Πόσοι σκελετοί χωρούν σε μια ντουλάπα;

Πριν καν γράψω ο,τιδήποτε άλλο, οφείλω να παραδεχτώ/τονίσω/περηφανευτώ ότι ο Ian McEwan είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας. Στα γενέθλιά μου, το 2004 στο Λονδίνο, λίγες μέρες πριν γυρίσω οριστικά στην Ελλάδα μετά από 7 ολόκληρα χρόνια, μία φίλη μου έκανε δώρο/αποκάλυψη, το Enduring Love.

Έκτοτε έχω διαβάσει σχεδόν όλα τα βιβλία του McEwan, και, για να εξηγούμαι, τον θεωρώ με διαφορά τον σπουδαιότερο σύγχρονο Βρετανό συγγραφέα. Και, προφανώς, δεν σηκώνω και κουβέντα για αυτό (και έχω πλήθος επιχειρημάτων στη διάθεση οποιουδήποτε βεβαίως-βεβαίως).

Το Amsterdam βραβεύτηκε με το βραβείο Man Booker το 1998. Αυτό από μόνο του, φυσικά, δεν λέει και πολλά. Το γεγονός, όμως, ότι δίχασε βιβλιοκριτικούς και αναγνώστες λέει περισσότερα. Μία γεύση: Η κριτικός του New York Review of Books είχε γράψει ότι το βιβλίο είναι το πιο παράξενο που έχει γράψει ποτέ ο McEwan, αλλά και το πιο ολέθριο γι’ αυτόν, ενώ ο κριτικός των Times είπε ότι ο McEwan στο Amsterdam διαμελίζει τη σύγχρονη ηθική με την ίδια σκληρότητα που ένα παιδί τραβάει τα φτερά μιας πεταλούδας. Ενδιαφέρον, αν μη τι άλλο.

Η υπόθεση του (σχετικά μικρού σε έκταση) Amsterdam έχει ως εξής: Πριν πάθει Alzheimer και πεθάνει, η Molly Lane υπήρξε ερωμένη πολλών και επιφανών αντρών της Βρετανικής κοινωνίας. Μεταξύ αυτών, ο Clive Linley, ο πλέον αναγνωρισμένος συνθέτης στη Βρετανία, ο Vernon Halliday, εκδότης μεγάλης εφημερίδας, και ο Julian Garmony, υπουργός εξωτερικών και εν δυνάμει πρωθυπουργός της χώρας. Στην κηδεία της Molly, ο Clive και ο Vernon ξαναβρίσκονται μετά από χρόνια και κάνουν μία συμφωνία η οποία έχει ανεξέλεγκτες και σκοτεινές συνέπειες. Αυτά, για αρχή.

Η αντρική φιλία, το ερωτικό παρελθόν που στοιχειώνει, τα κοινωνικά όρια του πόνου, το πένθος ως σωματική εμπειρία, η ευθανασία αλλά και η σεξουαλικές προτιμήσεις των πολιτικών (ναι, γίνεται να συνδυαστούν, αν βέβαια είσαι ο McEwan), η δημιουργικότητα, όλα αυτα, ετερόκλητα ή μη, αποτελούν το Amsterdam. Μαζί, βέβαια, με τα απωθημένα μιας ολόκληρης ζωής, την κρίση μέσης ηλικίας, τα κόμπλεξ που έχουν όλοι (ακόμη και οι πιο πετυχημένοι), το φόβο του θανάτου και της τρέλλας. Το Amsterdam είναι ταυτόχρονα (όπως άλλωστε τα περισσότερα έργα του πολυσύνθετου McEwan) και μία ηθογραφία, ένας κοινωνικός σχολιασμός της ανώτερης τάξης της Βρετανικής κοινωνίας, και, αν όλα τα παραπάνω ακούγονται βαριά κι ασήκωτα, γράψτε λάθος: Το Amsterdam έχει και (πάρα) πολύ χιούμορ.

Ο ίδιος ο McEwan χαρακτήρισε το βιβλίο ως “το ελαφρύτερο που έχει γράψει” (ε, οκ, μην το παρακάνουμε), και είπε ότι αποτελεί φόρο τιμής στον Evelyn Waugh (πρωτοπόρο της σύγχρονης Βρετανικής ηθογραφίας, συγγραφέα του Brideshead Revisited).

Ο Ian McEwan είναι ο μοναδικός συγγραφέας που μπορεί να γράφει για τη διαστροφή και τα σκοτάδια της ανθρώπινης ψυχής περιγράφοντας απλά ένα φλιτζάνι αγγλικό τσάι. Είναι ο μοναδικός συγγραφέας που μπορεί να γράφει για τις έξωθεν και εσωτερικές απειλές και για τους σκελετούς που έχουμε όλοι κρυμμένους κάπου βαθιά στην ντουλάπα μας περιγράφοντας μια βόλτα στο πάρκο ή ένα καλοραμμένο αντρικό κουστούμι.

Στην αφιέρωση της πρώτης σελίδας του Enduring Love, το 2004, η φίλη μου έγραφε “Εύχομαι να σου έρχονται όλα πάντα βολικά και εύκολα”. Είναι η μόνη αφιέρωση που θυμάμαι απ’ έξω.

2 thoughts on “Πόσοι σκελετοί χωρούν σε μια ντουλάπα;

  1. Έχω τον Ian McEwan εκεί πάνω με τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Δεν ξέρω πώς τα καταφέρνει κάθε φορά και με συγκλονίζει έτσι.

    Ευχαριστώ για το post, μου θύμισες το Amsterdam που έχω καιρό να το πιάσω στα χέρια μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s