The French do it better (περίπου, τελοσπάντων)

Για κάποιο λόγο δεν ήμουν ποτέ φαν της γαλλικής κουλτούρας. Είναι σχεδόν μυστήριο, γιατί μου αρέσει πολύ το γαλλικό φαγητό (κάποτε μάλιστα είχα εντυπωσιαστεί από αυτό το σπουδαίο μικρό εστιατόριο στο Παρίσι), το κρασί, η μόδα, έχω πάει αρκετές φορές στο Παρίσι, έχω ανέβει στο καρουσέλ κάτω από τον Πύργο του Άιφελ και διασκέδασα πολύ, έχω κάτσει σε μία όχθη του Σηκουάνα και έχω αναλύσει τα εσώψυχά μου στην παγωνιά παρέα με αγνώστους που μετά έγιναν φίλοι καλοί, έχω πιει καφέ στις πλακόστρωτες πλατείες, έχω δει τα εντυπωσιακά μουσεία. Δεν ξέρω αν φταίει ότι δε μιλάω γαλλικά, αλλά όποτε επιστρέφω από τη Γαλλία νοιώθω ένα κενό. Και, φυσικά και αυτονόητα, δεν μπορώ να καταλάβω πώς κάποιοι τολμούν να συγκρίνουν το Παρίσι με το Λονδίνο, που εγώ αγαπώ, θα αγαπώ πάντα, και που το θεωρώ τη Μητρόπολη της Ευρώπης, τελεία και παύλα.

Παρομοίως, λοιπόν, ομολογώ ότι αποφεύγω (όχι συστηματικά, ούτε συνειδητά), τη γαλλική λογοτεχνία. Τώρα που το σκέφτομαι, έχω διαβάσει πολύ λίγα βιβλία Γάλλων ή γαλλόφωνων συγγραφέων. Επίσης ομολογώ, όμως, ότι πριν δέκα χρόνια είχα ενθουσιαστεί με τη γλυκανάλατη πλην όμως σούπερ feel good ταινία Amelie.

Έχουμε και λέμε λοιπόν: Όταν η φίλη μου η Λήδα, που ζει στο Λονδίνο και συνεπώς θεωρώ ότι συμμερίζεται τις απόψεις μου περί Λονδίνου/Παρισιού και που ξέρει καλά πόση χαρά μπορεί να κρύβεται μέσα σε ένα ποτήρι χλιαρή αγγλική μπύρα, μου πρότεινε να διαβάσω το Hunting and Gathering της Anna Gavalda ήξερα ότι δεν είχα λόγο να την αμφισβητήσω.

Ξεκινάω λέγοντας κάτι το οποίο δε θα έπρεπε να πω, αλλά που ισχύει: Το Hunting and Gathering είναι, κατά βάση, ένα γυναικείο βιβλίο. Κοριτσίστικο – πώς να το πω. Το στόρι είναι απλό: Η νεαρή Camille, ελλιποβαρής και μοναχική, εργάζεται ως καθαρίστρια στο σύγχρονο Παρίσι αν και είναι ζωγράφος, δεν έχει οικογένεια και φίλους, μέχρι που ξαφνικά γνωρίζει τον Philibert, εξίσου μοναχικό πλην όμως πλούσιο τύπο, ο οποίος της προσφέρει στέγη στη σοφίτα του υπερπολυτελούς σπιτιού του. Τα πράγματα έρχονται έτσι και η Camille βρίσκεται να συγκατοικεί με τον Philibert και τον ωραίο-μυστήριο-γοητευτικό σεφ-συγκάτοικό του, Franck. Και έτσι, με τον πιο γλυκανάλατο πλην όμως σούπερ feel good γαλλικό τρόπο οι ζωές όλων αλλάζουν.

Η ιστορία είναι μία ιστορία αγάπης και αισιοδοξίας, στην οποία όλα τα στραβά διορθώνονται με το μαγικό τρόπο που μόνο σε γαλλικό context μπορεί να προκύψει, και που, το παραδέχομαι, οι Άγγλοι αδυνατούν να απολαύσουν, ακόμα και στη σύγχρονη λογοτεχνία τους. Από αυτό το βιβλίο λείπει ο σαρκασμός και η ειρωνεία, και ακόμα και η καθημερινή βιοπάλη της Camille που αρχικά καθαρίζει τουαλέττες και κοιμάται στα παγκάκια είναι δοσμένη με γαλλικό τρόπο. Χωρίς την αβάσταχτη μιζέρια των Midlands και των τσιμεντένιων council estates.

