Πράγα, Λισσαβώνα, Εξάρχεια και λοιποί εξωτικοί ψυχαναγκασμοί

Ακολουθεί ιστορία που εγώ βρήκα ρομαντική αλλά κανείς μπορεί να τη βρει και ανούσια. Fair enough.

Ένα από τα – πολλά – κολλήματα που έχω είναι αυτό με τους ταξιδιωτικούς οδηγούς. Πριν κάνω ένα ταξίδι διαλέγω με περισσή προσοχή τον οδηγό (έχω αδυναμία στα Rough Guides), τον διαβάζω ολόκληρο (μέχρι και τα gay and lesbian sections, δεν ξέρεις ποτέ σε τι μπορεί να χρειαστούν), και αφού τον ξεκοκκαλίσω, αποφασίζω πού θέλω να πάω και τι θέλω να κάνω. Είναι μία μικρή ιεροτελεστία, που πιθανώς αποτελεί μία από τις πολλές εμμονές μου.

Ένα μήνα πριν πάω στην Πράγα (για να έχω και τον απαραίτητο χρόνο να εντρυφήσω), πήγα σε ένα βιβλιοπωλείο του κέντρου να αγοράσω έναν οδηγό. Δεν τα κατάφερα. Όσοι βρήκα ήταν είτε ελλιπείς (για τα δικά μου, ψυχαναγκαστικά, δεδομένα), είτε πανάκριβοι. Βγαίνοντας, λοιπόν, από το βιβλιοπωλείο, έπεσα πάνω στη φίλη μου την Γκέλλυ. Αφού ανταλλάξαμε αμοιβαία κομπλιμέντα ως άλλωστε είθισται όταν συναντάς κάποια φίλη τυχαία στη μέση του δρόμου («Μια χαρά σε βλέπω», «Ωραία φούστα» κτλ), η Γκέλλυ με ρώτησε τι αγόρασα και της είπα ότι ήθελα να αγοράσω έναν οδηγό της Πράγας και δεν τα κατάφερα.

«Έχω να σου δώσω εγώ έναν!», προσφέρθηκε η Γκέλλυ. Την ευχαρίστησα και της εξήγησα ότι δε θέλω να δανειστώ οδηγό, καθότι εγώ ψυχαναγκαστικά τους φυλάω ως κόρη οφθαλμού (my precious) στο ειδικό ράφι ταξιδιωτικών οδηγών της βιλβιοθήκης μου. Μέσα, δε, κρατάω και τις σημειώσεις που έχω κάνει κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, και ότι φυλλάδια/κάρτες/εισιτήρια έχω μαζέψει στην πόλη. Η Γκέλλυ με κοιτούσε συγκαταβατικά. «Ε, στον χαρίζω!», μου είπε. «Τον αγόρασα σε ένα παζάρι βιβλίων πριν χρόνια, είναι παλιός, ήταν προσφορά και είπα, δεν παίρνω έναν οδηγό της Πράγας να βρίσκεται; Δεν πήγα ποτέ μέχρι σήμερα». Δέχτηκα αμέσως. Λίγο με ένοιαζε που ο οδηγός ήταν παλιός (εντάξει, γράφτηκε μετά τη Βελούδινη Επανάσταση).

«Έχω μια ιδέα!», της είπα εγώ χαρωπά. «Έχω έναν οδηγό της Πορτογαλίας! Τον πήρα το 2006, ήταν να πάω το καλοκαίρι, και τελικά πήγα Μάλτα! Θέλεις να ανταλλάξουμε;». Η Γκέλλυ φυσικά δέχτηκε.

Έτσι λοιπόν, λίγα βράδια μετά, συνάντησα την Γκέλλυ σε ένα μπαρ των Εξαρχείων. Συναντηθήκαμε για να πιούμε ένα ποτό, να τα πούμε, και να ανταλλάξουμε ταξιδιωτικούς οδηγούς από μέρη που δεν έχουμε πάει ποτέ. Αν ήμασταν σε γαλλική ταινία, η Γκέλλυ θα λεγόταν Francois και θα ερωτευόμασταν παράφορα πάνω από ένα ποτήρι cabernet sauvignon καθώς θα οργανώναμε ένα ταξίδι από την Πράγα στη Λισσαβώνα με ντεσεβό.

7 thoughts on “Πράγα, Λισσαβώνα, Εξάρχεια και λοιποί εξωτικοί ψυχαναγκασμοί

  1. Δεν είναι ψυχαναγκασμός η άρνηση δανεισμού ταξιδιωτικού οδηγού. Είναι ο μίμιμουμ σεβασμός σε ένα ταξίδι που έχεις κάνει ή που θα κάνεις. Η Γκελλυ ταξιδεύει για να σκίζει τα mall, το πού δεν έχει σημασία.

  2. Γεια σου γεια σου
    πολύ καιρό σε διαβάζω (παρά τις προτροπές σου για το αντίθετο)
    είχα και την ανάκριση του Μαγκλίνη να σου δανείσω αλλά κάτι από δω – κάτι από κει, όλο το ξεχνούσα ώσπου βρήκε το δρόμο του προς τα σένα και χωρίς τη βοήθειά μου / την εποχή που ανακάλυψα το μπλογκ μάλιστα, διάβαζα για πρώτη φορά Φράνζεν (την «ελευθερία» – άρχισα ανάποδα) και είχα ενθουσιαστεί, μου φάνηκε λοιπόν εξαιρετικός συγχρονισμός κι όλο έλεγα να γράψω κι όλο τίποτα…
    Τελικά όμως αύριο φεύγω για Πράγα, ε, κι αυτό το τελευταίο είπα να το μοιραστώ…
    Αυτά και χίλια μπράβο για όλα

    Btw πολύ όμορφη η ιστορία με τους οδηγούς / ώστε είσαι rough guide person λοιπόν;

    Μαρία

    1. Καλημέρα κι ευχαριστώ για το σχόλιο!
      Κι εγώ σε διαβάζω, και συγχαρητήρια!
      Η «Ελευθερία» είναι ένα από τα επόμενα βιβλία που θα διαβάσω και χαίρομαι που σου άρεσε. Την έχω καιρό, αλλά δεν τολμούσα να την αρχίσω για να μην απογοητευτώ μετά τις αριστουργηματικές «Διορθώσεις».
      Συμφωνείς μαζί μου για το Μαγκλίνη; (Παρεμπιπτόντως ευχαριστώ για την πρόθεση να μου δανείσεις την «Ανάκριση»).
      Ναι, είμαι rough guide person, αν και στην Πράγα είχα Time Out. Καλός ήταν – είχε καλογραμμένα ιστορικά στοιχεία.
      Να περάσεις καλά στο ταξίδι και να βάζεις αντιηλιακό: εγώ κάηκα!🙂

  3. η γκέλυ (ένα λ!) είναι ο φρανσουά που όλοι θέλουμε να γνωρίσουμε. το ζεστό, δοτικό, ποιητικό πλάσμα που αγαπήσαμε εξαρχής.

    πολλά και καλά ταξίδια εύχομαι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s