Παρακαλώ, σταμάτα να γράφεις. Ευχαριστώ.

Δεν θα πω ποιος είναι. Όχι γιατί φοβάμαι τίποτα, ούτε τους διαφόρους ανθρώπους των μέσων που φαίνεται ότι έχει πείσει για την ποιότητα των πνευματικών του πονημάτων, ούτε την αιχμηρή του γλώσσα που κόκκαλα δεν έχει κι όμως τα τσακίζει δημόσια άμα λάχει και άμα το αποφασίσει. Δεν θα πω ποιος είναι γιατί είμαι σίγουρη ότι όσοι διαβάσουν αυτό το κείμενο θα σκεφτούν κανά δυο διαφορετικούς ανθρώπους. Είναι, βλέπετε, ένα είδος που ευδοκιμεί.

Πλάκα έχει.

Το είδος αυτό θα μπορούσε να ονομάζεται «νέος – μπορεί και γοητευτικός – φέρελπις -τρέντυ συγγραφέας – που γράφει πνευματώδη κι επίκαιρα status updates στο Facebook και tweets στο Twitter – που έχει άποψη για όλους και όλα – ενδεχομένως όλο και κάπου αρθρογραφεί – αλλά που τα βιβλία του είναι για τα σκουπίδια». Αναφέρομαι σε Έλληνες (δυστυχώς και φυσικά).

Εξηγούμαι. Ο εν λόγω κύριος έχει ανοιχτό προφίλ σε όλα τα sites κοινωνικής δικτύωσης και εγώ τον κατασκόπευα καιρό. Και μου άρεσε πολύ ο τρόπος που γράφει, μου έβγαζε κάτι σχεδόν φοιτητικό, τσιτάτα όλο αντίδραση, απόρριψη και σπιρτάδα. Δεν είχα διαβάσει ποτέ κανένα βιβλίο του αλλά, τελείως αφελώς, θεωρούσα ότι θα είναι – αν μη τι άλλο – αξιοπρεπής.

Λάθος μου. Σήμερα, σε μία σύντομη πτήση, κατάφερα να αρχίσω, να τελειώσω και να εκπλαγώ δυσάρεστα (πιο δυσάρεστα δε γίνεται) από ένα βιβλίο του επίδοξου αυτού συγγραφέα. Επίδοξου, γιατί συγγραφέας δεν είναι. Δηλαδή όχι ακόμα. Χωρίς πλοκή, χωρίς χαρακτήρες, σίγουρα ημι-αυτοβιογραφικό (καθότι εύκολο), με ολίγον από τη Γραμμή του Ορίζοντος του Χρήστου Βακαλόπουλου και ολίγον από Μεγάλη Χίμαιρα του Μ. Καραγάτση (Θου Κύριε), ο επίδοξος πλην όμως πιθανώς ατάλαντος συγγραφεύς την έφτιαξε τη σούπα. Μόνο που δεν τρώγεται.

Δεν θέλω να γίνομαι κακιά και πραγματικά είχα σχεδόν υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην γράψω ποτέ για βιβλία που δεν μου αρέσουν, αλλά σήμερα θύμωσα. Θύμωσα που η νεοελληνική λογοτεχνία, πλην ελαχίστων παραδειγμάτων, νοσεί, θύμωσα που τα μέσα μπορούν να μετατρέπουν σε λογοτεχνικούς αστέρες και ταγούς του πολιτισμού ανθρώπους μέτριους, θύμωσα που το βιβλίο κάνει πολλά λεφτά για αυτό που είναι, για το χαρτί που πήγε χαμένο.

Καθείς εφ’ ω ετάχθη. Αν το ταλέντο σου είναι η διαδικτυακή επικοινωνία, μη χαραμίζεσαι αλλού. Γράψε ωραία status updates. Κάνε μερικά έξυπνα tweets. Απλά, σε παρακαλώ, μη γράψεις άλλα βιβλία.

17 thoughts on “Παρακαλώ, σταμάτα να γράφεις. Ευχαριστώ.

  1. Δυστυχώς, η αλήθεια είναι πως σε κάθε τομέα της τέχνης, οι δημόσιες σχέσεις παίζουν το σημαντικότερο ρόλο για την ανάδειξη ενός καλλιτέχνη. Δεν είμαι απόλυτα σίγουρη ποιον υπονοείς..γιατί ήδη στο μυαλό μου ήρθανε 2-3.. 🙂 Πάντως αφού τα μέσα δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους…, όποιος μπορεί και θέλει ας μιλάει και για τα στραβά..

