In Berlin: Umut fakirin ekmeğidir

Έχω πάει στο Βερολίνο αρκετές φορές. Είναι μία από τις πόλεις που αγαπώ χωρίς λόγο. Είναι κάτι που αισθάνομαι όποτε είμαι εκεί, που δεν μπορώ να το εξηγήσω. Είναι τόσο έντονο, που κάποτε, σε κάποια προσγείωση, σκέφτηκα ότι η χημεία ενός ανθρώπου με μια πόλη είναι ίδια με τη χημεία μεταξύ δύο ανθρώπων. Απλά συμβαίνει.

Κάθε φορά που πάω στο Βερολίνο πηγαίνω στο Μουσείο της Περγάμου. Ανεξήγητο, αλλά κάτι με τραβάει σε αυτό το Νησί των Μουσείων με το αριστουργηματικό αρχιτεκτονικό σύμπλεγμα, και, παρόλο που τα έχω δει όλα από μία τουλάχιστον φορά, πάντα ξαναπάω. Και ειδικά σε αυτό της Περγάμου.

Δεν ξέρω αν είναι απλά ο όγκος που με εντυπωσιάζει, αλλά και μόνο η ιδέα ενός ολόκληρου βωμού (και τι βωμού) σε μία αίθουσα, πάντα με συνάρπαζε. Για να μη μιλήσουμε βέβαια για την Πύλη της Ιστάρ.

Ίσως να οφείλεται σε κάποιες – υποτυπώδεις – γνώσεις μουσειολογίας που έτυχε να έχω, ίσως γιατί πάντα διαβάζω ό,τι πέφτει στα χέρια μου, στα μουσεία διαβάζω με μανία όλα τα επιτοίχια κείμενα και όλα τα φυλλάδια που διατίθενται.

Πλησιάζοντας, λοιπόν, τον μνημειώδη βωμό, έσπευσα να (ξανα)διαβάσω τα κείμενα, και να μαζέψω τα φυλλάδια με τις περιγραφές του. Με ευχάριστη έκπληξη διαπίστωσα ότι από το 2008 που το επισκέφτηκα τελευταία φορά, το μουσείο διέθετε το φυλλάδια σε άλλη μία γλώσσα εκτός της γερμανικής και της αγγλικής.

Ήταν τουρκικά.

Οκ, οκ, ξέρω: Η Πέργαμος σήμερα βρίσκεται επί τουρκικού εδάφους. Και προφανώς ξέρω επίσης ότι η τουρκική είναι η μεγαλύτερη μειονότητα στη Γερμανία, πολλώ δε μάλλον στο Βερολίνο.

Ειλικρινά κανένα πρόβλημα δεν είχα με αυτό. Άλλωστε πιστεύω ακράδαντα ότι η πολυγλωσσία είναι απαραίτητη στα μουσειακά κείμενα. Ανοίγοντας, όμως, το τουρκικό φυλλάδιο είδα αυτό:

Και στενοχωρήθηκα. Όχι για τίποτα άλλο, αλλά γιατί, αν το εν λόγω φυλλάδιο υπήρχε και στα ελληνικά, τότε όλοι θα μπορούσαν αν δουν ότι, ας πούμε, οι πρωτότυπες ονομασίες των ανάγλυφων μορφών της ζωφόρου είναι «Άνεμοι», «Μοίρες», «Γοργόνες». Και να τις συγκρίνουν με τις γερμανικές, αγγλικές, τουρκικές μεταφράσεις.

Η παράσταση της Γιγαντομαχίας στο βωμό της Περγάμου αποτελεί μνημειώδες παράδειγμα της ελληνιστικής γλυπτικής τέχνης, ενώ η ίδια η πόλη της Περγάμου άνθισε στον ελληνικό κόσμο ως μία από τις σημαντικότερες πόλεις της Μυσίας στην Μικρά Ασία. Με άλλα λόγια: Ο βωμός της Περγάμου είναι μνημείο της ελληνικής αρχαιότητας, φέρει ελληνικές επιγραφές, και προσελκύει χιλιάδες Έλληνες επισκέπτες κάθε χρόνο.

