Όλα είναι τόσο τρομαγμένα μα τ’ αγαπάω ο φτωχός / Δώσ’ μου τα λόγια επιτέλους να μην είμαι μοναχός

Αυτό το διάστημα έχω ταυτιστεί με τον πενηντάρη Julian Treslove – πραγματικά, τι υπέροχα εμπνευσμένο όνομα για έναν καταθλιπτικό πρώην παραγωγό του BBC που δε γνώρισε ποτέ την αγάπη και που εύχεται να ήταν Εβραίος! Χτες διάβαζα το The Finkler Question, το βραβευμένο με Booker βιβλίο του Howard Jacobson, και έπιανα τον εαυτό μου να συμπάσχει με το κωμικό δράμα του ήρωα: πόσο εύκολο είναι να κάνεις παρέα με δύο επιφανείς επιτυχημένους Εβραίους, πόσο εύκολο είναι να βρεις τη μία και μοναδική αγάπη που θα αφήσει την τελευταία της πνοή στην αγκαλιά σου;

Αργότερα σκεφτόμουν ότι αυτό είναι το νόημα, αυτή είναι η χαρά της ανάγνωσης: η ταύτιση. Αυτή η μικρή ταύτιση με ήρωες έξω από σένα, τη μία με μία χαροκαμένη νέγρα μάνα στον Αμερικανικό νότο και την άλλη με ένα φρικτό τέρας της ανθρώπινης φύσης.

Πρόσφατα έπεσα πάνω στην πιο καταπληκτική διαφημιστική καμπάνια ενός μικρού second hand βιβλιοπωλείου στο Βίλνιους της Λιθουανίας. Οι εξαιρετικές φωτογραφίες, που βασίζονται ακριβώς σε αυτή την ιδέα της ταύτισης, έκαναν το γύρο του διαδικτύου – η εκτέλεση της περίφημης ιδέας Become Someone Else είναι απλούστατη και ομολογώ ότι τη ζήλεψα.

Κοιτάζοντας τις φωτογραφίες της καμπάνιας, μου ήρθε στο μυαλό κάτι άλλο που είδα πρόσφατα και με εντυπωσίασε. Ένα μικρό καφέ στη Νέα Υόρκη, το  D’ Espresso, το οποίο βρίσκεται κοντά στη βιβλιοθήκη Bryant Park, μοιάζει λες και βγήκε από έναν από τους ορόφους της: σχεδόν όλα είναι καλυμμένα με βιβλία.

Η έμπνευση και εκτέλεση ανήκει στην ομάδα του Nema Workshop, οι οποίοι πήραν ένα  δωμάτιο βιβλιοθήκης και ουσιαστικά το περιέστρεψαν κατά 90 μοίρες.

Σήμερα, Πρωτομαγιά, κάνω σκόρπιες σκέψεις. Ονειρεύομαι τη Νέα Υόρκη: Να πίνω έναν καφέ στο D’ Espresso διαβάζοντας το Book of Illusions του Paul Auster, και, όλως παραδόξως, πάνω από ένα φλυτζάνι, να ταυτίζομαι με τον ήρωά του, τον χήρο David Zimmer, και να αναζητώ απεγνωσμένα τον βουβό κωμικό ηθοποιό Hector Mann για να με λυτρώσει.

Καλό μήνα!

Advertisements

3 thoughts on “Όλα είναι τόσο τρομαγμένα μα τ’ αγαπάω ο φτωχός / Δώσ’ μου τα λόγια επιτέλους να μην είμαι μοναχός

  1. Το καφέ που δείχνεις μου θυμίζει πολύ το καφέ ενός ξενοδοχείου στην Κοπεγχάγη. »The Library Bar» είναι το όνομά του.

    Και μιας που γράφεις για το Βίλνιους, θα σου πω ότι, ενώ σκόπευα να πάω μέσα στο καλοκαίρι, το ακύρωσα: έμαθα ότι χτίζεται μουσείο Guggenheim στην πόλη και διάλεξα να το επισκεφθώ όταν θα είναι έτοιμο.

    1. Ενδιαφέρον – μετά από 5 ή 6 ταξίδια στην Κοπεγχάγη, αυτή είναι η πρώτη φορά που ακούω για αυτό το μέρος!

      Στο Βίλνιους θα ήθελα κι εγώ πολύ να πάω. Αν όμως ψάχνεις τις εκθέσεις και τα μουσεία, αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου η πλέον ενδιαφέρουσα στην Ευρώπη αυτό το διάστημα, για πολλούς λόγους.
      http://www.britishmuseum.org/whats_on/exhibitions/afghanistan.aspx

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s