Αποχαιρετισμός στην Πλατφόρμα 9 3/4

Χτες βράδυ είδα το τελευταίο μέρος του Harry Potter.

Υπό κανονικές συνθήκες θα είχα ξεροσταλιάσει έξω από τον κινηματογράφο την περασμένη Πέμπτη με το εισιτήριο στα χέρια, και θα είχα δει το δεύτερο και τελευταίο μέρος της ταινίας πριν από όλους. Δεν έγινε έτσι. Ίσως αυτές τις μέρες είχα σημαντικότερα πράγματα να κάνω (ισχύει). Ίσως και να τον ξεπέρασα πια (δύσκολο).

Με το τέλος της ταινίας, μετά την τελική μονομαχία, την οποία η J.K. Rowling περιέγραψε με κάθε μεγαλοπρέπεια, σώμα με σώμα, μάχη ίσου προς ίσον, και που εμένα στην ταινία μου θύμισε σκηνικό από αρχαία τραγωδία (με φόντο τα γκρίζα γοτθικά λείψανα του Hogwarts) ενώ στη Λ. μονομαχία σε γουέστερν («εκεί που βγάζουν τα ραβδιά ήταν σαν να βγάζει ο Τζων Γουέιν το κουμπούρι»), ήρθε η σκηνή 19 χρόνια μετά. Περίμενα να συγκινηθώ, και συγκινήθηκα. Πλην όμως, όχι για τους αναμενόμενους λόγους.

Καθώς ο Harry ενθάρρυνε το μικρό του γιο να περάσει μέσα από τον τοίχο με τα κόκκινα τούβλα στην πλατφόρμα 9 3/4, καθώς αστειευόμουν ότι τα παιδιά του Ron και της Hermione μοιάζουν, δυστυχώς, στον μπαμπά τους, από το μυαλό μου πέρασαν εικόνες που νόμιζα ότι είχα ξεχάσει:

  • Ο Α. να με παρακαλάει να μπω μαζί του στη θάλασσα. Ωραία παραλία της Γριάς το Πήδημα στην Άνδρο, αλλά εγώ είχα μόλις γνωριστεί με το μικρό Harry Potter και τον σκοτεινό αντι-ήρωα Tom Riddle. Διάβαζα την Κάμαρα με τα Μυστικά σε τέτοια έκσταση, που ο υποβλητικός βράχος και το κύμα μπροστά μου λίγο με συγκινούσαν.
  • Η Ε. να προσπαθεί να με πείσει να πάμε για μία μπύρα στην pub. Ο Αιχμάλωτος του Άζκαμπαν με περίμενε στο δωμάτιο της φοιτητικής εστίας σαν να είχαμε ορκιστεί με το αίμα μας να μην αργήσω ούτε λεπτό. Οκλαδόν στο κρεββάτι, διάβαζα με μανία πιθανώς το καλύτερο βιβλίο της σειράς. Την απόλαυση ολοκλήρωνε μία σοκολάτα Mars.
  • Τον Μ. να κοιμάται αποκαμωμένος στο δωμάτιο των ενοικιαζόμενων, καταμεσήμερο στο Περιγιάλι της Λευκάδας ενώ εγώ παλεύω με τα σμήνη σφηκών που μου επιτίθενται ανελέητα στον κήπο. Ούτε λόγος να εγκαταλείψω: ο Βόλντεμορτ είχε επιστρέψει κι εγώ έπρεπε να εντρυφήσω στο Τάγμα του Φοίνικα.
  • Η Β. κι εγώ κάνουμε κασμά και κουβαλάμε ζεμπίλια στην ανασκαφή του Σταυρού Ιθάκης. Ο ήλιος καίει αλλά λίγο μας νοιάζει. Ο Κορνήλιος Φατζ έχει ανακοινώσει την επιστροφή του Σκοτεινού Άρχοντα κι εμείς αναρωτιόμαστε πώς θα λέγεται το επόμενο βιβλίο. Η απάντηση ήταν ο Ημίαιμος Πρίγκηψ. Απογοήτευση. Ο τίτλος, όχι το βιβλίο.

