Χειροπέδες, σεξ, θάνατος. Κι ένα πεινασμένο σκυλί.

Φαντάσου αυτό:

Είσαι σε ένα καταφύγιο στη μέση του πουθενά, μπροστά από μία ειδυλλιακή λίμνη, κάπου, σε κάποιο οροπέδιο ανάμεσα στα δάση και τα λαγκάδια.

Βρίσκεσαι εκεί με το σύζυγό σου, σε μία προσπάθεια να αναθερμάνετε την ερωτική σας σχέση. Ανυπομονούσες για αυτό το σαββατοκύριακο, γιατί εδώ και καιρό τα πράγματα δεν πάνε και τόσο καλά μεταξύ σας, έχετε απομακρυνθεί. Εκείνος έχει φαντασία. Σε δένει με χειροπέδες στο κρεββάτι. Αρχικά σ’ αρέσει. Μέχρι που εκείνος κάτι κάνει, κάτι που σε ενοχλεί, που δεν το θέλεις. Και τον σπρώχνεις. Όχι πολύ. Δε θέλεις να του κάνεις κακό, για το Θεό. Να τον σταματήσεις θέλεις, το έχεις ξανακάνει, ξέρεις πώς γίνεται.

Αλλά αυτή τη φορά κάτι συμβαίνει, δεν καταλαβαίνεις τι. Δεν τον κλότσησες πολύ. Μόνο για να τον σταματήσεις. Και τα καταφέρνεις, μόνο που κάτι γίνεται. Η καρδιά του δεν αντέχει. Κι εκείνος πεθαίνει. Πεθαίνει.

Κι εσύ βρίσκεσαι δεμένη με τις χειροπέδες, γυμνή, ολομόναχη, χωρίς κανείς να ξέρει πού. Δεν το είχατε πει πουθενά, θέλατε να μείνετε μόνοι σας. Και τώρα είσαι μόνη και γυμνή, προσπαθείς να σκεφτείς, να σκεφτείς, να σκεφτείς. Βλέπεις το σκυλί να μπαίνει, του φωνάζεις, φύγε, του λες, αλλά εκείνο πεινάει. Και αρχίζει να τον τρώει. Να τον δαγκώνει, να ξεσκίζει τη νεκρή του σάρκα, μπροστά σου, το μυρίζεις. Το ακούς. Μέχρι πριν λίγα λεπτά κάνατε έρωτα και τώρα τον βλέπεις να διαλύεται, να φταις, να είσαι μόνη, ανήμπορη, το σκυλί να μη σταματάει. Και τρελαίνεσαι. Ακούς φωνές. Πολλές. Παρανοείς – ολομόναχη, γυμνή, δεμένη σε ένα κρεβάτι, νύχτα, στη μέση του πουθενά.

Το Παιχνίδι του Τζέραλντ είναι ίσως από τα πιο ακραία έργα του πατριάρχη του τρόμου, Στήβεν Κινγκ. Το σεξουαλικό παιχνίδι που γίνεται εφιάλτης, που οδηγεί την Τζέσσι στην τρέλα, στις παραισθήσεις και στα φαντάσματα – η Τζέσσι με χειροπέδες να κρυώνει, να κοιτάζει το μισοφαγωμένο κουφάρι του άντρα της και να ακούει φωνές από τα παλιά, άλλες να την καλούν, να την καθησυχάζουν, κι άλλες να την απειλούν.

Γραμμένο το 1992, χωρίς ίχνος υπερφυσικού τρόμου, το Παιχνίδι του Τζέραλντ είναι ένα άγριο ψυχολογικό θρίλερ. Δεν έχει ενδοιασμούς, δεν έχει όρια, δεν έχει περιστροφές.

