Καμιά φορά μαζί είναι καλύτερα.

Αν και τις περισσότερες φορές όταν διαβάζω θέλω την ησυχία μου – σπάνια ακούω καν μουσική, είναι μερικές φορές που εύχομαι να είχα κάποιον δίπλα μου, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, να διαβάζει το ίδιο βιβλίο με ακριβώς τον ίδιο ρυθμό με εμένα. Και, αν είναι δυνατόν, να σταματάει μαζί μου για να συζητήσουμε κάτι που μου έκανε εντύπωση. Κάθε φορά και όσο συχνά θέλω. Ξέρω, είναι εγωιστικό, αλλά είπαμε, δεν συμβαίνει συχνά.

Πρόσφατα άρχισα να διαβάζω ένα βιβλίο που αρχικά νόμιζα ότι θα μου ήταν αδιάφορο. Δε θα πω ποιο. Αποτελείται από μικρά διηγήματα, και γρήγορα διαπίστωσα ότι κάθε ένα από αυτά είναι στα μάτια μου ένα μικρό ποίημα. Δεν είχα ξαναδιαβάσει ποτέ κάποιο έργο του συγκεκριμένου συγγραφέα, συνεπώς δεν ήξερα (κι ακόμα δεν ξέρω) πολλά για αυτόν. Κι έτσι, βρέθηκα ξαφνικά ένα βράδυ να διαβάζω το βιβλίο αυτό σαν να βρίσκομαι για πρώτη φορά μπροστά στον πίνακα ενός άγνωστου ζωγράφου. Να τον παρατηρώ συνεπαρμένη.

Καμιά φορά η άγνοια είναι πιο απολαυστική.

Επειδή ήμουν μόνη μου, κανείς δεν διάβαζε το βιβλίο μαζί μου, και επειδή μερικά αποσπάσματα με έβαλαν σε διάφορες σκέψεις, παραθέτω εδώ ένα από αυτά και παρακαλώ για τις δικές σας ιδέες. Παρακαλώ, επίσης, όποιος ξέρει τον συγγραφέα ή/και το βιβλίο να μην το μαρτυρήσει. Η άγνοια καμιά φορά είναι πιο συναρπαστική.

Ευχαριστώ!

4 thoughts on “Καμιά φορά μαζί είναι καλύτερα.

  1. Για να είμαι ειλικρινής αρχικά ήθελα να σβήσω το κείμενο που ακολουθεί. Όσο το διάβαζα, τόσο περισσότερο σίγουρος ήμουν πως κινείται σε λάθος κατεύθυνση και ότι κάτι σημαντικό μου διαφεύγει.

    Ότι υπάρχουν αρκετά κενά.

    Όμως τελικά πιστεύω πως σε κάτι τέτοια κείμενα δεν υπάρχει ο σωστός και ο λάθος τρόπος ανάγνωσης. Οπότε ορίστε οι πρώτες σκέψεις που έκανα διαβάζοντας αυτή την σελίδα.

    Αυτό που βλέπω εγώ να κυριαρχεί στο κείμενο είναι ο φόβος μπροστά σε μία απρόσμενη αποκάλυψη. Όμως φόβος για τι; Ο αφηγητής πιθανό να μας περιγράφει την στιγμή που συνειδητοποιεί πως διάφορες ιδέες/απόψεις που ως τώρα θεωρούσε «πρωτογενείς», τελικά πηγάζουν από παλαιότερες γνώσεις. Καταλαβαίνει πως οι «δικές του» ιδέες εκπορεύονται από ιδέες άλλων τις οποίες απλά υιοθέτησε ο ίδιος κάποτε στο παρελθόν. Και τότε αρχίζει ν’ αναρωτιέται: Αλήθεια, πόσο «ελεύθερη» είναι τελικά η σκέψη μας; Μήπως τελικά είμαστε υποχείρια των γνώσεών μας; Όταν για παράδειγμα διαβάζουμε κάτι, μπορεί αυτό να κυοφορήσει, χρόνια μετά, μία ιδέα; Και αν ναι, κατά πόσο μας ανήκει αυτή η ιδέα; Βλέπουμε πως ο ήρωάς μας, φοβάται να ψάξει πιο βαθιά* προτιμά την άγνοια από την γνώση.
    Η άγνοια καμιά φορά είναι πιο συναρπαστική γράφεις στην κατακλείδα σου.
    Η άγνοια καμιά φορά είναι λυτρωτική, μου φαίνεται πως μας λέει ο συγγραφέας.

      1. Το ομολογώ:
        Μου ήταν παντελώς άγνωστη αυτή η μέθοδος αφήγησης! Φυσικά έχω διαβάσει βιβλία που ακολουθούν αυτή την αφηγηματική τεχνική (π.χ. «Το χειρόγραφο της Σαραγόσα» του Γιαν Ποτότσκι, ένα βιβλίο που τείνω να πιστέψω πως τελικά μόνο σ’ εμένα άρεσε…), απλά αγνοούσα την ονομασία της μεθόδου.

        Όμως πως εξηγείς τον φόβο, την ανησυχία του αφηγητή, μόλις ανακαλύπτει τα επωαζόμενα βιβλία; Εμένα αυτή του η αμυντική στάση είναι που με προβλημάτισε. Δεν μπόρεσα να την αποδώσω κάπου, εξού και η προγενέστερη –τραβηγμένη από τα μαλλιά,το παραδέχομαι πρώτος από όλους- άποψή μου.

  2. Όπως το είδα εγώ, μιλάει για τις σκέψεις που του γεννάνε τα βιβλία στο μυαλό του. Κάποια βιβλία σε φορτίζουν τόσο πολύ με διαφορετικές σκέψεις, ανολοκλήρωτες τις περισσότερες φορές, ίσως και σκόρπιες, που δεν θέλεις για λίγο να διαβάσεις κάτι άλλο για να μπορέσεις να βάλεις σε μια «τάξη» όσα τριγυρίζουν στο κεφάλι σου. Το έχω πάθει πολλές φορές και δεν ειναι λίγες οι φορές που προσπαθώντας να εντάξω σε δικά μου παλίσια αυτά που διαβάζω είτε για να διαφωνήσω είτε για να συμφωνήσω τελικά (αυτό δεν έχει σημασία) παιδεύομαι ώρες ολόκληρες. Τότε παθαίνω αυτό που περιγράφεις και θέλω να μοιραστώ τις σκέψεις αυτές. Και αυτό κάνω συνήθως. Όπως κάνεις και εσύ εδώ. Αλλά δεν είναι η άγνοια του άλλου που με βοηθά, αλλά η οπτική του που δεν έχει «αλλοιωθεί» απο τα επιχειρήματα και τις σκέψεις του συγγραφέα και μπορεί να «δει» το συγκεκριμένο θέμα άσχετα απο το πλαίσιο που στο οποίο το έχει εντάξει ο συγγραφέας και αυτό είναι πολλές φορές διαφωτιστικό.
    Καλό βράδυ 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s