Μυρτώ Αλικάκη, Τζέην Έυρ, Gandalf και αστυνόμος Χαρίτος

Ακολουθεί εξομολόγηση.

Κάθε φορά που διαβάζω ένα βιβλίο φτιάχνω στο μυαλό μου εικόνες. Για όλα.

Για το φουστάνι της δεσποσύνης στον αρραβώνα, για τη σκοτεινή βιβλιοθήκη του στοιχειωμένου μοναστηριού, για το μικρό σπίτι στο λειβάδι, για όλα. Και κυρίως για τους χαρακτήρες. Κάποιοι είναι πρόσωπα της φαντασίας μου, κάποιοι διάσημοι ηθοποιοί και άλλοι είναι γνωστοί, συγγενείς και φίλοι μου. Όλο αυτό, βέβαια, λειτουργεί υποσυνείδητα. Για παράδειγμα, στην Δ’ δημοτικού, όταν διάβαζα την Τζέην Έυρ, ο Κύριος Ρότσεστερ είχε το πρόσωπο και την κορμοστασιά του κυρίου Δημήτρη, ενός φίλου του μπαμπά μου. Ο κύριος Δημήτρης ήταν ο Κύριος Ρότσεστερ. O Τσιπ των Διορθώσεων είναι ο Philip Seymour Hoffman. Τώρα που διαβάζω την Άννα Καρένινα, η ηρωίδα είναι η Ζυλιέτ Μπινός. Απλά είναι.

Φυσικά – βέβαια – προφανώς, όταν ένα βιβλίο γυρίζεται ταινία πάντα έχω άποψη για τους πρωταγωνιστές (γιατί απλούστατα εγώ έχω ήδη κάνει το casting στο μυαλό μου διαβάζοντάς το, πριν καν ξεκινήσει το pre-production της ταινίας). Ο Daniel Radcliffe δεν είναι ο Χάρυ Πόττερ. Ο Ian McKellen είναι ο Gandalf. Η Keira Knightley δεν είναι η Σεσίλια της Εξιλέωσης (αν και το πράσινο φόρεμα όπως και η ερωτική σκηνή στη βιβλιοθήκη ήταν πολύ κοντά στις εικόνες της φαντασίας μου – εύγε, κύριε σκηνοθέτα).

Η Noomi Rapace είναι η Λίζμπεθ Σαλάντερ (αν και εγώ όταν διάβαζα το βιβλίο φανταζόμουν τη Μυρτώ Αλικάκη). Για μένα, ο αστυνόμος Χαρίτος δεν ήταν ποτέ ο Μηνάς Χατζησάββας. Ήταν ένα υβρίδιο του Ιεροκλή Μιχαηλίδη και του Σταύρου Ξενίδη. Πρόσφατα είδα το Never Let me Go, ταινία από το βιβλίο του Kazuo Ishiguro – έχοντας διαβάσει μόνο 20 σελίδες. Δεν ξέρω αν ήταν επειδή της έχω μεγάλη αδυναμία, αλλά η Carey Mulligan ήταν τέλεια ως Kathy. Όπως και ο Sean Connery ως Γουλιέλμος του Μπάσκερβιλ στο Όνομα του Ρόδου. Στα καθ’ ημάς, η Μαρία Ρούσση στον Κίτρινο Φάκελλο του Μ. Καραγάτση δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από την Καρυοφιλλιά Καραμπέτη.

Κλείνοντας, παρακαλώ θερμά όσους διαβάσουν αυτό το post να μου στείλουν δικές τους υποσυνείδητες ταυτίσεις. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, απλά θα με κάνετε να νοιώσω καλύτερα που για μένα, η Μαρίνα, γαλλίδα τραγική ηρωίδα της Μεγάλης Χίμαιρας, ήταν πάντα η Nicole Kidman.