Δεν ξέρω ποιος έχε την αρμοδιότητα να αποφασίζει τις γλώσσες των φυλλαδίων στα μουσεία. Δεν το είχα αναρωτηθεί ποτέ μέχρι τότε. Περιδιάβαινα την αίθουσα σκεφτική και προβληματισμένη. Γιατί; Ποιος φταίει; Μπορεί άραγε να γίνει κάτι για αυτό; Μήπως φταις εσύ; Μήπως εγώ;

Χα, σκεφτική και προβληματισμένη. Όπως οι φιλόσοφοι της αυλής των Ατταλιδών.

19 thoughts on “In Berlin: Umut fakirin ekmeğidir

  1. Όπως πάντα βέβαια εκείνοι που θα έπρεπε να ασχολούνται με αυτά τα πράγματα κοιμούνται: διπλωματικοί ακόλουθοι, πολιτικοί, το Υπουργείο Πολιτισμού… Και μετά απορούμε με την ανύπαρκτη προβολή της Ελλάδας😦

  2. στο βερολινο δεν έχω πάει, πήγε όμως η κόρη μου, στα πλαίσια σχολικής εκδρομής, πέρσι με τη β’ λυκείου. και όπως ήταν φυσικό επισκέφτηκαν το μουσειο περγαμου.
    σε ερώτηση γιατί τα διάφορα έντυπα, δεν ήταν και στην ελληνική γλώσσα, παρακείμενος φύλακας του μουσείου, πετάχτηκε και είπε » γιατί? για να μας τα πάρετε κι αυτά, όπως μας πήρατε τα λεφτά μας ?΄΄- μετά από παρέμβαση της ξεναγού απεσοβήθη το επεισόδιο.. αλλά εννοείται ότι δεν ενοχλήθηκε ούτε ο υπεύθυνος του τμήματος .
    ενα ηλίθιο σχόλιο, ενός ακόμη πιο ηλίθιου φύλακα, δεν αντικατροπτίζει την πολιτική του μουσείου..
    όμως από τα λίγα που ξέρω, σε ένα μουσείο περνιέται, η κουλτούρα, η στάση και η πολιτική του υπεύθυνου σ΄αυτό.
    και ένα άτομο όσο ηλίθιο και να είναι τη στιγμή που είναι υπάλληλος κάπου, δεν εκφράζει την προσωπική του γνώμη..
    επίσης ξέρω ότι σε μουσεία ειδικά, η πρόσληψη από την καθαρίστρια μέχρι τον διευθυντή, έχει κριτήρια πολύ πολύ αυστηρά…
    η απαξιωτική συμπεριφορά, σε ένα γκρουπ 60 ατόμων, ίσως προδίδει και μια απαξιωτική συμπεριφορά και της διεύθυνσης.

    1. Δεν ξέρω τι φταίει, η πολιτική του μουσείου (το οποίο, η αλήθεια να λέγεται, είναι ακόμη πολύ πίσω ως προς τη μουσειολογική προσέγγιση που ακολουθεί, προφανώς εσκεμμένα) ή η πολιτιστική πολιτική της Ελλάδας. Αυτό που ξέρω είναι ότι ένα ελληνικό ασπρόμαυρο φυλλάδιο είναι φθηνό, χρήσιμο και κάνει τη διαφορά.

  3. Το Βερολίνο, για εμένα, είναι υπερτιμημένο. Πέρα, όμως, από αυτό, η εξαιρετική άποψη που έχουν οι Γερμανοί για τους υπόλοιπους λαούς αποδεικνύεται εύγλωττα και από την ανυπαρξία επιγραφών στα αγγλικά. Γιατί, όχι, δεν υπήρχαν επιγραφές στα αγγλικά. Το Μουσείο της Περγάμου ήταν μια εξαίρεση. Δεν με ενδιαφέρει αν θα υπάρχουν τα ελληνικά στα φυλλάδια και δεν το θεωρώ απαραίτητο. Όμως, την αηδιαστική τους αγένεια δεν την ανέχομαι.
    Το Βερολίνο είχαι τρομερά άσχημο, με πολύ όμορφες και ονειρεμένες γωνιές.

