I don’t think of all the misery but of the beauty that still remains.

Ήταν το καλοκαίρι του 1988, σε μία παιδική κατασκήνωση λίγο έξω από την Αθήνα, όταν το πρωτοδιάβασα. Δεν ξέρω αν έφταιξε ότι δεν ήμουν ποτέ παιδί της κατασκήνωσης – τις Κυριακές πάντα περίμενα τους γονείς μου να έρθουν στο επισκεπτήριο γαντζωμένη σε κάτι συρματοπλέγματα. Δεν ξέρω αν ταυτίστηκα λόγω ηλικίας. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι, όταν τελείωσα στο Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ, κάπου πίσω από ένα μικρό γήπεδο του μπάσκετ, είχα μείνει σα χαμένη, με βλέμμα απλανές, να κοιτάζω τη φωτογραφία της μικρής κοπέλας στο οπισθόφυλλο του βιβλίου. Για ώρα.

Δεν ξέρω τι ξύπνησε μέσα μου όταν διάβασα ότι, στις αρχές του καλοκαιριού, θα κυκλοφορήσει το Anne Frank: The Anne Frank House Authorized Biography, μία εικονογραφημένη βιογραφία, την οποία ανέθεσε το ίδρυμα Anne Frank House του Άμστερνταμ στον εικονογράφο Ernie Colon (διάσημο για πολλά και διάφορα εικονογραφημένα βιβλία, από τον Casper το φαντασματάκι μέχρι το πρόσφατο The 9/11 Report: A Graphic Adaptation) και τον εκδότη των Harvey Comics, Sid Jacobson.

Πολλοί μιλάνε για εβραϊκή προπαγάνδα, για ιστορική ανακρίβεια, άλλοι που δεν έχουν την ευκαιρία να το εκφράσουν δημόσια μπορεί απλά να το σκέφτονται. Λίγο με νοιάζει. Άλλωστε το βιβλίο δεν είναι μια απλή εικονογραφημένη μεταφορά του διάσημου ημερολογίου: καλύπτει την περίοδο πριν και λίγο αφού η οικογένεια Φρανκ κρυβόταν από τους Γερμανούς.

Είναι αλήθεια ότι μία τέτοια πρωτοβουλία του Anne Frank House συμπίπτει με άλλες μεγάλες πρωτοβουλίες σε ευρωπαϊκό επίπεδο, που στόχο έχουν τη διάδοση και διευκόλυνση της μελέτης της περιόδου του Ολοκαυτώματος, όπως αυτή εδώ.

Δεν ξέρω αν όλα αυτά σχετίζονται, αλλά ξέρω ότι τα βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέροντα. Ίσως έχει να κάνει με ένα ειδικό ενδιαφέρον που έχω και είχα πάντα σχετικά με το Ολοκαύτωμα. Μια ευαισθησία, πώς να το πω. Μάλιστα, έχω γράψει κι εδώ για το Maus, ένα ακόμη graph novel που με συγκίνησε πολύ.

Θα είναι το θέμα. Θα είναι η εικόνα. Θα είναι το κοριτσάκι. Θα είναι και το συρματόπλεγμα δίπλα στο μικρό γήπεδο του μπάσκετ που ακόμη το θυμάμαι. Αλλά ξέρω ότι και πάλι θα συγκινηθώ.

Advertisements

One thought on “I don’t think of all the misery but of the beauty that still remains.

  1. Ευχαριστώ για τα λινκ. Δεν ήμουν ενήμερη για αυτό το ερευνητικό πρότζεκτ. Και συμμετέχει και η Ελλάδα σε αυτό. Γενικώς νομίζω, τελευταία, η έρευνα προσπαθεί να ρίξει περισσότερο φως σε αυτό το -μαύρο- κομμάτι της ιστορίας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s