Η Όλγα κι ο Θησαυρός, όπως ο Τζακ κι η Φασολιά

Τις προάλλες είδα ένα παράξενο όνειρο.

Το ότι είδα την Όλγα Αλεξοπούλου στον ύπνο μου δεν ήταν τόσο παράξενο. Η Όλγα είναι ζωγράφος, απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών της Οξφόρδης, και έχει κάνει ένα σωρό εκθέσεις σε όλο τον κόσμο. Ζει μεταξύ Αθήνας και Κωνσταντινούπολης, και αυτές τις μέρες θα την έβλεπα ξανά στα εγκαίνια της νέας της έκθεσης στην γκαλερί Artville. Γενικά δε βρισκόμαστε συχνά – μία από τις τελευταίες φορές ήταν πριν ενάμιση χρόνο. Ήταν, θυμάμαι, ένα βροχερό πρωινό στην Κωνσταντινούπολη, και ήπιαμε έναν καφέ κάπου στο Beyoğlu.

Από τη νέα έκθεση της Όλγας (1): beta Storm
Από τη νέα έκθεση της Όλγας (2): Izabela
Από τη νέα έκθεση της Όλγας (3): Sea Skull

Το παράξενο ήταν ότι στο όνειρο η Όλγα μου είπε να διαβάσω το Θησαυρό της Βαγίας. Ναι, να διαβάσω το Θησαυρό της Βαγίας, της Ζωρζ Σαρή.

Το βιβλίο που μου άλλαξε τη ζωή δεν είχε αυτό το εξώφυλλο. Όσο κι αν το έψαξα δεν το βρήκα. Το δικό μου εξώφυλλο ήταν η ανηφόρα προς το ναό της Αφανούς Θεάς.

Εξηγούμαι: Αν υπάρχει ένα βιβλίο που μου άλλαξε τη ζωή, αυτό είναι ο Θησαυρός της Βαγίας. Το διάβασα πρώτη φορά στα εννέα μου χρόνια και μετά άλλες δυο-τρεις φορές ως τα δεκατρία. Δεν ήταν μόνο το μυστήριο ενός θαμμένου θησαυρού, η παρέα των παιδιών που τον αναζητά, το φωτεινό καλοκαίρι στην Αίγινα, ο ναός της Αφαίας (της «Αφανούς Θεάς», τι μυστηριακές λέξεις για ένα εννιάχρονο κοριτσάκι!). Το βιβλίο αυτό είχε μία μαγεία από μόνο του.

Χρόνια αργότερα, στο πανεπιστήμιο πλέον, κάποιος καθηγητής αναφέρθηκε στην κιονοστοιχία της Αφαίας. Ένοιωσα σα να μας μιλάει για την αυλή του σπιτιού μου. Δεν έχω πάει ποτέ μου στην Αίγινα.

Το βιβλίο ήταν κάτι σα θρύλος για τα κοριτσάκια της γενιάς μου, μαζί με το Καπλάνι της Βιτρίνας της Άλκης Ζέη (οκ, και το Μεγάλο Περίπατο του Πέτρου, τα Γενέθλια και το Κοντά στις Ράγες). Αλλά για μένα ποτέ και τίποτα δε συγκρίθηκε με το Θησαυρό της Βαγίας. Ακόμα και τώρα που το σκέφτομαι συγκινούμαι. Λες και σκέφτομαι τα παραμύθια της γιαγιάς μου.

Η Όλγα και ο Θησαυρός, λοιπόν. Ίσως, μες στον ύπνο μου, το μυαλό μου να βραχυκύκλωσε περίεργα και να θυμήθηκα ότι η Όλγα περνάει τα καλοκαίρια της στη Αίγινα. Και Αίγινα για μένα ίσον Θησαυρός Βαγίας ή, αλλιώς, σεντούκι με λίρες κάτω από την κιονοστοιχία.

Μπορεί, βέβαια, το βραχυκύκλωμα να ήταν άλλο. Η Όλγα είναι παιδική φίλη της ξαδέρφης μου, τις θυμάμαι και τις δύο κοριτσάκια να πίνουν μπλε Φάντα σε κάποια παιδικά πάρτυ, τότε που εγώ, δυο χρόνια μεγαλύτερη, τις περιφρονούσα πίνοντας κόκα κόλα. Και, πιθανώς, διαβάζοντας το Θησαυρό. Τι να πω. Χάος.

Μου άρεσε αυτό το όνειρο. Μία φίλη που θυμάμαι από παιδάκι και θαυμάζω για το ταλέντο και την τόσο σπουδαία δουλειά της μου πρότεινε να διαβάσω το αγαπημένο μου παιδικό βιβλίο. Ήταν όμορφο.

Υ.Γ.: Έψαξα και βρήκα αυτό το βιντεάκι από τη σειρά που βασίστηκε στο βιβλίο. Ανατριχιαστικό: θυμάμαι ακόμα τη μουσική των τίτλων. Από το 1985.

2 thoughts on “Η Όλγα κι ο Θησαυρός, όπως ο Τζακ κι η Φασολιά

  1. Τι μου θύμισες τώρα…
    Να πας οπωσδήποτε στην Αίγινα, ν’ ανέβεις στη Αφαία, είναι πραγματικά υπέροχα.
    Θυμάμαι το πρώτο πράγμα που είχα κάνει όταν βρέθηκα εκεί πρώτη φορά, ήταν να ψάξω το «πηγάδι» που ήταν θαμένες οι λίρες. Ανεβαίνοντας την ανηφορίτσα δεξιά λίγο πριν φτάσεις στο Ναό.

  2. Είμαι απο την Αίγινα… και μπορώ να σας πω ως άνθρωπος και οχι ως Αιγινήτησσα οτι το νησί αυτό αν το επισκεφθεί (έστω) κάποιος ποτέ δεν θα το βγάλει απο την μνήμη και απο την καρδιά του…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s