Ψηφιακές ανθρωπιστικές σπουδές και λοιπές ταξιδιωτικές νευρώσεις

Μου είναι πιο εύκολο να διαλέξω ποια ρούχα θα βάλω στη βαλίτσα παρά ποια βιβλία θα έχω μαζί μου σε ένα ταξίδι. Με πιάνει ένα παράξενο άγχος: να μην ξεμείνω (λες κι άμα ξεμείνω από βιβλία είναι χειρότερο από το να ξεμείνω από εσώρουχα), να μη μου χαλάσουν τη διάθεση (μου έχει τύχει), να μη μου αρέσουν και πάρα πολύ γιατί μετά δε θα θέλω να κάνω τίποτα άλλο μέχρι να τα τελειώσω. Η ζωή είναι δύσκολη.

Σήμερα ετοίμασα πάλι βαλίτσα. Το κάνω πια τελείως μηχανικά, ξέρω τι θέλω να έχω μαζί μου, ξέρω ακριβώς τι θα βάλω και πότε, παίρνω και κάνα δυο ρούχα παραπάνω για καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης (πιστέψτε με, η κρίση της ντουλάπας είναι οδοντόπαστα μπροστά στην αμείλικτη κρίση της βαλίτσας).

Αρχικά ήμουν αποφασισμένη να πάρω μαζί μου τρία μικρά βιβλία. Πάντα πίστευα ότι το μέγεθος μετράει, ειδικά όταν πρέπει να το κουβαλήσεις πέρα-δώθε σε μετρό, αεροπλάνα και λεωφορεία. Πολύ γρήγορα άφησα το ένα πίσω στο ράφι. Άγνωστο γιατί. Μάλλον γιατί είναι ένα βιβλίο που το βρίσκω και εκεί που πάω άμα θέλω.

Αντί για αυτό που άφησα, πήρα ένα άλλο. Έβαλα τα τρία βιβλία πάνω στον καναπέ, το ένα δίπλα στο άλλο, τα κοίταξα καλά καλά, και συνειδητοποίησα ότι κατά σατανική σύμπτωση γνωρίζω και τους τέσσερις ανθρώπους που ασχολήθηκαν με τη συγγραφή τους. Λέω, δεν μπορεί, είναι νεύρωση αυτό, δεν είναι δα και ότι έχω και κανένα ευρύ κύκλο γνωριμιών στο χώρο. Λέω, επίσης, το ένα πρέπει να μείνει πίσω να φυλάει το σπίτι. Και το έκανα. Το άφησα πίσω να βάζει τάξη στα υπόλοιπα βιβλία του ραφιού. Με βαριά καρδιά.

Πήρα από το ράφι ένα άλλο βιβλίο – ο τύπος που το έχει γράψει είναι μόνο ένα όνομα για μένα, ούτε το πρόσωπό του δεν έχω δει. Και μόνο, βέβαια, που σκέφτομαι έτσι, μοιάζω με ψυχωσική ηρωίδα του Γούντι Άλεν. Το ξέρω.

Τώρα έχω μαζί μου μόνο δύο βιβλία συγγραφέων που τυχαίνει να γνωρίζω, δύο πολύ διαφορετικά βιβλία.

Όταν ο φίλος μου ο Simon– που τον ξέρω χρόνια και τον εκτιμώ βαθύτατα – μου έδωσε το βιβλίο του τον θαύμασα απεριόριστα. Δεν είναι ένα βιβλίο λογοτεχνικό, είναι ένα βιβλίο εξαιρετικά ειδικό και πραγματεύεται το ακανθώδες ζήτημα των ψηφιακών ανθρωπιστικών σπουδών. Είναι μία σπουδαία δουλειά που ίσως και να ακούγεται ανυπόφορα βαρετή. Δεν είναι. Κατά καιρούς το διαβάζω on and off και τώρα ήρθε η ώρα να το τελειώσω.

Σήμερα, εάν το αεροπλάνο μας κάνει τη χάρη να απογειωθεί στην ώρα του, θα διαβάσω για την πολυπλοκότητα των κλασικών σπουδών. Γιατί φιλολογία δε σημαίνει μόνο σκονισμένα επιγράμματα του Κριναγόρα. Κι αν ακόμα το αεροπλάνο καθυστερήσει, κανένα πρόβλημα. Έχω τις εναλλακτικές μου.

One thought on “Ψηφιακές ανθρωπιστικές σπουδές και λοιπές ταξιδιωτικές νευρώσεις

  1. Λοιπόν..κατά ένα περίεργο λόγο και γω μοιάζω να έχω ακριβώς τις ίδιες «ψυχώσεις’)! Μου είναι αδύνατο να διαλέξω ένα βιβλίο για τις διακοπές χωρίς να προβληματιστώ εντόνως προηγουμένως..Μου έχει τύχει επίσης καλοκαίρι να διαβάζω την «Λέσχη των νέων Πιανιστών» και να θέλω να γυρίσω την εποχή απο καλοκαίρι σε χειμώνα για να το απολαύσω καλύτερα. Άς μην σκεφτώ πως προτεραιότητα είναι να μπει στη βαλίτσα πρώτα το/α βιβλίο/α και μετά όλα τα άλλα..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s