  2. Για ποιόνε μιλάμε βρε παιδιά; Κάπου γυρνάει το μυαλό μου, αλλά δεν είμαι σίγουρος ποιός φωτογραφίζεται; Όχι τίποτα άλλο, αλλά είναι κι αρκετοί – έχω την αίσθηση – οι μέτριοι που ευδοκιμούν στις μέρες μας (ή μήπως όχι;). Που να μη δούλευα και σε βιβλιοπωλείο, πανάθεμά με (σας)…

  3. Ακριβώς τα ίδια σκέφτηκα με το βιβλίο του κ. Μπουραντά «Όλα σου τά’μαθα μα ξέχασα μια λέξη». Πάρα πολύ καλά τα βιβλία του πάνω στο μάνατζμεντ αλλά στο μυθιστόρημα, μπερδεύτηκε! Για τα νοήματα που ήθελε να μας περάσει, τις σκέψεις του που ήθελε να εκφράσει ας έβρισκε άλλο τρόπο, π.χ. ένα άρθρο. Το να βάζεις 2 ήρωες με ονόματα να σκέφτονται και να διηγούνται για σένα, αυτό δεν είναι μυθιστόρημα και δυστυχώς δεν μπορεί ο καθένας να γράψει ένα, επειδή Αγιάτη….καθείς εφ’ ω ετάχθη, όπως σωστά ανέφερες!!!

    1. Δεν το έχω διαβάσει, αλλά τον ίδιο τον Μπουραντά τον έχω ακούσει σε συνέδριο και μου φάνηκε ευχάριστος και γλαφυρός. Φυσικά αντιλαμβάνομαι ότι αυτό δεν φτάνει.
      Έχω ακούσει καλά λόγια, πρέπει να πω, όπως φαντάζομαι κι εσύ βέβαια..

  4. Επιλέγοντας να μην γράψετε κάτι αρνητικό για έναν συγγραφέα, αφορίζετε ολόκληρη την ελληνική λογοτεχνία. Είναι κρίμα για τόσους νέους Έλληνες συγγραφείς που προσπαθούν και οι οποίοι έχουν προφίλ στα κοινωνικά δίκτυα να τους παίρνει όλους η μπάλα.

    1. Διαφωνώ κάθετα. Δεν έκανα καμία γενίκευση και επίσης όποιος έχει διαβάσει το βιβλίο πρέπει να κατάλαβε για ποιο ακριβώς μιλάω. Το ότι είναι ένα είδος που ευδοκιμεί, τι να κάνουμε, είναι. Γιατί να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας; Οι καλοί νέοι συγγραφείς υπάρχουν,ευτυχώς. Αλλά τα επίδοξα φυντάνια του άλλου τύπου υπερτερούν, δυστυχώς.

      1. Πραγματικά δεν έχω πιάσει για ποιο βιβλίο μιλάτε.
        Ως εκ τούτου μου είναι αδύνατον να διαφωνήσω με την κριτική σας 🙂
        Εσείς στ΄ αλήθεια πιστεύετε ότι δεν γενικεύετε γιατί θεωρείτε ότι όλοι οι αναγνώστες σας έχουμε καταλάβει για ποιον μιλάτε.
        Όμως εμένα -και άλλων φαντάζομαι- μού έρχονται δεκάδες ονόματα στο μυαλό (και μερικά μπορεί και άδικα, γιατί δεν έχω διαβάσει βιβλία τους). Υπό αυτήν την έννοια λοιπόν, αφού δεν τον ονομάζετε και στο προφίλ που του φτιάχνετε ταιριάζουν πολλοί, γενικεύετε.

  5. Αρχικά θα ήθελα να πω πως δεν πιστεύω πως υπάρχουν βιβλία που είναι για τα σκουπίδια. Υπάρχουν βιβλία που δεν μας εκφράζουν, τα βρίσκουμε αδιάφορα, ρηχά. Όμως κάθε, μα κάθε βιβλίο έχει το κοινό του. Ίσως να μας στενοχωρεί η υπέρμετρη αποδοχή και καταξίωση μέτριων (σύμφωνα με τα δικά μας κριτήρια) συγγραφέων. Όμως πολύ φοβάμαι πως το στοίχημα πλέον είναι απλά να σηκωθούμε από εκεί που έρπουμε και όχι να βγούμε ατσαλάκωτοι. Θέλω να πω πως από την στιγμή που η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν διαβάζει περισσότερα από 2-3 βιβλία τον χρόνο (τυχαίο το νούμερο, αν και δεν φαντάζομαι να απέχει πολύ από την αλήθεια) ίσως ένα «απλοϊκό», «ρηχό» βιβλίο να αποτελέσει το πρώτο μικρό σκαλοπάτι για μία μερίδα εκκολαπτόμενων αναγνωστών. Καταλαβαίνω πως αυτό είναι ένα μεγάλο ίσως, όμως είμαι σχεδόν βέβαιος πως η αδιαφορία για την ανάγνωση βιβλίων δεν πηγάζει από την έλλειψη ποιοτικών συγγραμμάτων. Σε τελική ανάλυση ας διαβάσουν κάποιοι ένα βιβλίο μόνο και μόνο επειδή είναι του «σούπερ-γουάου-τάδε-τύπου-που-τα-λέει-τόσο-κουλ-στη-τιβί». Κέρδος είναι. Οι υπόλοιποι μπορούμε να προσπεράσουμε αδιάφοροι.

