Η Αλίκη στη χώρα της παιδεραστίας, Herr Reader.

Αυτό δεν είναι ένα εύκολο βιβλίο.

Για την ακρίβεια, είναι ένα βιβλίο το οποίο καταδικάστηκε από το βρετανικό National Society For The Prevention Of Cruelty To Children. Επιπλέον, η αλυσίδα βιβλιοπωλείων WH Smith αρνήθηκε να το προμηθευτεί. Από τη μία, το αμερικανικό New York Times Book Review το εγκωμίασε. Από την άλλη, η βρετανική Daily Telegraph το κατακεραύνωσε.

Δεν ξέρω αν το The End of Alice της 40χρονης Αμερικανίδας A. M. Homes άγγιξε κάποια ευαίσθητη ηθική χορδή της σύγχρονης βρετανικής κοινωνίας. Ξέρω, όμως, ότι η χαρακτηριζόμενη ως νέα αμερικανική λογοτεχνία πλειστάκις κι επανειλημμένα γοητεύτηκε από τη νοσηρή θεματολογία για να επιτύχει κοινωνικό σχολιασμό. Το American Psycho του Bret Easton Ellis είναι το διασημότερο παράδειγμα. Το The End of Alice είναι ίσως το πιο ακραίο.

Ο Chappy, ετών 53, βρίσκεται στη Δυτική Πτέρυγα των φυλακών Sing Sing εδώ και 23 χρόνια, καταδικασμένος για παιδεραστία, βιασμό και δολοφονία μικρών κοριτσιών. Η αλληλογραφία του με μία – ανώνυμη – 19χρονη φοιτήτρια έχει ένα και μοναδικό θέμα: τις προσπάθειες της τελευταίας να αποπλανήσει ένα 13χρονο αγόρι. Ο Chappy τη συμβουλεύει, την ενθαρρύνει, μοιράζεται τις εμπειρίες του, ζηλεύει, διορθώνει τη γραμματική της, ερεθίζεται εγκεφαλικά και σεξουαλικά.

Ο Chappy, με το παιδικά αθώο όνομα, ενσωματώνει ό,τι η σημερινή δυτική κοινωνία θεωρεί εγκληματικά νοσηρό. Και η A. M. Homes δε λυπάται τον αναγνώστη. Αντίθετα. Ο Chappy δεν είναι μόνο ένας παιδεραστής, ένας δολοφόνος μικρών παιδιών, ένας συμβουλάτορας στο κατάπτυστο έγκλημα, είναι κι ένας στυγνός βιαστής συγκρατουμένων του – η Homes, μάλιστα, θεωρεί (και, αν με ρωτάτε, καλά κάνει) ότι η περιγραφή του βιασμού πρέπει να είναι αμείλικτα λεπτομερής. Και για να την τονίσει ακόμα περισσότερο, βάζει τον Chappy να μιλήσει απευθείας στον αναγνώστη: «Κύριε Αναγνώστη», λέει, «Herr Reader, πιθανώς να μην είχα καν αναφέρει τη σκηνή με τον Clayton εάν δεν ήμουν σίγουρος ότι την περίμενες, ότι την ήθελες, ότι εξ’αρχήν αυτήν σκεφτόσουν. Στόχος μου είναι να σε ικανοποιήσω».

Λίγο πιο κάτω, ο Chappy μας ξαναμιλάει. Θυμάμαι ακριβώς πού βρισκόμουν όταν διάβαζα αυτές τις γραμμές, τις οποίες και παραθέτω στο πρωτότυπο:

I am fully aware of what you’ve been doing while you’ve been reading this—these are my pages you’re staining with your spunky splash. Your arousal, the woody in your woods, tickle in your twitty-twat, the fact that as you’ve read my mental monologue you fished out the familiar friend, rubbed it raw, stroked yourself, hello, pussy, sweet kitty cat—let the tiny tongue between your legs lick your fingers, giving them a sticky bath—and despite the depths to which it disturbed, you were released.

Όχι, το The End of Alice δεν είναι ένα εύκολο βιβλίο. Και σίγουρα δεν είναι ένα βιβλίο για όλους.

Το διάβασα σε κάποιες διακοπές στη Φολέγανδρο. Κάθε σελίδα ήταν μία μικρή πρόκληση, την οποία υποδεχόμουν με ανάμεικτα συναισθήματα και κατακτούσα με ντροπή και άγρια χαρά. Μέχρι το τέλος. Το τέλος, το οποίο διάβασα στην πλατεία της Χώρας ένα μεσημέρι. Στις δύο τελευταίες σελίδες, με τον ήλιο ντάλα πάνω μου, η Homes μου έδειξε τα απροκάλυπτα καλοακονισμένα δόντια της. Έδειξε ποια πραγματικά είναι η Alice. Ποιος είναι ο Chappy. Τι της έκανε. Και γιατί.

Το βιβλίο είναι ρεαλιστικό, σκληρό και τρομακτικό. Το εάν και κατά πόσον, βέβαια, προσβάλλει τα χρηστά ήθη της δυτικής αναγνωστικής κουλτούρας είναι ένα εντελώς διαφορετικό ερώτημα. Και σκέφτομαι ότι οι απαντήσεις σε αυτό πιθανώς να είναι ακόμη τρομακτικότερες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s