The sin and this mess we’re in and the city sunset over me

Βράδυ Ιουλίου αποπνικτικό, υγρασία, ζέστη και σχεδόν πανσέληνος. Περπατούσαμε από την Κωλέττη προς την Αραχώβης.

Αθήνα για μένα ήταν πάντα τα Εξάρχεια. Το τσιμέντο που τέτοια εποχή ζεματάει. Ο θόρυβος. Τα σπασμένα πεζοδρόμια. Τα σπρέι στους τοίχους. Το Αλεξανδρινό στην Μπενάκη και ο Ένοικος στην Καλλιδρομίου. Και η λαϊκή κάθε Σάββατο. Στο μυαλό μου, κάθε άλλη περιοχή αυτής της πόλης, από την Κυψέλη και το Παγκράτι μέχρι το Κολωνάκι και το Θησείο, είναι άχρωμα προάστια των Εξαρχείων.

Μπήκαμε στην Τζαβέλλα με κατεύθυνση προς Ζωοδόχου Πηγής. Ο πεζόδρομος άδειος – τελευταία λέξη της μόδας φέτος είναι μπύρες οκλαδόν στη Βαλτετσίου, μες στη μέση του δρόμου, οπότε ο δρόμος μπροστά από το Σπίρτο έχει ηρεμήσει.

Δεν τον είχα ξαναδεί. Λίγο πριν την ιστορική γωνία με τη Μεσολογγίου, ένας πλανόδιος με την πραμάτεια του: σκουλαρίκια και μεταχειρισμένα βιβλία. Δίπλα στον Καστοριάδη και τον Φώκνερ, το μάτι μου έπεσε σε ένα βιβλίο που είχα ξεχάσει, αλλά όχι ξεπεράσει.

Διάβασα την Αστραδενή στα δέκα μου χρόνια. Ήταν το παράξενο όνομά της, το ότι ήταν στην ηλικία μου περίπου όταν άφησε τη Σύμη για να μετακομίσει οικογενειακώς στην άγρια Αθήνα. Είχα ταυτιστεί. Μου έλειπε κι εμένα η επαρχία, μόλις είχαμε φύγει από την Κορινθία για την πόλη, το σχολείο μου φαινόταν αχανές, στο Χολαργό δεν υπήρχαν γούρνες με στάσιμο νερό για να κυνηγάω γυρίνους, κι έτσι ταυτίστηκα με το κοριτσάκι που εντυπωσιαζόταν με το σούπερ μάρκετ και που η Κυψέλη του φαινόταν ένα μεγάλο κλουβί.

Και βέβαια, το τέλος. Εάν ένα βιβλίο υπήρξε ποτέ για μένα τραυματικό, αυτό είναι η Αστραδενή. Με θυμάμαι να διαβάζω τις τελευταίες 15 σειρές του κειμένου ξανά και ξανά και πάλι από την αρχή, προσπαθώντας να καταλάβω τι γινόταν, εάν αυτό που φοβόμουν ότι γινόταν γινόταν στ’ αλήθεια, ξανά και ξανά μέχρι να το πιστέψω. Στα δέκα μου χρόνια.

Στεκόμουν και παρατηρούσα το βιβλίο. Ανάμεσα σε νομπελίστες και φιλοσόφους, πάνω σε ένα βρώμικο σεντόνι, στο πεζοδρόμιο ενός από τους κεντρικότερους δρόμους της αστικότερης περιοχής της πόλης, η Αστραδενή. Παράξενο.

Σκεφτόμουν τον εαυτό μου, πόσα χρόνια πέρασαν από τότε που ταράχτηκα με το τέλος της ιστορίας, αν θα ένιωθα το ίδιο και σήμερα, και είπα όχι, όχι βέβαια, μεγάλωσες, όχι απλά δε θα πείραζε το τέλος, τώρα θα το έβρισκες ευρηματικό, τώρα οι γυρίνοι είναι σιχαμένοι, τώρα ο Χολαργός είναι στα μάτια σου μια μακρινή επαρχία των Εξαρχείων, τώρα σου αρέσει το τσιμέντο και ο θόρυβος, βρίσκεις ρομαντική την πανσέληνο πάνω από τις κεραίες.

Στρίψαμε αριστερά στη Ζωοδόχου Πηγής και δεξιά στην Αραχώβης. Στο μυαλό μου είχα το σπαρακτικό «όχι, όχι το χιτώνα μου» του βιβλίου. Και, για κάποιο ακατανόητα περίεργο λόγο, από προχτές όποτε σκέφτομαι εκείνη τη βόλτα μου έρχεται στο νου αυτό:

2 thoughts on “The sin and this mess we’re in and the city sunset over me

  1. Αστραδενή….Δεν τό’χω διαβάσει αλλά το τέλος του μου έχει μείνει κι εμένα χαραγμένο «όχι το χιτώνα μου»!Το διάβαζε κάποια Χριστούγεννα η ξαδέρφη μου όταν ήμαστε α’ γυμνασίου και μου το είχε πει γραμμή-γραμμή!Το τέλος μας είχε σοκάρει κι εμάς!Περίεργη ανάρτηση…τώρα τελευταία το σκεφτόμουν «υπάρχει άραγε ακόμη εκείνο το βιβλίο;» Θα ήθελα να το διαβάσω κάποια στιγμή….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s