Το στρίψιμο της βίδας

Το μεγαλύτερο κείμενο που έχω γράψει ποτέ είναι φυσικά το διδακτορικό μου. Σύμφωνα με τη μία από τις δύο βιβλιοθήκες που το φιλοξενούν, η έκτασή του είναι 319 σελίδες, μαζί βεβαίως με τη βιβλιογραφία και τις σημειώσεις. Ξεκαθαρίζω: δεν έχω κανένα απολύτως φετίχ με τη διατριβή. Αντιθέτως, δηλώνω περήφανη ότι δεν έχω ούτε ένα εκτυπωμένο αντίτυπο, είναι όλα χαρισμένα, και ότι η ηλεκτρονική μορφή που διαθέτω δεν είναι καν ένα ενιαίο αρχείο. Επισημαίνω επίσης, ότι έχω χάσει όλες τις άλλες εργασίες που έχω κατά καιρούς γράψει. Πάμε παρακάτω.

Καμιά φορά που επισκέπτομαι το γραφείο του πατέρα μου, κατεβάζω και ξεσκονίζω ευλαβικά τον κόκκινο δερματόδετο τόμο. Τον ξεφυλλίζω. Πάντα σκέφτομαι το ίδιο πράγμα: κάποιες από τις σελίδες πρέπει να γράφτηκαν στον αυτόματο πιλότο, δεν εξηγείται αλλιώς. Καμιά φορά τις κοιτάζω και λέω, Θεέ μου, πού ήμουν όταν σας έγραφα; Πού ταξίδευε ο λογισμός μου;

Υπάρχουν, όμως, και εκείνες οι σελίδες που μου ματώνουν την καρδιά. Δεν υπερβάλλω, αλλά υπάρχουν κάποιες συγκεκριμένες σελίδες που ξέρω πολύ καλά τι χρειάστηκε για να γραφτούν. Με ανάμεικτα αισθήματα φρίκης, ετεροχρονισμένου άγχους και περηφάνιας, θυμάμαι τα ατέλειωτα μερόνυχτα που μάταια προσπαθούσα να γράψω τις περιβόητες και τυραννικές 1.000 λέξεις της ημέρας. Υποσχόμουν στον εαυτό μου τα πάντα προκειμένου να κατεβάσει ιδέες και λέξεις: σοκολάτα Mars, μπύρα και τσιπς, βραχιολάκια από το Accessorize, τα πάντα. Τίποτα εκείνος. Τα χέρια μου αναπαύονταν στο πληκτρολόγιο ανενόχλητα. Το μυαλό μου ανένδοτο. Σηκωνόμουν από την μπλε καρέκλα, έκανα μια βόλτα στο μικρό φοιτητικό δωμάτιο, καθόμουν λίγο στο κρεβάτι, πίσω στο γραφείο, και πάλι τζίφος.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τυραννία από το να πρέπει να γράψεις και να μην μπορείς. Μου συνέβαινε για μέρες. «Σήμερα 340 από τις 1.000 λέξεις», έλεγα στον εαυτό μου, «Αύριο 1.660». Για να πατσίσουμε. Τζάμπα κόπος οι προσθαφαιρέσεις – κάποια στιγμή το χρωστούμενο για την υπόλοιπη μέρα έφτασε στο πεντοχίλιαρο.

Ένας από τους χάρτες της διατριβής μου, σε πρώιμη μορφή. Ελπίζω να μη με κυνηγήσει το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου για τα δικαιώματα, ανεπεξέργαστος είναι, αξιότιμε Κύριε Πρύτανη.

Αυτό, λοιπόν, είναι το λεγόμενο Writer’s Block. Αλλιώς λέγεται και «η κατάρα αυτού που πρέπει να γράψει εντός προθεσμίας και κωλύεται». Τις προάλλες διάβαζα ένα post στο blog του Ryan David Jahn, συγγραφέα που εκτιμώ πολύ και για τον οποίο έχω γράψει κι εδώ, και έπεσα πάνω σε 3 φωτογραφίες που ανέβασε μία μέρα που έπασχε από την εν λόγω κατάρα. Αποφάσισα ότι τελικά, μπορεί κάποια μερόνυχτα να μην είσαι δημιουργικός συγγραφικά μεν, αλλά αυτό ουδόλως σημαίνει ότι δεν είσαι δημιουργικός σε άλλους τομείς. Υπάρχει ελπίς. Για του λόγου το αληθές:

Άρα, λοιπόν, η βίδα δε μου είχε στρίψει τελείως όταν έκοβα τα σακουλάκια από τα αγγλικά πατατάκια σε ακριβώς 100 κομματάκια προσπαθώντας να γράψω 50 λέξεις παραπάνω. Κακώς ανησυχούσα. Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες.

Υ.Γ.: Εξομολόγηση: Ακόμα και τώρα, τόσα χρόνια μετά, όποτε διαβάζω τις ευχαριστίες του διδακτορικού μου συγκινούμαι. Είναι φοβερό το κρύβουν αυτές οι 319 σελίδες, κάθε μία – εκτός, φυσικά από πολύτιμες πληροφορίες για την αρχαία Κορινθία.

3 thoughts on “Το στρίψιμο της βίδας

  1. Ναι, το μπλοκάρισμα είναι κάτι δύσκολο. Έχω μόνο 11 χρόνια που γράφω, και μέχρι τώρα ποτέ δεν αναγκάστηκα να γράψω υπό πίεση, και με κάποια διορία να με περιορίζει. Όταν δεν μπορώ να γράψω, απλά δεν γράφω. Αλλά ακόμη και τέτοιες περιόδους, φροντίζω να αναπτύσσω άλλα θέματα βάσει ιδεών που έχω κρατήσει σε ένα σημειωματάριο, κι έτσι προκύπτουν μερικά μικρά κείμενα, τα οποία όμως στερούνται ουσίας που σε μια δημιουργική περίοδο θα τους έδινε πραγματική σημασία.

    Και να φανταστείς ότι υπάρχουν συγγραφείς που γράφουν υπό την πίεση ενός συμβολαίου…

  2. Είναι από τις σπάνεις φορές που γράφω πάνω σε κείμενο κάποιου στο διαδίκτυο, αλλά δεν μπόρεσα να μην ταυτιστώ μαζί με τις δικές σου εμπειρίες για τη συγγραφή της διατριβής. Αυτή η τυράννια της προθεσμίας, το μέτρημα ακόμα και μιας πρότασης για να δω πόσες ρημάδες λέξεις μου απομένουν για φτάσω τον στόχο της ημέρας (που ώρες ώρες ήταν άπιαστο όνειρο) ακόμα και το πόσο μακρυά μου φαίνονται όλα αυτά παρόλο που δεν πέρασαν και τόσο τα χρόνια. Σ’ευχαριστώ για την άναμνηση!

    ΥΓ. Την διατριβή ούτε εγώ την έχω κρατημένη σε καμια έντυπη μορφή. Σύμπτωση; Πάντως ήταν πολύ συνειδητή αυτή μου η απόφαση. Καλό βράδυ.

    1. Εγώ ευχαριστώ για το σχόλιο!
      Η δική μου απόφαση να μην έχω αντίτυπο δεν ήταν συνειδητή. Αλλά τώρα την απολαμβάνω. Χαίρομαι που έκανα διδακτορικό, αλλά ως εκεί. Τα υπόλοιπα είναι δουλειά των βιβλιοθηκονόμων!🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s