Μαρτίνι, Στρείδια και Σταφύλια της Οργής

Χτες διάβασα αυτή την ανάρτηση στο It’s A Small Web και μου φάνηκε πολύ αστείο το γεγονός ότι εγώ προχτές έγραφα εδώ μέσα πως δε με ενδιαφέρει καμία λεπτομέρεια της προσωπικής ζωής κανενός συγγραφέως. Γιατί το άρθρο των New York Times στο οποίο αναφέρεται το It’s A Small Web είναι απλά απολαυστικό, και συνδυάζει δύο από τα πιο ενδιαφέροντα για μένα θέματα: του μεγάλους συγγραφείς και το φαγητό.

Εντάξει, θα το μάντευα ότι ο Truman Capote έπινε αρκετά, αλλά όχι ότι όταν έγραφε μπορεί να έπινε sherry στις 2 το μεσημέρι και μαρτίνι λίγο αργότερα. Δε θα μάντευα ότι ο Franz Kafka έγραφε πίνοντας γάλα, ούτε βέβαια ότι ο F.S. Fitzgerald μπορεί να έγραψε το Tender Is The Night, το πρώτο βιβλίο που αγόρασα με δικά μου λεφτά, τρώγοντας κρέας κατευθείαν μέσα από την κονσέρβα σαν αυτό που πάντα μου άρεσε και ποτέ δε με άφηνε να τρώω η μαμά μου. Δε θα μπορούσα, επίσης να φανταστώ ότι, ενώ έγραφε τα Σταφύλια της Οργής (τι σπουδαίο βιβλίο!), ο John Steinbeck έτρωγε φέτες ψωμιού κι έπινε αδιάκοπα καφέ – το ίδιο έκανε και ο Marcel Proust, με λίγο περισσότερο στυλ: εκείνος έπινε αποκλειστικά και μόνο εσπρέσο.

Οι New York Times συγκέντρωσαν τις προτιμήσεις σε φαγητά και ποτά μερικών από τους πιο διάσημους συγγραφείς, και ζήτησαν από την Wendy McNaughton να τις εικονογραφήσει. Το αποτέλεσμα μου φάνηκε πολύ πολύ ωραίο:

Το άρθρο και η εικονογράφηση με έκαναν να σκεφτώ ότι:

1. Tελικά ίσως μου αρέσει να ξέρω περισσότερα από όσα παραδέχομαι για τον τρόπο που ο καθένας γράφει, ειδικά εάν αυτός είναι κάποιος γίγαντας της παγκόσμιας λογοτεχνίας, όπως ο Walt Whitman (Μα, στρείδια και κρέας για πρωινό; Έτσι εμπνεύστηκε το σπαρακτικό «And your very flesh shall be a great poem»; )

2. Η Wendy McNaughton είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα καλλιτέχνις, έχει χιούμορ, αλλά, ταυτόχρονα, η δουλειά της έχει μία θλίψη. Ψάχνοντας τα έργα της, βρήκα μία δουλειά της για τη δημόσια βιβλιοθήκη του Σαν Φρανσίσκο. Μου φάνηκε μελαγχολικά αφαιρετική:

3. Εγώ ποτέ δεν τρώω ή πίνω όταν διαβάζω αλλά, αντιθέτως, μετατρέπομαι σε παμφάγο γουρουνάκι όταν γράφω (από μία αναφορά για τη δουλειά μέχρι ένα απλό email), αλλά όχι όταν γράφω στο blog, συνεπώς κάτι πάει ανησυχητικά στραβά. Δηλαδή, γιατί, αφού κι εδώ γράφω, δε θέλω να τρώω; Μήπως τελικά το blog μου κάνει κακό; Μήπως μου κόβει την όρεξη;

Προβλήματα και απορίες παραμονές Δεκαπενταύγουστου.

One thought on “Μαρτίνι, Στρείδια και Σταφύλια της Οργής

  1. Μία υπόθεση:
    Όταν γράφεις στο blog, απευθύνεσαι (και) σε αγνώστους. Και όταν το μόνο νήμα που μας ενώνει είναι ένα γραπτό κείμενο, αυτό συνήθως απαιτεί περισσότερη προσοχή εκατέρωθεν.
    Έστω και υποσυνείδητα.
    Πιθανότατα, αν έγραφες το ίδιο ακριβώς κείμενο με σκοπό να το στείλεις σε κάποιο φίλο σε mail, θα ακολουθούσες τις αγαπημένες σου συνήθειες. Και αν μετά αποφάσιζες να το ανεβάσεις και στο blog, φαντάζομαι θα το τσέκαρες ξανά και ξανά με περισσότερη προσοχή.

    Ένα γεγονός:
    Τίποτα, σε αυτό το blog, δεν πάει ανησυχητικά στραβά. Μη σταματάς να γράφεις!🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s