«Αυτή η νύχτα είναι η πιο θλιβερή απ’ όλες γιατί φεύγω και δε θα ξαναγυρίσω ποτέ»

Μου μιλούσε για το χωρισμό της με ειλικρίνεια και λεπτομέρεια παρόλο που ελάχιστα τη γνώριζα. Σκεφτόμουν πόση ανάγκη το είχε, να μιλήσει για το τέλος ενός γάμου που είχε κρατήσει μόνο λίγους μήνες. Την κοίταζα και ήθελα να τη ρωτήσω τόσα πολλά. Πώς τον άφησες; Τι του είπες; Πώς το πήρε η οικογένειά σας; Πότε κάνατε έρωτα τελευταία φορά – ή, μάλλον, κάνατε ποτέ;

Χωρίς να το θέλω μου ήρθε στο μυαλό το Intimacy, του Άγγλου Hanif Kureishi: ο σύντομος μονόλογος ενός άντρα τη βραδιά πριν αφήσει γυναίκα και παιδιά για μια κάποια ερωμένη. Το Intimacy, βέβαια, δεν είναι μόνο αυτό: είναι και η προσωπική πορεία προς την ελευθερία που μπορεί όμως να είναι αυταπάτη, η πορεία προς την αβεβαιότητα, τη μοναξιά, είναι οι ανησυχίες ενός άντρα που θέλει ακόμα να βλέπει τον εαυτό του ως αντικείμενο σεξουαλικού πόθου, είναι η απιστία, και, κυρίως, είναι τα αδιέξοδα ενός ζευγαριού που είναι μαζί τόσα χρόνια ώστε αυτά που τους ενώνουν είναι ίδια με αυτά που τους χωρίζουν.

Διάβασα το Intimacy (το οποίο κάκιστα στα ελληνικά μεταφράστηκε ως Οικείες Απιστίες από τις Εκδόσεις Καστανιώτη – έλεος, δηλαδή, γιατί δεν έφτανε η λέξη Οικειότητα;) στο Λονδίνο όταν πρωτοκυκλοφόρησε. Στα 20 μου χρόνια τότε, περισσότερο σοκαρίστηκα από την ευθύτητα της αφήγησης παρά ταυτίστηκα με τον ήρωα. Ποιος θα το έλεγε ότι 12 χρόνια μετά, κατά τη διάρκεια της κουβέντας με μία σχεδόν άγνωστη κοπέλα, το βιβλίο θα ζωντάνευε ξαφνικά μπροστά μου.

Ο Kureishi, σεναριογράφος εκτός από συγγραφέας, είναι πολύ διάσημος για τα θέματά του: ρατσισμός, σεξ, ομοφυλοφιλία, και άλλα τόσα. Δεν έχω δει το Ωραίο Μου Πλυντήριο, το οποίο θεωρείται από τις πλέον πρωτοποριακές ταινίες της δεκαετίας του ’80, ούτε έχω διαβάσει το The Buddha of Suburbia που ενθουσίασε γνωστούς και φίλους, και, δυστυχώς, δεν έχω δει ούτε το The Mother: ακόμα θυμάμαι το χαμό που έγινε στο Λονδίνο το 2003 όταν κυκλοφόρησε. Ο παθιασμένος έρωτας ενός νεαρού άντρα (και τι άντρα!) για την ηλικιωμένη μητέρα της ερωμένης του δεν είναι και κάτι που βλέπεις κάθε μέρα.

Ο Kureishi έγραψε το Intimacy το διάστημα που πράγματι άφηνε την οικογένειά του. Μάλιστα, η αδερφή του τον κατηγόρησε δημόσια ότι πλειστάκις εκμεταλλεύτηκε τη ζωή του για τη δόξα και το χρήμα. Λίγο με νοιάζει, για να είμαι ειλικρινής. Οι Times τον συμπεριέλαβαν στους 50 σπουδαιότερους Βρετανούς συγγραφείς από το 1945 και μετά, και δεν είχαν άδικο: ο Hanif Kureishi είναι λακωνικός και τολμηρός – συνδυασμός πολλές φορές κοφτερός σα μαχαίρι. Ακόμη θυμάμαι κάποια αποσπάσματα του Intimacy – θυμάμαι ότι τα διάβαζα σε ένα πάρκο και ήθελα να κλείσω το βιβλίο και να πείσω τον εαυτό μου ότι αυτά δε συμβαίνουν στη ζωή, ότι ο έρωτας και ο γάμος είναι ένα ροζ ζαχαρωτό στον αιώνα τον άπαντα: «Νομίζει ότι είναι φεμινίστρια αλλά είναι απλώς κακόκεφη», λέει κάπου, και συνεχίζει «Ο γάμος είναι μία μάχη, ένα τρομερό ταξίδι, μια εκδρομή στην κόλαση και λόγος για να ζεις». «Το να πληγώνεις κάποιον είναι μια πράξη αδυσώπητης οικειότητας».

Την άκουγα να μιλάει (κι έλεγα, γιατί μου τα λες, γιατί σε μένα;), και σκεφτόμουν πόση ανάγκη το είχε, πόση τέτοια ανάγκη είχε ο Jay, ο ήρωας του βιβλίου, πόση ανάγκη είχε τελικά ο ίδιος ο Kureishi να γράψει το αυτό το βιβλίο. Ελπίζω να μη μάθω ποτέ.

Υ.Γ.:Το βιβλίο έγινε ταινία το 2001. Και, σε αντίθεση με το βιβλίο, έχει πολύ σεξ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s