Bungee Jumping ή Το Μέγεθος Μετράει

Έχω ένα θέμα με τα μεγάλα βιβλία. Με τα πολυσέλιδα δηλαδή. Δεν είναι απλώς πρόβλημα, αγγίζει τα όρια της αναπηρίας. Το διαπίστωσα πριν πολλά πολλά χρόνια όταν ο 12χρονος τότε αδερφός μου διάβαζε με μανία τους Άθλιους του Β. Ουγκώ. Καθόταν μισοξαπλωμένος στο κρεβάτι του για ώρες ατελείωτες, κρατώντας έναν τόμο που όλο τον διάβαζε και τελικά ο σελιδοδείκτης όλο στο ίδιο σημείο φαινόταν να μένει. Δεν προχωρούσε, ή, τουλάχιστον, δεν φαινόταν να προχωράει. Εκεί, όμως, ο Γιώργος. Ακάθεκτος. Και του άρεσε κιόλας. Εγώ περνούσα έξω από το δωμάτιό του, έριχνα κλεφτές ματιές και σκεφτόμουν ότι βιβλίο πάνω από 300, άντε 400 σελίδες είναι η καταδίκη μου.

Για χρόνια το τηρούσα. Οκ, διάβασα κάποια λίγο μεγαλύτερα βιβλία, αλλά κατά βάση δεν τα προτιμούσα. Ακόμη και το Wolf Hall, το περσυνό ιστορικό αριστούργημα της Hilary Mantel, 650 σελίδες στο πρωτότυπο (η ελληνική μετάφραση είναι δίτομη), μετά βίας αποφάσισα να το ξεκινήσω.

Παραμονές Χριστουγέννων, λοιπόν, πριν από ακριβώς ένα μήνα, ο φίλος μου ο Μιχάλης μου ζήτησε να γράψω ένα κομμάτι για το LIFO. «Άννα Καρένινα», μου είπε με ενθουσιασμό, «σε μετάφραση Άρη Αλεξάνδρου. Φέτος είναι έτος Τολστόι!». Τον κοιτούσα καλά καλά, σχεδόν καχύποπτα. «Πόσο έχω;», του λέω (στο μυαλό μου περνούσαν εικόνες του 12χρονου Γιώργου που θα ήθελε περίπου 6 μέρες να το τελειώσει). «Ένα μήνα!», μου απαντά. «Είναι αριστούργημα, ένα love story! Θα τρελαθείς!». Τον κοίταζα σα χαμένη.

Καταδίκη. Το βιβλίο είναι 1.200 σελίδες. Τι να του έλεγα; Ότι, όπως άλλοι φοβούνται τα σκοτεινά δωμάτια στα κάστρα και τις κατσαρίδες, εγώ τρέμω τα τεράστια βιβλία; Ότι με πιάνει ένα άγχος καταδίωξης και μόνο που τα πιάνω; Θα γελούσε ο άνθρωπος. Δέχτηκα. Δηλαδή δέχτηκα όπως κάποιος που φοβάται τα ύψη αποφασίζει να κάνει bungee jumping. Τι στο καλό, αν δεν το ξεπεράσω στα 32 μου, δεν θα το ξεπεράσω ποτέ. Και επειδή είμαι ψυχαναγκαστικά υπεύθυνη με τις υποχρεώσεις μου, ήξερα ότι εφ’ όσον δέχτηκα, θα το διάβαζα κιόλας.

Εξομολόγηση: Όταν έπιασα στα χέρια μου τον μικρό καλοδεμένο τόμο των εκδόσεων Άγρα με έπιασε ένα σύγκρυο. Μου πέρασε από το μυαλό να δω την ταινία, να πω ότι δεν μου άρεσε το βιβλίο και μετά από 5 μέρες (και καλά ότι το είχα διαβάσει ήδη δηλαδή) να πω στο Μιχάλη ότι δεν μπορώ να το κάνω. Εξομολόγησης συνέχεια: Στα 14, όταν έδινα Proficiency του Cambridge, η εξέταση περιλάμβανε έκθεση και προφορική εξέταση σε ένα βιβλίο. Τότε ήταν το (αριστουργηματικό) Lord of the Flies του William Golding. Εγώ πέρασα τις εξετάσεις χωρίς να διαβάσω ποτέ το βιβλίο. Είχα δει την ταινία και φαντάστηκα πώς θα ήταν το βιβλίο. Όταν, πολλά χρόνια αργότερα, το διάβασα, διαπίστωσα πόσο έξω είχα πέσει (και ότι πιθανώς ούτε οι εξεταστές μου είχαν κάνει τελικά τον κόπο).

