WC1N 1DJ

Γράφω αυτό το post από το δωμάτιο 2Ν29 του International Hall, της μεγαλύτερης intercollegiate εστίας του Πανεπιστημίου του Λονδίνου.

Στο διάδρομο, έξω από την πόρτα μου, περιφέρονται διάφοροι τύποι που είναι εδώ για ένα συνέδριο του London School of Economics, κι εγώ σε λίγο πρέπει να πάω στα κοινόχρηστα ντους. Όποιος έχει μείνει εδώ ποτέ, ξέρει ότι το «Ν» στο νούμερο του δωματίου μου σημαίνει North, δηλαδή ότι από το παράθυρό μου θα έπρεπε να βλέπω το σούπερ ωραία ανακαινισμένο Brunswick Centre με τον εναλλακτικό κινηματογράφο Renoir. Δεν ήμουν τόσο τυχερή. Βλέπω το εσωτερικό courtyard.

Έζησα σε αυτή την εστία 3 ολόκληρα χρόνια. Από το 2001 έως το 2004 το International Hall ήταν το δεύτερο σπίτι μου. Εδώ γνώρισα τη φίλη μου την Ηλιάνα, εδώ μας πήρε ο ύπνος ένα βράδυ προσπαθώντας να δούμε τα Όσκαρ, εδώ μέσα με ενθουσιασμό και άγχος έγραψα το διδακτορικό μου τρώγοντας spicy microwave noodles, φιλοξενούσα κόσμο σε ένα φουσκωτό στρώμα στο πάτωμα, έκανα karaoke αυτό το τραγούδι στο bar του υπογείου (με σχετική επιτυχία, may I add), μαθήματα salsa κάθε Τετάρτη (παταγώδης αποτυχία), και, όταν κάποιος άκαρδος με παράτησε εν μία νυκτί στεγνά και χωρίς επιστροφή, πέρασα όλο το χωρισμό ακούγοντας τα Ήσυχα Βράδια στο repeat, και κοιτώντας έξω από το παράθυρο το παρκάκι απέναντι. Κάθε φορά που η Αρλέτα έλεγε «Τα ήσυχα βράδια η Αθήνα θ’ανάβει σα μεγάλο καράβι που θά’σαι μέσα κι εσύ», εγώ ξεσπούσα σε γοερά κλάματα. Στο repeat.

Χτες μπήκα στο δωμάτιο, κοίταξα γύρω μου, και όλα μου έφταιγαν. Ήταν μικρό. Απρόσωπο. Δε γούσταρα τις κοινόχρηστες τουαλέτες. Μου την είχε σπάσει ο τύπος στη ρεσεψιόν.

Έκατσα στο κρεβάτι και κοιτούσα τον πίνακα πάνω από το γραφείο. Με το μοβ ύφασμα. Κοίταξα το ράφι ακριβώς από πάνω και φαντάστηκα πόσα βιβλία χώρεσαν σε αυτά τα δωμάτια: γέμιζαν τα ράφια, τα είχα ακόμη και σε μικρές στοίβες στο πάτωμα. Πόσο με είχε εντυπωσιάσει το Beloved της Toni Morisson που μου είχε κάνει δώρο η Χριστίνα σε κάτι γενέθλια. Τις συζητήσεις με την ψυχολόγο Ηλιάνα για το Όταν Έκλαψε ο Νίτσε του Irvin Yalom. Με τη Βίλλυ για τους μύθους στον Αριστοφάνη. Το ότι ποτέ δε διάβασα Alain De Botton, όσο κι αν η Ηλιάνα επέμενε. Θυμήθηκα τον Αντώνη, καθισμένο στο πάτωμα, να μου λέει ότι κάποτε θα ήθελε να ρωτήσει τον Professor Robin Osborne γιατί στο Greece in the making 1200–479 BC δεν αναφέρει ούτε μία φορά τις λέξεις πόλις-κράτος («Κάτσε να δούμε», του έλεγα εγώ, «Να το ξανακοιτάξουμε». «Δες το όσο θες κι αν τις βρεις κερνάω μπύρα», μου είχε πει εκείνος. Όπως πάντα είχε δίκιο). Επίσης, εδώ διάβασα όλο το Harry Potter. Με μανία και σοκολάτες Mars οκλαδόν πάνω στο κρεβάτι. Και παράτησα τον Δον Κιχώτη γιατί με κούρασε.

Χτες τη νύχτα, λοιπόν, πρέπει να έγινε κάτι μαγικό. Δεν εξηγείται αλλιώς. Γιατί εγώ σήμερα το πρωί ξύπνησα πάλι στο δεύτερο σπίτι μου. Χμ.

Advertisements

2 thoughts on “WC1N 1DJ

  1. δεν μπορώ να πιστέψω πως κάποτε θα γυρίσω στην παλιά μου εστία (τη γειτονική College Hall) και θα νιωσω ξανά σαν να μπαίνω σπίτι.
    ή μάλλον, χμ, περιμένε: και μόνο στη σκέψη το ένιωσα. πως το λένε να δεις αυτό το cheesy οι Αμερικάνοι; α ναι, home is where the heart is.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s