To Hunting and Gathering έγινε ταινία (με ελληνικό τίτλο «Φτάνει νά’μαστε μαζί») με την Audrey Tautou και τον (τόσο υπέροχο, και δε σηκώνω κουβέντα) Guillaume Canet. Είπαμε, η ιστορία είναι κατά βάση κοριτσίστικη. Όχι μόνο, βέβαια. Είναι μία εξαιρετικά ευχάριστη ιστορία, καλογραμμένη, που είμαι βέβαιη ότι θα αρέσει σίγουρα όχι μόνο στους φαν της Γαλλίας και του Παρισιού.

Δηλαδή, οκ, καλοκαίρι έρχεται, πόσο Κάφκα να διαβάσει κανείς πια;

Υ.Γ.: Το περασμένο φθινόπωρο ήμουν έξω για ποτό με μία εξαιρετικά αγγλόφιλη παρέα, από αυτές με τις οποίες η κουβέντα πάντα καταλήγει σε κάτι ψαγμένα αγγλικό όπως η νέα εγκατάσταση στο Turbine Hall της Tate Modern. Μιλούσαμε για την κατάσταση στην Αθήνα, για την κρίση, για τη μιζέρια που βλέπαμε γύρω μας. «Θα μετακομίσω στο Παρίσι», έλεγε γελώντας η ξαδέρφη μου, που είναι δημοσιογράφος «Θα κυκλοφορώ με ένα κόκκινο ποδήλατο με χρωματιστό κουδουνάκι, θα πιάσω δουλειά σε μία κρεπερί και θα ζω σε ένα μικρό διαμέρισμα με θέα το ποτάμι. Θα έχω και ένα μικρό μπαλκόνι γεμάτο γλάστρες με γεράνια και κάθε πρωί θα ακούω Εντίθ Πιαφ πίνοντας γαλλικό καφέ». Λίγους μήνες αργότερα, σε μία στήλη της έγραψε «Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι αυτό που με εκνευρίζει με τους περισσότερους γαλλομαθείς που ξέρω: η διανοουμενίστικη πάρλα τους με κάνει να θέλω να πέσω από τον 6ο όροφο. Είμαι παιδί της αγγλοσαξωνικής κουλτούρας, χρειάζομαι ευθύτητα, σαρκασμό και trash». Κι εγώ, επίσης.

14 thoughts on “The French do it better (περίπου, τελοσπάντων)

  1. Το Λονδινο ειναι ενα μεγαλο [απλωμενο] χωριο, το Παρίσι μυριζει μουχλα, η Στοκχόλμη καθαριότητα, οι Βρυξελλες μικροαστισμό, η Ρώμη φανφαρονίζει, η Μαδριτη αρχοντοχωριατισσα, το Βερολίνο ειναι το κάτι άλλο και η Αθήνα επίσης.
    Καθε πρωτεύουσα εχει τα καλά της και.. τα ψιλοχάλια της! Για τούτο προτιμώ τις δευτερεύουσες πόλεις, οπως π.χ. τη Βαρκελώνη, το Εδιμβούργο, τη Γκρενόμπλ, κλπ.

    Οσο για τη Λήδα, σε περναω: ξερω ΔΥΟ Λήδες στο Λονδινο! :))

  2. Φυσικά και υπέροχος ο Γκιγιόμ. Όποια τολμήσει να πει το αντίθετο, να την αλυσοδέσουμε μπροστά σε οθόνη που θα παίζει το Αγάπα με αν τολμάς σε λούπα. :ο)

    ΥΓ. Το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει, τέλειωσα, όμως, τη θλιμμένη λεμονόπιτα που λέγαμε και τείνω να συμφωνήσω μαζί σου.😉
    ΥΓ.2 Θα διαφωνήσω, όμως, στο ότι η Αμελί είναι γλυκανάλατη. Εντάξει, από άνθρωπο που κοντεύει να μάθει απέξω τους διαλόγους ενώ δεν ξέρει γαλλικά, τι να περιμένεις.

    1. Ο Γκιγιόμ είναι ο λόγος για τον οποίο αξίζει κανείς να περιδιαβαίνει ασκόπως το Παρίσι. Μπας και τον πετύχει… Το αυτό φυσικά ισχύει και για τον Βρετανό James McAvoy.😉
      Όσο για την Αμελί, μαζί σου. Από το πρωί ακούω το soundtrack στο repeat😀
      Η θλιμμένη λεμονόπιτα είναι μεγάλη κουβέντα. Αναμένω σχόλιό σου στο αντίστοιχο ποστάκι, όταν το γράψω!

