Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γή, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα»

Σήμερα είναι η πρώτη μέρα της άνοιξης. Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού. Σήμερα είναι, επίσης, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.

Πριν περίπου έξι χρόνια έφυγε για το Παρίσι η καλύτερη φίλη των φοιτητικών μου χρόνων. Η Ν. αποφάσισε να γυρίσει στην Αθήνα μετά τις σπουδές της στο Λονδίνο, και λίγα χρόνια μετά να αναζητήσει την τύχη της στη Γαλλία. Ήθελε να ξεφύγει, έλεγε. Να αρχίσει από την αρχή. Είχε πολλά να τη βασανίζουν, το ήξερα, νόμιζα ότι της στεκόμουν αλλά φαίνεται πως δεν τα κατάφερνα όσο καλά πίστευα. Για μέρες της έλεγα ότι η λύση δεν βρισκόταν στη Γαλλία, ότι η λύση ήταν μέσα της, βρες την εκεί, της έλεγα, και μετά όλα θα πάρουν το δρόμο τους. Ανένδοτη. Ήθελε να φύγει. Δεν την κρατούσε τίποτα στην Αθήνα, μου έλεγε, πώς θα μπορούσα εγώ ποτέ να το καταλάβω άλλωστε.

Σε μία ύστατη συζήτηση στον καναπέ του πολύχρωμου σπιτιού της, την είχα ρωτήσει εάν ήξερε την «Πόλη» του Καβάφη. «Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους«, της έλεγα. Με κοίταζε. «Καταλαβαίνω», μου είπε. «Αλλά και δίκιο να έχετε, εσύ κι ο Καβάφης, εγώ και πάλι θα φύγω».

Το είπε και το έκανε. Το βράδυ πριν φύγει βγήκαμε να φάμε μαζί. Ήταν συγκρατημένα αισιόδοξη, γελάσαμε πολύ με το ότι θα κοιμόταν στον καναπέ μιας φίλης της για κανά μήνα, μου είπε να μην βιαστώ να βγάλω εισιτήριο να πάω στο Παρίσι να τη δω. Να περιμένω, μου είπε, να βρει μια δουλειά και να τακτοποιηθεί. Κάτσαμε ως αργά. Πλήρωσε το λογαριασμό, βγήκαμε στο δρόμο, αγκαλιαστήκαμε, της ευχήθηκα καλό ταξίδι, χαιρετηθήκαμε.

Από τότε δεν ξαναμιλήσαμε ποτέ. Ποτέ, όσες φορές κι αν της έγραψα, δεν απάντησε. Μέχρι σήμερα δεν έχω ιδέα τι κάνει.

Χτες άκουσα στο ραδιόφωνο ότι σήμερα θα ήταν Παγκόσμια Μέρα Ποίησης. Αμέσως σκέφτηκα την «Πόλη». Αμέσως σκέφτηκα τη Ν. Είπε – «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα. Μιαν άλλη πόλις θα βρεθεί καλλίτερη απ΄αυτή». Το είπε και το έκανε. Καθώς σκεφτόμουν το ποίημα περνούσαν από το μυαλό μου οι φορές που, περπατώντας στην Αθήνα, φανταζόμουν πως την έβλεπα εμπρός μου τυχαία. Είναι ακόμα ένα παιχνίδι που μου αρέσει αυτό. Κάθε φορά βάζω το μυαλό μου να αποφασίσει αν θα της μιλήσει, αν θα προσπεράσει, αν θα χαρεί. Κάθε φορά το μυαλό μου παίρνει την ίδια απόφαση.

Χτες άκουσα ότι πλησίαζε η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης και αμέσως σκέφτηκα εκείνο το απόγευμα στον καναπέ του πολύχρωμου σαλονιού, που ρουφώντας αδιάφορα μια γουλιά τσάι φρούτων, απήγγειλα αμέριμνη Καβάφη σε μία φίλη που δε θα ξανάβλεπα ποτέ.

Χτες, επίσης, ήταν τα γενέθλιά της.

 

7 thoughts on “Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γή, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα»

  1. Μάλλον το να αφήσεις την πόλη πίσω σου σημαίνει να κόψεις και τους δεσμούς με τους ανθρώπους της.
    Αν και ήταν/είναι ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα, δεν συμφωνώ πια με τον Καβάφη. Υπάρχουν καινούργιες πόλεις και καλύτερες πόλεις. Αρκεί να θέλουμε να τις βρούμε.

  2. μπα σε καλο σου..με συγκινησες πρωι πρωι 🙂 πολυ πολυ καλο και γλυκο Αγιατη μου. μολις πριν 2-3 μερες ειχαμε την ιδια κουβεντα με μια φιλη «την πολη την κουβαλαμε μεσα μας» μου ελεγε και εγω ακομα πασχιζω να αποφασισω προς τα που κλεινω..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s