Ζήλεψα

Σκεπασμένο, Βελβεντό Κοζάνης

Γενικά δεν είμαι άνθρωπος που ζηλεύει. Δηλαδή εντάξει, δεν είμαι πάντα υπεράνω, αλλά γενικά το ελέγχω.

Κατά καιρούς έχω θαυμάσει φίλους και γνωστούς να αριστεύουν στα αθλητικά, στις εικαστικές τέχνες, να διακρίνονται επιστημονικά, να διαπρέπουν επαγγελματικά. Ποτέ, ή, τουλάχιστον, σπάνια και ελάχιστα, ζήλευα. Νομίζω πως κάπου μέσα μου ήξερα ότι κάποιες από αυτές τις επιτυχίες δεν θα μπορούσα να τις καταφέρω ούτε σε αυτή ούτε σε καμία άλλη μου ζωή, και έτσι απλά χαιρόμουν μαζί τους. Δηλαδή, ταλέντο στη ζωγραφική δεν έχω, ούτε στη μουσική βέβαια, για τον αθλητισμό είχα πάντα ένα χλιαρό δυστυχώς ενδιαφέρον. Έτσι σκέφτομαι πάντα.

Προχτές ο φίλος μου ο Γιάννης, ο οποίος έχει ήδη εκδώσει 1,5 βιβλίο (όπως ο ίδιος λέει), και μάλιστα έχει διακριθεί για το ένα, μου έστειλε το ηλεκτρονικό αρχείο του επόμενου βιβλίου του. Αρχικά έκανα τις εξής δύο σκέψεις: 1. Θα περιμένω να το τυπώσω για να το διαβάσω με τον παραδοσιακό τρόπο και 2. Θα περιμένω να τελειώσω το βιβλίο που μόλις άρχισα και μετά θα αρχίσω με την ησυχία μου το βιβλίο του Γιάννη.

Βελβεντό Κοζάνης

Άνοιξα το αρχείο μόνο και μόνο για να δω πόσο μεγάλο είναι. Το έκλεισα μετά από κάποιες ώρες, έχοντας διαβάσει ολόκληρο το κείμενο, με ένα αίσθημα ανάμεικτο.

Μέσα στις γραμμές που διάβαζα, έβλεπα από τη μία τον Γιάννη όπως τον ξέρω, με την καταγωγή του, τα βιώματά του από τα οποία άλλα γνωρίζω κι άλλα φαντάζομαι, το χιούμορ του. Από την άλλη, όμως, έβλεπα ένα κείμενο τελείως αυτόνομο, ανεξάρτητο του Γιάννη, λες και ήταν μια τελείως ξεχωριστή οντότητα. Πριν αρχίσω να το διαβάζω πίστευα ότι μέσω αυτού θα γνώριζα το Γιάννη καλύτερα. Όταν το τελείωσα συνειδητοποιούσα πόσο λίγο τελικά τον ξέρω.

Παράξενο πράγμα η τέχνη, και η συγγραφή ακόμα πιο παράξενο. Το νέο βιβλίο του Γιάννη με έκανε να σκεφτώ ότι, όσες φορές τον έβλεπα και μιλούσαμε περί ανέμων, στο πίσω μέρος του μυαλού του σχηματίζονταν ένα σωρό διηγήματα-συρραφές γεγονότων και προσώπων που γνώρισε ή που θα ήθελε να έχει γνωρίσει, στο πίσω μέρος του μυαλού του χτιζόταν μια σχεδόν αυστηρή λογοτεχνική οικονομία. Πότε έγιναν όλα αυτά;

Ζήλεψα. Ζήλεψα γιατί κι εγώ άρχισα κάποτε να γράφω ένα διήγημα και το άφησα στη μέση γιατί, στην ανάγνωση, δεν το εκτίμησα καθόλου, γιατί το πίσω μέρος του δικού μου του μυαλού δεν είναι γεμάτο ιδέες, ιστορίες και λέξεις, γιατί δεν είμαι τόσο δεκτική στο παραμικρό ασήμαντο ερέθισμα όπως οι συνδετήρες του γραφείου μου για να εμπνευστώ.

