Mother, I can never come home again cause I seem to have left an important part of my brain somewhere in a field in Central London

Νύχτωσε λίγο πριν τελειώσει η συναυλία.

Ο Jarvis θυμήθηκε την πρώτη φορά κοιτάζοντας μπροστά του τον ήλιο να πέφτει πίσω από τα τελευταία δέντρα του πάρκου, ενώ αεροπλάνα ξεκινούσαν την προσγείωσή τους στο Heathrow. Με ένα σκούρο κουστούμι, κόκκινη γραβάτα και μπότες. Και τα γυαλιά. Κύριος, εκεί λίγο πριν τα πενήντα, ψηλόλιγνος, διαρκώς με το δεξί χέρι λυγισμένο πίσω από το κεφάλι.

Χαιρέτησε όλους εμάς που ήμασταν, είπε, το κοινό της πρώτης reunion συναυλίας που ανακοινώθηκε. Χαιρέτησε το Sheffield (ιαχές ενθουσιασμού στα πλήθη), και αφού τραγούδησε το Something Changed («Stop asking questions that don’t matter anyway» – και η καρδιά φτερουγίζει), χαιρέτησε και το Ανατολικό Λονδίνο: «Θα σας πω ένα τραγούδι που ακούγεται στο Trainspotting». Κοκκινομάλληδες σαραντάρηδες δίπλα μου κοιτάζονταν με νόημα σε όλους τους στίχους του Mile End («It smelt as if someone had died, the living room was full of flies», από τη ζωή βγαλμένη η περιγραφή του φλατ).

Και μετά δε σταματούσε. Τραγούδησε τον έρωτά του για μία συμμαθήτριά του, τότε που το 2000 ήταν έτη φωτός μακριά και που όλοι νομίζαμε ότι θα ήμασταν μεγάλοι όταν έφτανε – έτσι προλόγισε ο Jarvis το Disco 2000. Αναρωτήθηκε – όπως όλοι μας –  «Why me? Why you? Why here? Why now?«. Και άρχισε να γδύνεται στο Underwear, που, δικαίως, μετά από χτες είναι το δεύτερο αγαπημένο μου: «Σε πόσους από εμάς έχει συμβεί; Τον γνωρίζεις στο μπαρ ψιλομεθυσμένος, ενθουσιάζεσαι, μπαίνετε στο ταξί να πάτε μαζί σπίτι και μες στο ταξί συνειδητοποιείς τι έκανες. Και λες, να του πω να το αφήσουμε καλύτερα ή να κάνω την καρδιά μου πέτρα και να κάνω την πράξη;» Απ΄τη ζωή βγαλμένο κι αυτό.

Οι PULP χτες έπαιξαν και πάλι τη μουσική τους μπροστά σε ένα κοινό που τους ήξερε χρόνια, και σε άλλους που τώρα τους μαθαίνει, κορίτσια με λουλούδια στα μαλλιά και κόκκινο κραγιόν, τυπάκια με καρό πουκάμισο και μαλλιά που κρύβουν τα αυτιά, και άλλους, που φροντίζουν άριστα να σωθεί η ιστορική μνήμη της μπάντας in the years to come:

Αν είχα καλύτερη μηχανή – οι διοργανωτές δεν επέτρεπαν μεγάλους φακούς – θα είχα και μία με ένα κοριτσάκι, γύρω στα 5, ξανθό με κοτσιδάκια, ροζ καρό φόρεμα και αρκουδάκι. Υπήρχαν και τέτοια.

Και καλώς υπήρχαν. Η διοργάνωση ήταν μια χαρά, η αναμονή για τη μπύρα Tuborg ήταν ελάχιστη (τα αεροδρόμια θα μπορούσαν να πάρουν μαθήματα advanced queuing management από το φεστιβάλ), το ίδιο και για τις τουαλέτες και το φαγητό.

Η συναυλία έκλεισε απλώς πανηγυρικά. Είχε πια νυχτώσει, και ο Jarvis είχε μόλις πει και δύο κομμάτια από το This Is Hardcore, με τελείως διαφορετικό τρόπο και ύφος, όπως ακριβώς πρέπει δηλαδή. «Βρισκόμαστε εδώ, στο Hyde Park, γύρω μας είναι η φύση, αλλά οι ουρανοξύστες στο βάθος μας θυμίζουν ότι είμαστε σε πόλη. Σκεφτόμουν τις δίκαιες διαμαρτυρίες των φοιτητών για τα δίδακτρα και έβλεπα ότι ο κόσμος δεν αλλάζει. Διαφορές και αδικίες υπάρχουν πάντα. Μπροστά μου σήμερα, Κυριακή, στο Speakers’ Corner, ο καθένας ήταν ελεύθερος να λέει ό,τι θέλει. Να διαμαρτύρεται για όσα τον ενοχλούν. Πίσω μου, προς το παλάτι, ζουν μερικοί από τους πλουσιότερους ανθρώπους της πόλης. Θέλω να το τραγουδήσετε δυνατά όλοι, να τους ενοχλήσουμε!»

Ρίγος. Ήταν βέβαια αυτό. Που εγώ, κι άλλοι πολλοί, περιμέναμε όλο το βράδυ. Ή, μάλλον, εγώ ονειρευόμουν χρόνια να το ακούσω live.

I wanna sleep with common people like you. Εννοείται.

Πριν ξεκινήσει η συναυλία έλεγα με στόμφο ότι έχω κλείσει συναυλιακά για φέτος. Το παίρνω πίσω. Θα ξαναπάω στις 20 Αυγούστου. Και είμαι σίγουρη ότι στην Αθήνα το σχόλιο πριν το τελευταίο τραγούδι θα είναι διαφορετικό.

Υ.Γ.: Προφανώς και το γνωρίζω: αυτό είναι ένα blog για βιβλία κυρίως. Αρχικά έλεγα, δεν πειράζει, θα γράψω κάτι ούτως ή άλλως, οι φίλοι μου θα θέλουν να μάθουν πώς ήταν χτες, ας μη γράφω 10 ξεχωριστά emails. Ο Jarvis, όμως, μου έδωσε και λόγο: Χτες, είπε, εκτός από τα 40 χρόνια από το θάνατο του Jim Morrison,  ήταν και τα γενέθλια του Φραντς Κάφκα,»που δεν είναι βέβαια πια ανάμεσά μας». Α, κι επίσης, ο Jarvis Cocker γράφει και βιβλίο. Η καρδιά αυτού του blog του ανήκει ολοκληρωτικά.

 

4 thoughts on “Mother, I can never come home again cause I seem to have left an important part of my brain somewhere in a field in Central London

  1. Καλοί μωρέ οι PULP, αλλά δεν είναι και χειμερινοί κολυμβητές!

    (προσπαθώ να μειώσω τα σμάιλι, αλλιώς θα έβαζα ένα εδώ, απ’ αυτά με τη γλώσσα)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s