«Τι να σου πω να με παρηγορήσω..»

Μου έχει τύχει να διαβάζω κείμενα ανθρώπων που δε γνώρισα και δε θα γνωρίσω ποτέ. Είναι συνηθισμένο. Μου έχει τύχει να γνωρίσω ανθρώπους μέσα από τα κείμενά τους. Είναι μαγικό. Πρόσφατα μου έτυχε, επίσης, να γνωρίσω ανθρώπους αφού τους διάβασα. Είναι τουλάχιστον συναρπαστικό.

Όμως τίποτα, μα τίποτα στον κόσμο, δε συγκρίνεται με αυτή την άγρια περηφάνια, με αυτή την τόσο δυνατή συγκίνηση που νιώθεις όταν ένας δικός σου, πολύ αγαπημένος άνθρωπος, εκδίδει ένα κείμενό του.

Τη γνώρισα στο Jesus College του πανεπιστημίου του Cambridge το 2000, ανήμερα του Αγίου Δημητρίου. Καλεσμένες και οι δύο για τη γιορτή ενός καλού φίλου. Αν, όπως στον έρωτα, υπάρχει κεραυνοβόλα φιλία, τότε αυτό ήταν.

Η Ελένη τότε συνέκρινε τη Λατινοαμερικανική με τη Νεοελληνική λογοτεχνία για το διδακτορικό της κι εγώ έκανα μεταπτυχιακό στην Αρχαία Ιστορία. Περάσαμε τη βραδιά μιλώντας ατελείωτα για τον Μπόρχες, τον Μάρκες και τον Κλεισθένη, και μετά όλα πήραν το δρόμο τους. Συναντηθήκαμε πάλι, οι δυο μας πια, μετά από λίγες μέρες. The rest is history.

Για καιρό μου έλεγε ότι έγραφε ποίηση. Δεν είχα δει ποτέ κάτι δικό της. Για να πω και την αλήθεια, εμένα η ποίηση δε με συγκινεί, οπότε δεν επέμενα ιδιαίτερα. Μέχρι που, τον Ιούλιο του 2006, η Ελένη κατέφτασε στη Αθήνα για να πάμε οι δυο μας μερικές μέρες στη Σύρο. Ήταν βράδυ, άνοιξε τη βαλίτσα, και μαζί με τα ρούχα της έβγαλε με μερικές εκτυπωμένες σελίδες. Αυτό που ένιωσα διαβάζοντάς τις διαγώνια ενώ εκείνη με παρατηρούσε ανυπόμονα είναι απλά απερίγραπτο.

Με διακειμενικές αναφορές από τον Μπόρχες μέχρι τον Βαλιέχο, με μία δομή που παραπέμπει σε αρχαίο δράμα, με όλα τα επεισόδια και τα στάσιμα, αλλά και με μία ποιητική τρυφερότητα για τη ζωή της, τους προγόνους και τον τόπο της, η φίλη μου έγραψε ένα υπέροχο βιβλίο. Δεν ξέρω – και δε ρώτησα – αν το είδε τότε στο πρόσωπό μου πόσο σπουδαίο μου φάνηκε.

Η συλλογή ποιημάτων Μνήμη και Παραλλαγές εκδόθηκε ένα χρόνο αργότερα από τις εκδόσεις Πλανόδιον. Παρά τις δυσκολίες, τόσο οικονομικές όσο και πιο πρακτικές (η Ελένη είναι Κύπρια και ζει στη Σκωτία όπου είναι λέκτορας Λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας στο πανεπιστήμιο του St. Andrews), το βιβλίο κυκλοφόρησε και η Ελένη κατέφτασε και πάλι στην Αθήνα το 2008 ως υποψήφια πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέας του περιοδικού Διαβάζω.

Πήγα μαζί της για την απονομή στο Μουσείο Μπενάκη, η Ελένη δεν πήρε το βραβείο, ελάχιστο το κακό – μετά πήγαμε για φαγητό κάπου στην περιοχή. Ξανά κουβέντα για το τι διαβάσαμε, τι κάνουμε, τι θα κάνουμε, για φίλες χαμένες, ξανά αυτή η κεραυνοβόλα φιλία, αυτός ο απέραντος θαυμασμός και η αγάπη που της έχω όλα αυτά τα χρόνια, όλα αυτά κι άλλα τόσα εκεί και πάλι. Όπως πάντα, όπως την πρώτη φορά πριν 10 χρόνια στη μεγάλη τραπεζαρία του Jesus College.

Έρχονται οι μέρες που θα την ξαναδώ. Όσα και να γράψω για το πόσο ανυπομονώ είναι λίγο.

One thought on “«Τι να σου πω να με παρηγορήσω..»

  1. Συγχαρητήρια στην Ελενη. Αλλά τα περισσότερα δικά μου απευθύνονται σε σένα. Για τη χαρά σου, που καμαρώνεις την επιτυχία της φίλης. Για την σπάνια (και κεραυνοβόλο) φιλία σου, που λάμπει στο παραπάνω κείμενο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s