3 thoughts on “Μυρτώ Αλικάκη, Τζέην Έυρ, Gandalf και αστυνόμος Χαρίτος

  1. Λοιπόν, λοιπόν…
    Εντελώς τυχαία διαβάζω κι εγώ την Άννα Καρένινα, γιατί ήταν δωρεάν και αποφάσισα να το διαβάσω στο Kindle μου. Δεν την έχω τελειώσει ακόμη, αλλά ούτως ή άλλως την έχω ξαναδιαβάσει. Λυπάμαι, αλλά πολύ φοβάμαι ότι η Άννα Καρένινα δεν είναι άλλη από τη Rachel Weisz. Απλώς λυπάμαι, αλλά έχω δίκιο. χαχα
    Άλλο… α! Η γυναίκα από τη Σονάτα του Κρόιτσερ είναι η Αντζελίνα Τζολί. Αυτή η Αντζελίνα Τζολί από την ταινία The Tourist, η βασίλισσα.
    Ο Ντιν Μοριάρτι είναι ο Τζουντ Λο και όχι ο Τζέιμς Ντιν που είναι η προφανής επιλογή. Ο ήρωας του New York Trilogy είναι ο Phillip Seymour Hoffman.
    H Emma Watson είναι η Ερμιόνη και ο Rupert Grint o Ρόναλντ. Ο Μichael Gambon είναι ο Κραπ από το έργο του Σάμιουελ Μπέκετ και ο Γιόζεφ Κ. είναι ο Άντονι Περκινς. Ο Σαμ Σέπαρντ είναι ο ήρωας από το Θάλασσα, θάλασσα, όπως είναι και ο ήρωας του Homo Faber.
    Η Σκάρλετ Τζοχάνσον ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ η Μέρλιν Μόνρο και όχι η Νεϊόμι Γουότς.
    Πώς σου φαίνονται αυτά;

  2. Ο κύριος Ρότσεστερ είναι ο Daniel Day Lewis μετά από πολύ σκέψη και αποκαθηλώσεις διάφορων από αυτό τον θρόνο. Η Εmily Βlunt είναι η Άννα Καρένινα, η Σαλάντερ είναι η Ναταλία Δραγούμη κάλλιστα θεωρώ , η Σεσίλια στην Εξιλέωση είναι η Keira Knightley δυστυχώς, αλλά σε καμμία περίπτωση η Ερμιόνη δεν είναι αυτή που είναι, ίσως θα μπορούσε να είναι η Natalie Portman στα νιάτα της. Α! Κι επειδή μισώ τη Juliette Binoche, τη διώχνω με ύφος από το «Ανεμοδαρμένα Ύψη» και την αντικαθιστώ επιτυχώς με τη Rachel Weisz. Νομίζω ότι έχεις απόλυτο δίκιο για τη «Μεγάλη Χίμαιρα».
    Έχω κι άλλα να προσθέσω αλλά κλασσικά δεν-μουρχονται-τώρα.

  3. Εγώ πάλι όταν διαβάζω ένα βιβλίο δεν λειτουργώ έτσι. Βέβαια φτιάχνω εικόνες με το μυαλό μου (όπως φαντάζομαι οι περισσότεροι) όμως οι χαρακτήρες δεν έχουν «πρόσωπο». Δηλαδή περισσότερο «βλέπω» αδρά τις πράξεις των ηρώων του βιβλίου καθώς και το περιβάλλον στο οποίο βρίσκονται παρά λεπτομέρειες που αφορούν αυτούς τους χαρακτήρες. Ωστόσο, και μια κι έγινε λόγος στο «Never Let Me Go», όσο διάβαζα το συγκεκριμένο βιβλίο, δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από το μυαλό μου η ιδέα πως οι χαρακτήρες ήταν Ιάπωνες… Ας διάβαζα ονόματα όπως «Κάθυ», «Τόμυ», «Ρουθ», από την στιγμή που το βιβλίο το έγραψε Ιάπωνας, αυτόματα και οι χαρακτήρες απόκτησαν την ίδια εθνικότητα. Φυσικά αυτό δεν εμπόδισε σε τίποτα την ροή της ανάγνωσης, απλά μου πρόσθεσε μία (μικρή) ανησυχία μήπως μου προκύψει κανένας υποβόσκων ρατσισμός!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s