Διαμελισμένες γυναίκες σε ποτίστρες γουρουνιών και άλλες ανοιξιάτικες ιστορίες

Το διάβασα στο μετρό του Λονδίνου. Κάποια στιγμή κοίταξα τον εαυτό μου που καθρεφτιζόταν στο παράθυρο απέναντί μου και γέλασα. Νομίζω ποτέ δε με έχω ξαναδεί με τέτοια έκφραση φρίκης.

Ξεκινάω γράφοντας ότι αν υπάρχουν 3 άνθρωποι που δεν πτοούνται με βιβλία φρίκης, είμαι ένας από αυτούς. Η άλλη θέση ανήκει στη φίλη μου τη Δάφνη, η οποία με φιλοξένησε στο Λονδίνο, στην οποία διηγήθηκα το βιβλίο αμέσως μόλις το τελείωσα. Ήμασταν ξαπλωμένες, έτοιμες να κοιμηθούμε. Δεν είχα καν φτάσει στο (απίστευτο) τέλος του βιβλίου και η Δάφνη γύρισε, με κοίταξε και είπε «Γιατί μου το κάνεις αυτό τώρα; Θέλω να κοιμηθώ!» Σχεδόν απίστευτο.

Ο λόγος για το Μίστερ Τόρσο, το βιβλίο που έγραψε ο Edward Lee το 2002 και που πρόσφατα μετέφρασε στα ελληνικά ο Δημήτρης Αρβανίτης. Η ιστορία είναι από μόνη της φρικαλέα: Τα τελευταία τρία χρόνια η αστυνομία βρίσκει γυναικείους κορμούς πεταμένους σε εξοχικούς δρόμους. Κορμούς, δηλαδή σώματα με κομμένα χέρια και πόδια, με τα πρόσωπα παραμορφωμένα με οξύ, χωρίς δόντια. Ο αστυνόμος Τιπς είναι αποφασισμένος να βρει το μανιακό ψυχανώμαλο που σκότωσε και διαμέλισε τόσες γυναίκες. Είναι, όμως, ο δολοφόνος πράγματι ψυχανώμαλος; ‘Η μήπως έχει (ή πιστεύει ότι έχει) αναλάβει αν φέρει εις πέρας ένα θεάρεστο έργο;

Το Μίστερ Τόρσο κατατάσσεται, κατά την ταπεινή μου γνώμη, στον πάνθεον των καλύτερων αρρωστημένων ιστοριών (όχι, δεν είναι οξύμωρο, και, τονίζω, έχω διαβάσει έναν αξιοσέβαστο αριθμό από δαύτες) – οι περιγραφές των γυναικείων κορμών, των κορμών που ο Χριστιανός (και πουριτανός) Μίστερ Τόρσο διατηρεί ζωντανούς πάνω σε ποτίστρες γουρουνιών και βιάζει προκειμένου να γεννήσουν υγιή μωράκια, είναι πέραν του κόσμου ετούτου.

Το βιβλίο είναι σοκαριστικό και στην όλη εμπειρία συντελεί και η (καταπληκτική) εικονογράφηση του Γιώργου Δημητρίου, ο οποίος επέλεξε να μην τονίσει τη φρίκη και τον τρόμο αλλά το σκοτάδι και την παράνοια.

Δεν ξέρω γιατί η ιστορία με φρίκαρε τόσο. Θα μου πεις, κορμοί γυναικών σε ποτίστρες γουρουνιών, τι περίμενες; Ε, απλώς είμαι συνηθισμένη. Το ομολογώ. Έχω διαβάσει αμέτρητα βιβλία για νεκρόφιλους, για διαμελισμούς, για όλα αυτά. Και μου αρέσει. Το διασκεδάζω. Δεν τρομάζω. Δεν αηδιάζω. Και δε φρικάρω. Δεν ξέρω, λοιπόν, τι ήταν αυτό που έπαθα στο μετρό του Λονδίνου, κάπου κοντά στο Hammersmith. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, νομίζω πως ένας από τους λόγους που το βιβλίο είναι τόσο δυνατό είναι ότι δεν ξεπερνάει τις 100 σελίδες. Ο Lee λέει ό,τι είναι να πει χωρίς πολυλογία. Στεγνή φρίκη.

Ο άλλος λόγος που το βιβλίο είναι τόσο σπουδαίο είναι το τέλος του. Θεωρώ ότι έχει ίσως το καλύτερο, το πιο αδίστακτο τέλος που έχω διαβάσει ποτέ σε βιβλία του είδους. Προβληματίστηκα, είναι η αλήθεια, για το αν θα έλεγα το τέλος στη Δάφνη. Το είπα. Κοιμηθήκαμε 2 ώρες αργότερα. Και πάλι καλά.

4 thoughts on “Διαμελισμένες γυναίκες σε ποτίστρες γουρουνιών και άλλες ανοιξιάτικες ιστορίες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s