For you’ve touched her perfect body with your mind*

Τις προάλλες είχαμε μία παράξενη κουβέντα. Δεν ξέρω πώς έφτασε εκεί, αλλά κάποια στιγμή με άκουσα να λέω ότι η σχέση με ένα βιβλίο είναι σαν τη σχέση με έναν άντρα.

Με φόντο κάτι μπύρες που ίδρωναν αδιαμαρτύρητα στη σκληρή αθηναϊκή  αυγουστιάτικη ζέστη, εξηγήθηκα. Έτσι ήταν, τουλάχιστον παλιά: είχες έναν άντρα, ή, μάλλον, σε είχε εκείνος, ήταν δυνατό, έντονο, ωραίο και ασύγκριτο όπως είναι όλα αυτά άλλωστε, και ξαφνικά τελείωνε. Όπως πάντα άλλωστε. Καμία σημασία δεν έχει το πώς. Απλά τελείωνε. Έτσι και με τα βιβλία: διαβάζεις ένα βιβλίο, ένα αριστούργημα, είναι δυνατό, έντονο, ωραίο, το βάζεις κάτω από το μαξιλάρι μη σου φύγει καθώς κοιμάσαι, και ξαφνικά τελειώνει. Όπως πάντα άλλωστε.

Και μετά, αργά η γρήγορα, έρχεται ο επόμενος. Που μπορεί να μη σου λέει τίποτα, μπορεί να είναι οκ, αλλά μπορεί να είναι και υπέροχος. Αλλά η τύχη του τον έφερε δεύτερο. Του έδωσε ένα ρόλο άχαρο, μεταβατικό. «Μετά από έναν μεγάλο έρωτα», μου είπε κάποτε μία φίλη, «ο επόμενος πάει στο καλάθι των αχρήστων, κι ας μη φταίει. Χρειάζεται, σε ηρεμεί, σε τονώνει, μέχρι τον επόμενο μεγάλο». Το παραδέχομαι: δίκιο είχε.

Έτσι και με τα βιβλία: αργά η γρήγορα, έρχεται το επόμενο. Που μπορεί να μη σου λέει τίποτα, μπορεί να είναι οκ, αλλά μπορεί να είναι και υπέροχο. Αλλά η τύχη του το έφερε δεύτερο. Του έδωσε ένα ρόλο άχαρο, μεταβατικό. Το μυαλό είναι ακόμη στο Μεγάλο Έρωτα. Στο(ν) προηγούμενο. Μπορεί η ιστορία να κυλάει, ο λόγος να ρέει, αλλά εσύ να είσαι ακόμα αλλού. Στο(ν) πρώην.

Η ζωή, λοιπόν, είναι τελικά πιο ωραία απ’ όσο νομίζουμε. Γιατί είναι όλο εκπλήξεις.

Πριν λίγες μέρες τελείωσα ένα βιβλίο που, στο μυαλό μου, ισοδυναμεί με το τέλος ενός Μεγάλου Έρωτα. Ισοπεδωτικού. Από αυτούς που τους ερμηνεύεις συνολικά μόνο όταν αναγκαστείς να διαβάσεις και την τελευταία τους λέξη. Να χαζεύεις, κλαίγοντας, αν είσαι τυχερή, την οριστική τους τελεία. Τα συναισθήματα γνωστά και μη εξαιρετέα. Στα 33 μου χρόνια τα ξέρω πια πολύ καλά.

Άλλο ήταν αυτό που δεν περίμενα. Δεν περίμενα ποτέ ότι το επόμενο βιβλίο θα ήταν ένας διαφορετικός μεν, αλλά εξίσου Μεγάλος Έρωτας. Κι αυτό είναι που το(ν) κάνει ακόμη πιο ισοπεδωτικό.

Ακριβώς έτσι: στην αρχή καχύποπτα, μετά λίγο πιο ανοιχτά, και τελικά άνευ όρων. Παράδοση πλήρης. Σε ένα κείμενο δυναμικό, με αυτοπεποίθηση και τόση πολλή αξιοπρεπή αυτάρκεια, ένα κείμενο που όχι μόνο γνωρίζει, αλλά προαπαιτεί άλλους μεγάλους έρωτες πριν από αυτό, άλλα διαβάσματα για να το καταλάβεις και να το ακολουθήσεις. Άλλες αναγνωστικές εμπειρίες. Με αναφορές. Με εγγραφές. Ένα βιβλίο που δεν υπερσκιάζει, δε συγκρίνεται, αλλά ακολουθεί τον προηγούμενο Μεγάλο Έρωτα. Και όλους όσους προηγήθηκαν. Ένας άντρας ώριμος πλην όμως διόλου ανασφαλής. Ένας άντρας που σε κυριεύει. Αυτό είναι το βιβλίο που διαβάζω σήμερα.

Αυτές τις μέρες σχεδόν δεν το πιστεύω. Δεν πιστεύω ότι μου συμβαίνει κάτι τέτοιο. Δεν το πιστεύω ότι, μετά από έναν Μεγάλο Έρωτα, έπεσε στα χέρια μου ένας τόσο συγκλονιστικός διάδοχος. Λέξη-λέξη τον ακολουθώ, σελίδα-σελίδα τον θαυμάζω, τελεία-τελεία δακρύζω, κεφάλαιο-κεφάλαιο δε θέλω να τελειώσει.

Η ανάγνωση είναι τελικά πιο ωραία απ’ όσο νομίζουμε.

*Υ.Γ.: Ο τίτλος της ανάρτησης προέρχεται από το «Suzanne», του Leonard Cohen.

3 thoughts on “For you’ve touched her perfect body with your mind*

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s