  3. Κατά τη γνώμη μου η Amelie ήταν μια απο τις σκοτεινότερες ταινίες των τελευταίων ετών, με ένα μαγικά ευρηματικό, ευφυέστατο ζαχαρένιο πασπάλισμα – Αριστούργημα.
    Το Παρίσι ήταν, είναι και θα είναι στο διηνεκές η πιο αγαπημένη μου Πόλη, οι δέκα και πλέον μέχρι στιγμής επισκέψεις ήταν λίγες, ελάχιστες – κάθε φορά θέλω κι’άλλο, αχόρταγα και με λιωμένες σόλες απ’το περπάτημα. Τα πέντε χρόνια μου στην Αγγλία (που επίσης αγαπώ, αλλά άλλο πράγμα ο έρωτας) απλά επιβεβαίωσαν τα… μάτια του λαγού. Για μένα, αυτονόητο πια.

    Θλιβερά και μίζερα τα Midlands, ναι.

    Το Hunting&Gathering εννοείται πως μπαίνει στα προσεχώς!

      1. Το Birmingham στα μάτια ενός αγοριού το 1900. Βεβαίως, γιατί όχι;

        (Η αλήθεια επίσης είναι ότι παρά το αγγλολογοτεχνικό πτυχίο, δεν βρήκα ποτέ, μα ποτέ γοητευτικό ή συναρπαστικό τον Tolkien. Ανεπίδεκτη; ίσως).

  4. Απαντώ εδώ για την έκθεση του Αφγανιστάν: Την είδα και είναι τρομερή.
    Αυτή την περίοδο, και το Παρισάκι είναι γεμάτο από καλές εκθέσεις. Εξαίρεση αποτελούν η κακή έκθεση του Ρεμπραντ στο Λούβρο και η βαρετή έκθεση του Μιρό στο ούτως ή άλλως κακό μουσείο του Maillol. Καταπληκτική η Madame Gres στο μουσείο Bourdelle.

    Μιας που μιλάτε για την Αμελί, πήγα για πρώτη φορά στη μπρασερί της ταινίας. Την γνωρίζετε καθόλου; Λέγεται Les Deux Moulins και είναι επί της rue Lepic στη Μονμάρτρη. Συμπαθητική είναι. Και έχει και μικρές αφισούλες με την Αμελί.

    Rodia,

    Το Λονδίνο δεν είναι χωριό και το Παρίσι δεν μυρίζει μούχλα. Το Βερολίνο είναι άσχημο(με όμορφες γωνιές) και η Αθήνα επίσης.

    Αγιάτη,

    Έχεις κάποιον έρωτα που σε περιμένει στην Κοπεγχάγη; Αλλιώς, δεν εξηγείται αυτή η προσκόλληση. Όμορφη είναι, αλλά όχι τόσο ζωντανή για να πηγαίνεις τόσο συχνά. Διαφωνείς;

    1. Ανυπομονώ πολύ για την έκθεση. Θα είμαι εκεί την ερχόμενη εβδομάδα.

      Ταξίδι στο Παρίσι δεν προβλέπεται άμεσα.

      Όσο για την Κοπεγχάγη, δεν έχω προσκόλληση, και μπορώ να πω πως δεν της έχω καν αδυναμία ως πόλη.

  5. Αυτή η θλιμμένη λεμονόπιτα τί είναι; Μήπως έχασα κάποιο blog; Φιλενάδα, με το Room τί θα γίνει; Το πήρες από την μαμά μου; Το διάβασες; Θα γράψεις γι’αυτό ή θα με κάνεις guest star στο blog σου να γράψω εγώ; ευτυχώς που έχω και το donteverreadme και μόλις έκανα την προμήθειά μου από το Amazon για βιβλία για το καλοκαίρι…να δούμε… θα μπορέσω να διαβάσω 2-3; Αν ναι, θα είμαι ευχαριστημένη! Σε φιλώ πολύ xx

    1. Η θλιμμένη λεμονόπιτα είναι αυτό το βιβλίο: , για το οποίο προτίθεμαι να γράψω σύντομα, υπομονή!
      To Room δεν το πήρα από τη μαμά σου και δεν το έχω διαβάσει ακόμα – αλλά ναι, δημοσίως κι επισήμως σε καλώ να γράψεις εδώ κάτι για αυτό. Νομίζω είσαι καταλληλότερη, τόσο ως μαμά όσο και ως ψυχολόγος, τι λες; Αν θέλεις κι έχεις χρόνο, please be my guest!
      Ποια βιβλία παρήγγειλες;
      Σε φιλώ και μου λείπεις.

  6. Η ειρωνεία είναι, πως η τελευταία αποστροφή που υιοθετείς, («χρειάζομαι ευθύτητα, σαρκασμό και trash»), παραπέμπει αβίαστα στον Celine και το «Ταξίδι στην Άκρη της Νύχτας!!!!😀

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s