Τελείωσα την Άννα Καρένινα μέσα σε ακριβώς ένα μήνα. Και ήταν απολαυστικό. Όταν πλέον χαλάρωσα με το γεγονός ότι το βιβλίο δεν προχωρούσε (μου πήρε 20 μέρες να φτάσω στη μέση και άλλες 10 για να τελειώσω), χαλάρωσα τόσο πολύ που δεν ήθελα να τελειώσει. Την τελευταία από τις 9 ενότητες την διάβασα αργά αργά για να μην αναγκαστώ να το κλείσω.

Σίγουρα ήταν ο αξεπέραστος Τολστόι. Σίγουρα και ο σπουδαίος Αλεξάνδρου. Σίγουρα μέτρησε ότι ήταν Χριστούγεννα και ήμουν λίγο πιο ξεκούραστη. Όμως για μένα η Άννα Καρένινα ήταν μία μεγάλη προσωπική κατάκτηση.

Και κάτι για το τέλος. Όταν πρωτοάρχισα να διαβάζω το βιβλίο μίλησα για αυτό μου το πρόβλημα με τη φίλη μου τη Χριστίνα. Της είπα «Ωραίο είναι Χριστινάκι μου, αλλά πολύ μεγάλο, πώς θα το καταφέρω, θα βαρεθώ, δεν είναι για μένα αυτά τα τεράστια, ούτε στο μετρό δε θα μπορώ να το παίρνω». Με κοιτούσε. «Λατρεύω τα μεγάλα βιβλία», μου είπε. «Έχεις μια σιγουριά, μια θαλπωρή ότι θα γυρίσεις σε κάτι καλό. Ότι σε περιμένει μια συνέχεια».

Είχε δίκιο. Σήμερα στενοχωριέμαι που έχω τελειώσει την Καρένινα. Και που δε θα την κουβαλάω πια μέσα στην έξτρα σακουλίτσα μου στο μετρό πηγαίνοντας στο γραφείο.

Advertisements

13 thoughts on “Bungee Jumping ή Το Μέγεθος Μετράει

  1. Ενα ωραιότατο βιβλίο είναι το Aigainst the day του Thomas Punchon, που κυκλοφόρησε σε πολύ προσεγμένη μετάφραση (σπάνιο, ε!) με τίτλο «Ενάντια στη μέρα» από τις εκδ. Καστανιώτης, μτφρ. Γ. Κυριαζής. Στην αρχή, το είχα μπροστά μου, το έβλεπα έντρομη και σκεφτόμουν «πώς θα το αρχίσω τώρα αυτό το τέρας;» -είχε βλέπεις πάνω από 1.200 σελίδες! Οσο προχώραγε όμως το διάβασμα, τόσο καταλάβαινα ότι θα ήταν κρίμα να κοπεί σε δυο τόμους.. πάλι κάθε τόμος θα τρόμαζε έναν αναγνώτη των ολιγοσέλιδων βιβλίων.. οπότε; Οπότε, ή το διαβάζει κανείς ή δεν το διαβάζει! Απλά πράγματα.
    Το συνιστώ θερμά. Ακόμα κι αν δεν γνωρίζεις το συγγραφέα, μόλις το διαβάσεις θα τον λατρέψεις!
    (έγινα φαν και ξερω…) :))

      1. Χαχα!! Εχει και ωραιο χαρτι… (σε βαζω σε πειρασμο)
        Η φίλη μου Η Χριστινα που της αρεσει να διαβαζει ξαπλωμενη και ειναι πρακτικος ανθρωπος, το… έκανε ψιλα! Το έκοψε(!!!) σε τομίδια των 300 σελίδων περιπου και όλα οκ.
        Κρίμα που δεν της το χαρισα πριν το διαβασω.. θα ειχα δανειστει για διαβασμα τα… ψιλοκομμενα! Δεν το σκεφτηκα… 😉

  2. Αν και το όνομα του Άρη Αλεξάνδρου είναι εγγύηση , είχα κάποιους ενδοιασμούς για την Άννα Καρένινα των 1.200 σελίδων. Μετά όμως από αυτό το ποστ, εξατμίστηκαν…

  3. Μπραβο για το πολυ ενδιαφερον και καλογουστο blog σου. Οντως, τα πολυ μεγαλα βιβλια αγχωνουν αλλα συμφωνω και με τη φιλη σου Χριστινα.Θυμαμαι παλιοτερα το Μαγο του Φοουλς και το δεος μου καθε βραδυ πριν το ανοιξω. Και τι ικανοποιηση οταν τελικα το τελειωσα -και ηταν και αποκοσμα ελκυστικο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s