Ο Στήβεν Κινγκ, ο οποίος γράφει ιστορίες για τον «μικρό τρόμο που όλοι νιώθουμε εκείνα τα κλάσματα του δευτερολέπτου που κοιτάζουμε κάτω από το κρεβάτι μας το βράδυ», έστησε μία από τις πιο απίστευτες, καλογραμμένες, αρρωστημένες ιστορίες. Το Παιχνίδι του Τζέραλντ δε μοιάζει με κανένα άλλο βιβλίο του Κινγκ – αν και κάποια μοτίβα τα είχε ήδη εξερευνήσει και στο Μίζερι λίγα χρόνια πριν, ενώ την ίδια χρονιά έγραψε και την ιστορία της Ντολόρες Κλέιμπορν, μία διαφορετική αλλά εξ’ ίσου δυνατή ιστορία.

Μπροστά στο νεκρό σώμα του άντρα σου. Έχεις αρχίσει να κρυώνεις, μάλλον από τον τρόμο, αλλά δεν είσαι σίγουρη. Δεν είσαι σίγουρη για τίποτα, μόνο για το ότι ακούς τη φωνή του πατέρα σου. Που δε ζει πια, αλλά εσύ την ακούς. Και πριν ακούσεις όλες τις άλλες φωνές, πριν αρχίσουν τα ουρλιαχτά να σκίζουν το μυαλό σου, ακούς κι ένα τραγούδι. Αυτό:

9 thoughts on “Χειροπέδες, σεξ, θάνατος. Κι ένα πεινασμένο σκυλί.

  1. Αχ έπιασες τον αγαπημένο μου τώρα … Φανατική του οπαδός εδώ και χρόνια … Έχω διαβάσει σχεδόν τα πάντα από αυτόν … Θα μπορούσα να αναλύω τις ιστορίες του με τις ώρες … Ο μεγαλύτερος παραμυθάς της εποχής μας, κατά τη γνώμη μου πάντα … Από τα δυνατά του το «Παιχνίδι του Τζέραλντ» και τόσο υπέρ της γυναίκας…Το «Μίζερι» από τα πιο αγαπημένα μου…Αν και αν αρχίσω να αναφέρω ποια από τα βίβλιά του λάτρεψα και γιατί, αυτό το σχόλιο δεν θα τελειώσει ποτέ 😉

  2. Ελεύθερη απόδοση (όπως το θυμάμαι δηλαδή):
    «Όταν με ρωτάνε πως μπορώ να γράφω τόσο φρικιαστικά πράγματα απαντάω πως έχω την καρδιά ενός μικρού παιδιού. Την κρατάω σε βαζάκι πάνω στο γραφείο μου.»

  3. εχετε στα υποψιν και «το κινητο».αγριο.πολυ.οπως και το νεκροταφείο ζώων.σε αρπαζει απ’ το λαιμο απ’ την πρωτη σελιδα και σε σφιγγει ολο και περισσοτερο.

  4. Ο αγαπημένος μου συγγραφέας, Stephen King… Δεν υπάρχει βιλίο του που δεν έχω διαβάσει και ταινία/σειρά βασισμένη στα γραπτά του που δεν έχω δεί. Το βιβλίο το διάβασα πριν μερικά χρόνια και φυσικά, όπως και τα υπόλοιπά του, σε ταξιδεύει, σε μεταφέρει στον δικό του κόσμο και ζείς το κάθετι που περιγράφει. Είναι όντως όπως λένε και οι Times: «As a storyteller, he is up there in the Dickens class.»
    Προσωπική μου άποψη είναι πως το καλύτερο του είναι το «The Dark Tower». Είναι μια ιστορία (το αριστούργημα του όπως λέει και ο ίδιος) σε 7 μέρη/βιβλία που σε καθηλώνει. Αν ποτέ αποφασίσουν να το κάνουν έργο, ελπίζω να μείνουν σε αυτά που γράφει και στο βιβλίο και όχι όπως έκαναν με άλλα όπως το dreamcatcher που άφησαν έξω σχεδόν 2/3 του βιβλίου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s