«If people don’t like the violence in my books, fine, they can always close it and read a romance instead”

Έκαστος στο είδος του, έλεγαν παλιά. Στο crime fiction ειδικά, δεν υπάρχει σοφότερη κουβέντα. Γενικά το στόρι “νέα γυναίκα βρίσκεται μαχαιρωμένη – ποιος μουρλός να το έκανε άραγε – βασανισμένος αλκοολικός αστυνομικός αναλαμβάνει την εξιχνίαση – στο παρά πέντε βρίσκει ότι το έκανε ψυχάκιας που τον τυραννούσε η μάνα του μικρό – ταυτόχρονα ερωτεύεται νέα αστυνομικίνα που του γιάνει όλες τις πληγές” είναι πολυφορεμένο και εύκολο. Κατά βάση βαριέμαι πια να διαβάζω τέτοιες ιστορίες, αν και πάντα τις αναζητώ με την ελπίδα να βρω κάποια που να ξεχωρίζει. Σπάνια το καταφέρνω. Με το Birdman όμως ήταν αλλιώς.

Πριν συνεχίσω, έχω να δηλώσω / πρειδοποιήσω για τα εξής: α) δεν διακατέχομαι από κανενός είδους προσωπικό ψυχολογικό βίτσιο σε σχέση με τους φόνους και τα αίματα. Απλά με χαλαρώνουν (ναι, με χαλαρώνουν, και με ξεκουράζουν – άλλοι ξεκουράζονται λέει με το mountain bike, πράγμα που εμένα μου φαίνεται ασύλληπτο, καθείς εφ’ ω ετάχθη λοιπόν) και β) το εν λόγω βιβλίο είναι hardcore.

Νεαρές πόρνες, λοιπόν, βρίσκονται δολοφονημένες στο νότιο Λονδίνο. Είναι βιασμένες και ο τρόπος δολοφονίας δεν είναι και ιδιαιτέρως φρικώδης. Μία ένεση ηρωίνης είναι αρκετή για να κάνει τη δουλειά. Ο ντετέκτιβ Jack Caffery, μία βασανισμένη ψυχή, φορτωμένος με τύψεις για μια παλιά οικογενειακή ιστορία (ένα ενδιαφέρον side story, καλύτερο από τα περισσότερα σε τέτοιου είδους βιβλία) αναλαμβάνει την υπόθεση. Και όλα βαίνουν καλώς μέχρι που οι νεκροψίες δείχνουν ότι ο δολοφόνος φυτεύει στο στέρνο των θυμάτων του μικρά πουλάκια. Ναι, πουλάκια. Και όλα θα ήταν απλώς φρικτά και παράξενα μέχρι που (**** εδώ έρχεται το κρίσιμο, άρρωστο στοιχείο ****) ο Caffery αντιλαμβάνεται ότι έχει να κάνει με μία υπόθεση νεκροφιλίας. Ναι. Νεκροφιλίας. Και όλα θα ήταν απλά φρικτά, παράξενα κι άρρωστα μέχρι που η συγγραφέας, η αδίστακτη Mo Hayder, αποφασίζει να περιγράψει μέρος της υπόθεσης από τη σκοπιά του δολοφόνου. Μέρος της υπόθεσης και των εγκλημάτων του. Από την αρχή ως το τέλος. Να περιγράψει και τι κάνει ο τύπος και αφού σκοτώσει τις πόρνες. Να περιγράψει τη νεκροφιλία με κάθε λεπτομέρεια.

Η Mo Hayder παράτησε το σχολείο στα 15, δούλεψε σε μπαρ, πήγε στο Τόκυο και έγινε σερβιτόρα, και άλλα τέτοια τυχοδιωκτικά, μέχρι που αποφάσισε να αρχίσει να γράφει θρίλλερ. Και δεν φοβήθηκε τίποτα. Το Birdman, το οποίο έγραψε το 2000, θεωρήθηκε από τους βιβλιοκριτικούς ιδιαιτέρως άρρωστο και βίαιο (χειρότερο κι από τον Κόκκινο Δράκο του Thomas Harris, δημιουργού του Hannibal Lecter), και δεν είχαν άδικο. Κάποιοι, μάλιστα, είπαν ότι ένα τέτοιο βιβλίο, με τόση βία απέναντι στις γυναίκες, μόνο από γυναίκα θα μπορούσε να έχει γραφτεί. Όποιος άντρας έγραφε κάτι τέτοιο θα εξωστρακιζόταν την άλλη μέρα ως μισογύνης του αισχίστου είδους. Οι περιγραφές γλαφυρότατες, ξεπερνούν το σύνηθες μυστήριο του “ποιος να το έκανε άραγε” και προχωρούν με καλογραμμένο μεν, θράσος δε, στην προσωπική ιστορία ενός (κυριολεκτικά) ανθρωπόμορφου τέρατος. Τίποτα λιγότερο.

