«Να σε πτοήσω; Αδύνατο»

Δεν το κρύβω, και είναι και προφανές: όταν προτείνω ένα βιβλίο σε κάποιον θέλω να του αρέσει. Να του αρέσει πολύ και, ιδανικά κι εγωιστικά, να θυμάται για πάντα ότι του το είχα προτείνει εγώ.

Κατά κανόνα οι προτάσεις μου, ή τα δώρα που κάνω, είναι εκ του ασφαλούς. Σπάνια πέφτω έξω. Κι αν ποτέ συμβεί, συνήθως δε θέλω να ακούσω τα κακά σχόλια – θυμώνω και στενοχωριέμαι. Ξέρω, είναι ανόητο: στο κάτω κάτω ένα βιβλίο είναι, που δεν έγραψα καν εγώ. Αλλά κάτι με πιάνει.

Πριν καιρό έστειλα σε ένα φίλο ένα βιβλίο. Ήταν ένα μικρό ευχαριστήριο δώρο για τη φιλία του που αντέχει την απόσταση εδώ κι 7 χρόνια, για τα εισιτήρια που είχε βρει για μία από τις ωραιότερες παραστάσεις που έχω δει ποτέ, για κάποια cd που μου έχει γράψει, και για δύο πολύ ωραία γεύματα. Δεν του είχα πει ποτέ ευχαριστώ, τουλάχιστον όχι εμπράκτως, κι έτσι αποφάσισα να του στείλω ένα βιβλίο, μαζί με μία μικρή αφιέρωση.

Είχα σχεδόν ξεχάσει ότι του το είχα στείλει, είχε περάσει καιρός, όταν ένα βράδυ, πολύ αργά, πήρα ένα mail του. Το θέμα, ο τίτλος του βιβλίου. Ανοίγοντάς το, η έκπληξη:

Το βιβλίο έχει (και αυτό) τους δικούς του ρυθμούς. Σταθερά, στη αρχή. Πηδά αργότερα φράσεις, συμπλέγματα, τετριμμένες πλοκές, από μακριά, που δεν αγαπήθηκαν. Κι έτσι καταλήγω.

Γιατί; Γιατί να το μοιραστεί αυτό; Ήταν κάποιου άλλου, φαίνεται το λίπος στο κείμενο, κι όμως ίσως αρχικά να υπήρχε μία ιστορία. 

Ο φίλος μου έκλεισε το mail του στα αγγλικά:

Something to share with a com-panion, after glasses of fino, like a dream you remembered in the brilliant light of someone else’s pain.

Στενοχωρήθηκα λίγο, κι έβαλα να ακούσω Khatia Buniatishvili – ενδιαμέσως στο κείμενό του την είχε αναφέρει. Κι έσπευσα να απαντήσω:

Δε σου άρεσε, δηλαδή; Μην ανησυχείς, δε θα με πτοήσεις.. Αλλά λίπος;;! Πες μου-πες μου-please expand!

Η απάντηση ήρθε άμεσα:

Πάρα πολύ λίπος.

Να σε πτοήσω; Αδύνατο. 

(Εδώ χαμογέλασα, και συνέχισα)

Οι αναφορές αναμασημένες. Εξωτερικές. Και ιδιαίτερη προσήλωση σε αυτές κι όχι σε ό,τι θα ωφελούσε την ιστορία. Σαν να σου λέει you see you see, i’ve been there too. Γενικά η ιστορία αυτή φαντάζει ξένη. Κι όταν προσπαθεί να την παντρέψει με την αριστερίστικη υπο-κουλτούρα, τότε υποφέρει… κι εγώ μαζί του. Κι έτσι περνούν οι γραμμές και οι λέξεις, ευθείες συντέλειας. Αν έπινα λιγότερο, ίσως να είχα μία πιο εμπεριστατωμένη άποψη.

Αυτό ήταν. Ούτε αντίο δεν είπε. Δεν του απάντησα ακόμα. Η αλήθεια είναι ότι θα προτιμούσα να μου είχε στείλει ένα mail όπου θα μου εκθείαζε το βιβλίο. Γιατί εμένα μου άρεσε. Αλλά, περιέργως, δεν στενοχωρήθηκα. Ούτε, φυσικά, του θύμωσα. Προσπαθώ ακόμα να καταλάβω γιατί. Ίσως γιατί η Khatia Buniatishvili μου άρεσε πολύ. Ίσως γιατί ωριμάζω και μπορώ και ζυγίζω τα πράγματα καλύτερα. Ίσως γιατί, πέντε λεπτά αφού μου έστειλε το δεύτερο mail, μου έστειλε κι μία καταπληκτική μελωδία σε mp3 χωρίς τίτλο για να με μαλακώσει.

Εμένα, Νίκο, το βιβλίο μου άρεσε πολύ. Και τώρα που διαβάζω αυτή την ανάρτηση, πριν τη δημοσιεύσω, μου αρέσει ακόμη περισσότερο, τόσο γιατί δεν πτοήθηκα, όσο και γιατί το ήξερες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s