    ΥΓ. Ξαναδιαβάζοντάς το σχόλιό μου, διαπιστώνω ότι έχει άσχημο τόνο. Δεν υπάρχει πρόθεση, ούτε και χρόνος για να το διορθώσω. Δεν έχω πρόβλημα με τους Γερμανούς (άνω τελεία) έχω με την αγένεια.

    1. Για το Βερολίνο, συμφωνώ. Είναι θέμα χημείας. Είναι άσχημο, με πολλή και πρόσφατη ιστορία, και πολλές γωνιές. Νομίζω ότι απλά εγώ είχα πάντα ένα θέμα με τις πανέμορφες πόλεις, όπως το Παρίσι και το Στρασβούργο. Θέλω να «εξασκείται» περισσότερο το μάτι μου… Ίσως γι΄ αυτό, τελικά, αγαπώ και την Αθήνα.
      Όσο για τους Γερμανούς, δεν έχω απαραίτητα την ίδια ή διαφορετική άποψη. Οι λεζάντες στα μουσεία είναι τεράστιο ζήτημα, το ίδιο άλλωστε ισχύει και στη Γαλλία.

  4. Γιατί στην Ισπανία; Η υφήλιος είναι υποχρεωμένη να μάθει γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά για να διαβάσει για αρχαιότητες ελληνικές, αραβικές, αιγυπτιακές και λοιπά. Θα μας τρελάνουν.

  5. Φυσικό επόμενο είναι. Αν δεν διεκδικήσεις κάτι, πόσες πιθανότητες υπάρχουν να σου το προσφέρουν στο πιάτο; Θυμάμαι μία γελιογραφία ελληνικής εφημερίδας πριν αρκετά χρόνια (τότε που αγόραζα ακόμα εφημερίδες καθημερινά-καταραμένο internet!!!) που παρουσίαζε έναν Έλληνα πολιτικό και έναν Τούρκο στρατηγό να παίζουν ένα επιτραπέζιο παιχνίδι. Μόνο που από την πλευρά του στρατηγού ήταν σκάκι ενώ από την πλευρά του πολιτικού μας, τάβλι…
    Θα παρακαλούσα να μην αποδώσετε στο σχόλιο ουδεμία εθνικιστική χροιά* θα ήταν άδικο, πρώτα από όλα για το blog που μας φιλοξενεί-δεν του αξίζει τέτοια αντιμετώπιση. Και μια κι ο τίτλος του σημερινού post της Αγιάτη δανείζεται μία τούρκικη παροιμία, μπορούμε να πούμε πως ταιριάζει και μία άλλη: Balık gölüne göre büyür. Το ψάρι μεγαλώνει ανάλογα με την λίμνη του.

  6. αχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
    Καθώς το ορθογραφείς με ‘η’, δεν είχα καταλάβει ότι επρόκειτο για το ‘Αγιάτις’. Νόμισα ότι ήταν κάποια αλλόκοτη μετάφραση του Hayati και την αρχική μου εντύπωση ενίσχυσε και η αγγλομάθειά σου. Σκέφτηκα ότι είσαι ένα παράξενο, εξωτικό είδος native speaker από το Λονδίνο, με ινδικές και ελληνικές ρίζες, που κατοικούσε σε κάποιο τούβλινο σπιτάκι της Brick Lane!!!
    Τέλειο;;

  7. Κι εγώ νομίζω ότι είναι ίσως η πιο διεστραμμένη διαστροφή της πραγματικότητας που έχει εκτελέσει ποτέ το μυαλό μου.

    ΥΓ. Να υποθέσω, λοιπόν, ότι το δέρμα σου δεν είναι καφέ-κόκκινο; αχαχαχαχαχαχα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s