Αυτά κι άλλα τόσα μου πέρασαν από το νου χτες παρακολουθώντας την ελαφρώς αμήχανη αυλαία της μακρόχρονης αυτής μυθολογίας. Και συγκινήθηκα. Συγκινήθηκα γιατί έχουν περάσει ακριβώς 9 χρόνια από την πρώτη φορά που έπιασα στα χέρια μου την Κάμαρα με τα Μυστικά, το πρώτο βιβλίο που διάβασα από αυτή τη μεγάλη σειρά. Συγκινήθηκα γιατί το βιβλίο υπάρχει ακόμα σε μερικές αναλογικές, εκτυπωμένες και κολλημένες σε άλμπουμ φωτογραφίες πάνω σε κάτι πετσέτες  στην Άνδρο. Γιατί, τις σπάνιες φορές που συναντάω πια τον Α., ακόμα θυμάται ότι δεν έμπαινα μαζί του στη θάλασσα. Συγκινήθηκα, επίσης, γιατί η Λ. που ήταν μαζί μου χτες μου είπε ότι διάβασε το τελευταίο βιβλίο στο σκοτεινό υπόγειο του σπιτιού της στη Κρήτη «γιατί μόνο εκεί είχε δροσιά εκείνο το καλοκαίρι».

Συγκινήθηκα, επιπλέον και για έναν ακόμα λόγο – τελικά το μυαλό είναι περίεργο πράγμα. Η μόνη φορά που θυμάμαι να αφήνω ένα βιβλίο Harry Potter, και μάλιστα λίγο πριν το τέλος, για χάρη μιας φίλης ήταν τον Οκτώβριο του 2005. Ο Cedric Diggory βρισκόταν μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας στο απολαυστικό Goblet of Fire – όσοι έχουν διαβάσει το βιβλίο γνωρίζουν πολύ καλά πόσο κρίσιμο ήταν το σημείο. Η τότε φρέσκια φίλη μου Ηλιάνα μου πρότεινε να την επισκεφτώ για ένα καφέ. Κανονικά θα έπρεπε να αρνηθώ ευγενικά και να ανανεώσω το ραντεβού. Δεν το έκανα. Πήγα. Και δεν έφυγα παρά μόνο 5 ώρες αργότερα. Το θυμάμαι ακόμα. Ο Cedric περίμενε, αλλά δε με ένοιαζε. Σήμερα η Ηλιάνα είναι μακριά, μου λείπει πολύ και θα άφηνα όλα τα βιβλία του κόσμου για μία ώρα μαζί της.

Και, επίσης, η Ηλιάνα σήμερα γιορτάζει.




2 thoughts on “Αποχαιρετισμός στην Πλατφόρμα 9 3/4

  1. filenada mou agapimeni,

    ta pio oraia book (kai oxi mono) discussions sto flataki mou sto IH kai ta pio super skoularikia dorakia MONO ESI…! Den mou to eixes pei auto pos afises ton Harry gia mena… megali mou timi…euxaristo gia to dedication sto bloggaki auto to simerino – highlight of my nameday – afou tin perasa oli sto aeroplano. Den to eixame katalavei pos ektos apo tis 10 ores sto dubai (pigame se ksenodoxio) kai tis 12 ores ptisi, eixame kai 2 ores stop-over sto Colombo sti Sri Lanka MESA sto aeroplano! Skines apeirou kallous me tin virginoula na exei pathei delirio kai na einai trela hyper logo aipnias kai ego na eimai mia apo autes tis mamades pou koroideua tosa xronia prin otan amerimni epina krasi kai evlepa tainies sta aeroplana na paleuei me ena 2xrono se katastasi isterias…!!!! Kai eis alla me igeia…! Perasa teleia tin deutera kai sorry an imoun hyper kai ego kai milaga sinexeia – just so excited to see you!!! xxxx looking hot in high heels donteverreadme!!! xxxxxx

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s