Δεν πειράζει, όμως. Μπορεί να ζήλεψα, να συνειδητοποίησα πόσο λίγο μπορεί να ξέρω τον Γιάννη, αλλά νομίζω ότι, πάνω από όλα, είμαι περήφανη που γνώρισα φίλους σαν κι εκείνον.

8 thoughts on “Ζήλεψα

  1. …..Εγώ ζηλεύω που πάντα είχα στο μυαλό να γράψω ένα παρόμοιο κείμενο
    και με πρόλαβες ..πού σου λοιπόν ζήλεια μου..και δεν πρόκαμες did not ever read me?
    to see my envy?
    🙂

    Καλη Μέρα και όσοι ζηλιάρηδες προσέλθετε…

  2. απ’ την άλλη έβλεπα ένα κείμενο τελείως αυτόνομο, ανεξάρτητο του Γιάννη, λες και ήταν μια τελείως ξεχωριστή οντότητα

    έτσι που λες, σωστά το πες
    «Και ματιά βιωματική, προσωπική Και ανεξάρτητη, κοινωνική»🙂

  3. Ποιος άραγε μπορεί να ισχυριστεί πως δεν έχει βρεθεί ποτέ σε αυτή την θέση; Να ζηλεύει αρετές άλλων; Όμως αν μπορούσαμε με κάποιο μαγικό τρόπο να αποκτήσουμε το χάρισμα που θαυμάζουμε σε κάποιον, αυτό δεν θα σήμαινε ότι αυτόματα θα θυσιάζαμε κάποιο άλλο δικό μας; Για παράδειγμα αν εγώ κατάφερνα να «κλέψω» το συγγραφικό ταλέντο κάποιου που θαυμάζω και άρχιζα να γράφω όπως αυτός τότε, προκειμένου να υποστηρίξω αυτό το νεόφερτο ταλέντο, θα έπρεπε να πάψω να ασχολούμαι με άλλα πράγματα που τα καταφέρνω εξίσου καλά* θα ατροφούσαν άλλα μου χαρίσματα τα οποία, έχοντάς τα σήμερα δεδομένα, δεν τα δίνω ιδιαίτερη σημασία.
    Καλώς ή κακώς δεν μπορούμε να καταφέρνουμε τα πάντα στον ίδιο βαθμό. Κι έχω πείσει τον εαυτό μου ότι, εφόσον κατάφερα να ακολουθήσω το επάγγελμα που αγαπώ και δεν βλέπω την δουλειά μου ως αγγαρεία, δεν έχω το δικαίωμα να ζηλεύω κανέναν και για τίποτα!

    Καλά ok το παραδέχομαι, καμιά φορά τον ξεχνάω αυτόν τον αφορισμό.🙂

    1. Ενδιαφέρουσα άποψη, δεν είμαι όμως σίγουρη ότι την πιστεύω.🙂 Το μόνο σίγουρο είναι ότι, για κάποιο λόγο, έχω συμβιβαστεί εξαιρετικά με τα όριά μου. Σχεδόν τα χαίρομαι.
      Παρεμπιπτόντως, δεν είμαι η μόνη που έγραψε κάτι και το πέταξε: http://www.nytimes.com/2011/03/06/books/review/Kois-t.html?_r=1&pagewanted=all
      Καλό αυτό.

      1. Το ότι δοκίμασες να γράψεις κάτι, είναι καλό.
        Το ότι τελικά δεν σου άρεσε, είναι ίσως αναμενόμενο.
        Το ότι το πέταξες όμως….
        Θα μπορούσες να το στείλεις σε λίγα αγαπημένα σου πρόσωπα (Ίσως και με υπέρτιτλο «Το πρώτο μου κακό μυθιστόρημα»🙂 ). Όσο κακό και να ήταν, πιστεύω πως θα το εκτιμούσαν ως κομμάτι του εαυτού σου.
        Από την άλλη, αν αυτό θα σήμαινε πως θα έγραφες λιγότερα κείμενα σε αυτό το blog, τότε καλά έκανες και το πέταξες! 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s