    1. Διαφωνώ, λυπάμαι. Πιστεύω ότι υπάρχουν βιβλία για πέταμα όπως και μουσική για πέταμα, όπως και ταινίες για πέταμα. Το βιβλίο ως μέσο δεν καθαγιάζει το σκουπιδαριό που κυκλοφορεί με περιτύλιγμα κουλτούρας ή lifestyle.
      Συμφωνώ, όμως, μαζί σας στο ότι ένα μέτριο βιβλίο μπορεί να λειτουργήσει ως εισαγωγή στον κόσμο της ανάγνωσης. Επαυξάνω μάλιστα. Επιτρέψτε μου, όμως, να έχω τις αμφιβολίες μου ως προς το συγκεκριμένο.

      1. Μία διευκρίνιση, αν μου επιτρέπεται: Σε καμία περίπτωση δεν επιδοκιμάζω αυτή την τάση έκδοσης lifestyle «βιβλίων». Απλά από την στιγμή που υπάρχουν (και θα υπάρχουν όσο το βιβλίο είναι για τους εκδοτικούς οίκους πρωτίστως ένα εμπορικό προϊόν) προσπάθησα να σκεφτώ με ποιο τρόπο θα μπορούσαν, ενδεχομένως, να είναι χρήσιμα έστω και στον ελάχιστο βαθμό.
        Σωστό, σωστότατο το «καθείς εφ’ ω ετάχθη», όμως κατ’ αντιστοιχία θα μπορούσαμε να κάνουμε μία υποχώρηση και να αποδεχτούμε και «το κάθε βιβλίο σε αυτούς που του αξίζουν». Εμένα προσωπικά το μόνο που μ’ ενοχλεί είναι πως πιθανότατα θα υπάρχουν συγγράμματα πολύ καλύτερα από τα «σκουπίδια» αυτά, που δυστυχώς η ανωνυμία των συγγραφέων τους αποτελεί τροχοπέδη στην έκδοσή τους.
        Να κλείσω με δύο παραδείγματα: Όταν αγόρασα το Kid A των Radiohead φίλοι μου που άκουσαν το cd μου έλεγαν πως «αυτό το πράγμα δεν είναι μουσική-κοροϊδεύουν τον κόσμο». Πριν από μερικούς μήνες είδα τον «Κυνόδοντα». Για την ακρίβεια προσπάθησα να το δω. Μου φάνηκε τελείως αδιάφορο! Ο καθένας μας έχει τις ιδιαιτερότητες του, τις προτιμήσεις του. Όπως φυσικά ούτε οι Radiohead δεν είναι για πέταμα, έτσι και η ταινία του Γιώργου Λάνθιμου έχει μία αξία την οποία απλά εγώ δεν μπορώ να εκτιμήσω. Παρόλα αυτά ειλικρινά σέβομαι την άποψή σας* δεν αποκλείω μάλιστα κάποτε κι εγώ να χαρακτηρίσω έτσι κάποιο βιβλίο. Σας ευχαριστώ για την φιλοξενία και θα σας παρακαλούσα, αν ποτέ χρειαστεί να μου απαντήσετε σε κάτι, να μην χρησιμοποιήσετε πληθυντικό, για ένα περίεργο λόγο με αγχώνει!!! 🙂

      2. Συμφωνούμε απόλυτα. Σίγουρα εκεί έξω υπάρχουν διαμάντια νέων συγγραφέων που μένουν αδιάβαστα γιατί δεν είναι lifestyle ή γιατί δεν τους έχουν ανακαλύψει τα μέσα. Παρεμπιπτόντως, αν έχεις υπόψιν σου κάποιο τέτοιο βιβλίο παρακαλώ να με ενημερώσεις!
        Όσο για τους Radiohead, επίσης συμφωνούμε. Διαφωνούμε για τον Κυνόδοντα όμως! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s