Είναι ένα βιβλίο που έκανα καιρό να ξεπεράσω. Από πολλές απόψεις. Θεωρώ ότι, στο είδος του, πήγε την πλοκή ένα βήμα παραπέρα από τα συνηθισμένα. Επίσης αποτελεί μέτρο σύγκρισης για ό,τι άλλο έχω διαβάσει έκτοτε. Το Birdman είναι ένα πολύ δυνατό βιβλίο και το συνιστώ ανεπιφύλακτα στους λάτρεις του είδους. Προσοχή, όχι στους αρχάριους. Όποιος χαλαρώνει με crime stories ας τρέξει στην αδίστακτη αγκαλιά της ξανθούλας Mo Hayder. Έκαστος στο είδος του.

 

5 thoughts on “«If people don’t like the violence in my books, fine, they can always close it and read a romance instead”

  1. Το είχα ψάξει αφού μου το είχες προτείνει και το παρήγγειλα μαζί με το treatment!Μετά από αυτό το post ανυπομονώ να έρθει η παραγγελία!Είναι πολυδιάστατο θρίλερ φαίνεται πέρα από την κεντρική πλοκή του ποιος το έκανε, γιατί το έκανε, πώς το έκανε κτλ

    <>

    Καλή σου μέρα…

  2. εγω ειμαι αρχαρια προς προ-αρχαρια αλλα θελω να το διαβασω. κι αυτο λογω του ενδιαφεροντος που εχει το π.ο.β. του εγκληματια(βλ. 10η εντολη, ε; ). καλοι οι πολυμηχανοι ντετεκτιβς, αλλα καποιοι εγκληματιες ειναι πιο πολυμηχανοι απο αυτους. (οχι, δεν ειμαι εγκληματοφιλη, μαλλον χαλαρωνω με πραγματα που αφηρημενα ειναι αλλιως)

    ναϊσ μπλογκ!🙂

  3. Το βιβλίο το πήρα πριν μερικους μήνες, λόγω εσού, οπότε είπα να ξαναπεράσω μια βόλτα.
    Το διάβασα αυτές τις μέρες και πράγματι ήταν πολύ χαλαρωτικό(για όσους δεν το έχουν διαβάσει ακολουθούν μερικά spoilers, οπότε συνεχίστε υπεύθυνα), οι περιγραφές ήταν οι απολύτως απαραίτητες και δε γίνοταν κουραστικές, η διττή σκοπιά ήταν ενδιαφέρουσα και ομολογώ ήταν καλό το γύρισμα με το 2ο άτομο, αν και είχε μείνει στο μυαλό μου η αμφίσημη «the night that changed my life» φράση το βράδυ στο νεκροτομείο, με το 2ο άτομο και την αοριστία της, που άφηνε περιθώρια για ποικίλες ερμηνείες και άνοιγε την πλοκή σε ανατροπές, Πρωτότυπα δοσμένη, αν και λίγο υπερβολική, η ιστορία του Penderecki, βρήκα το συναισθηματικό εκβιασμό της Veronica πολύ πιο ρεαλιστικό κι απτό(κι ως εκ τούτου ενδιαφέρον). Τα της Rebecca υποθέτω είναι τα σύνηθη, ερωτικά sidequests, αλλά, από την ανδρική σκοπιά, το έδωσε ωραία, υπό την έννοια πως μετέφερε επιτυχώς αυτή τη lust που χτιζόταν στον Caffery, στον άνδρα αναγνώστη γεννούσε επιθυμία. Κάποιες ενστάσεις, ο Essex πήγε τελείως άκλαυτος, ουσιαστικά από ευθύνη του Caffery, αλλά επ’αυτού δεν έγινε καμία αναφορά(αναγνώριση επιπολαιότητας, τύψεις, κάτι;). Σε κάτι υποκειμενικό, διαφάνηκε(για τουλάχιστον μια σελίδα) πως η Rebecca είχε πεθάνει. Αυτό στην αρχή με ενόχλησε, γιατί είχε επιτευχθεί ενδιαφέρον για το χαρακτήρα, αλλά από τη στιγμή που το αποδέχτηκα, το κατέταταξα στα θετικά του βιβλίου, ταίριαζε άψογα με τον υπόλοιπο κυνισμό του, το ότι τελικά επέζησε ήταν μάλλον απογοητευτικό. Σε ό,τι αφορά τον Penderecki, πολύ wishful thinking αυτό το «damn, I just lost my grip on that cop whom i tortured for several decades, I lost.» και το ξημερώνει μια καινούρια, καλύτερη μέρα για τον Caffery, ζώντας δίπλα στον βιαστή και δολοφόνο του αδερφού, ο οποίος όμως πλέον δε μου μπαίνει στο μάτι, yay. Βέβαια στα πλαίσια της όλης, υπερβολικής, αλλά δυνατής πεντερεκοιστορίας, ταίριαζε.
    Γενικώς πάντως το πρόσημο είναι σίγουρα θετικό

    1. Καλησπέρα!
      Χαίρομαι που δε σε κρέμασα. Συμφωνώ με όσα γράφεις. Το βασικό πλεονέκτημα του βιβλίου είναι the night that changed his life. Είναι δύσκολο θέμα και το χειρίστηκε σωστά, σχεδόν απολαυστικά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s