«Ντροπή σου να διαβάζεις τέτοια βιβλία Χριστουγεννιάτικα!»

Αυτό δεν μου έχει ξανασυμβεί ποτέ.

Τις προάλλες είχα βρει θέση στο λεωφορείο (για την ακρίβεια, είχε λεωφορείο και βρήκα και θέση) και είχα ανοίξει το βιβλίο μου. Διάβαζα πολύ προσηλωμένη – ήμουν στις τελευταίες 15 σελίδες και ήθελα να το τελειώσω πριν φτάσω στο γραφείο. Ξαφνικά, ένα ελαφρό σκούντημα στον ώμο. Προτού προλάβω να ρωτήσω τι συμβαίνει, προτού γυρίσω καλά καλά καν, βλέπω ένα δάχτυλο να κουνιέται μπροστά μου. “Ντροπή! Ντροπή σου να διαβάζεις τέτοια βιβλία Χριστουγεννιάτικα! Και μπροστά σε κόσμο!”.

Δεν απάντησα στην επικριτική κυρία. Τι να έλεγα. Συνέχισα να διαβάζω το βιβλίο σα να μην την είχα ακούσει. Κούνησε το κεφάλι αποδοκιμαστικά και έσπρωξε τον κόσμο τριγύρω για να απομακρυνθεί από κοντά μου το ταχύτερο.

Δε διάβαζα κάποιο σατανικό σύγγραμμα. Αν και, τώρα που το σκέφτομαι, νομίζω πως πολύ θα της άρεσε της Amelie Nothomb αυτός ο σύντομος πρωινός μονόλογος πάνω από το Antichrista.

Η Amelie Nothomb είναι μια avant garde περσόνα της Βελγικής λογοτεχνίας. Κόρη διπλωματών, έχει γεννηθεί και ζήσει στη Ιαπωνία, κι έχει περάσει αρκετά χρόνια στην Κίνα, το Μπαγκλαντές, τη Νέα Υόρκη, και σε άλλα τόσα και τόσο ετερόκλητα μέρη του κόσμου. Έγραψε το Antichrista το 2003, σε ηλικία 36 ετών.

Η Blanche (ηρωίδα;) του βιβλίου είναι μια άχρωμη, άοσμη και μοναχική πρωτοετής φοιτήτρια στις Βρυξέλλες. Μοναχοκόρη, ζει με τους γονείς της. Η Christa (αντι-ηρωίδα;), φοιτήτρια στην ίδια σχολή, είναι από την επαρχία. Χωρίς να έχουν γίνει φίλες, θαμπωμένη από την κοινωνικότητα της Christa, η Blanche της προτείνει να τη φιλοξενεί στο σπίτι της μια μέρα την εβδομάδα για να αποφεύγει το μακρύ ταξίδι της επιστροφής. Η Christa, όμως, δεν είναι αυτό που φαίνεται. Ή η Christa δεν είναι αυτό που νομίζει η Blanche. Όταν η Christa δείχνει το σκοτεινό πρόσωπό της, όταν η Blanche χάνει και τους τελεταίους της συμμάχους, τους γονείς της, τότε η Christa παύει να είναι Christa. Γίνεται Antichrista.

Με κεντρικό θέμα τα σκοτεινά βάθη της γυναικείας φιλίας στο μεταίχμιο της ενηλικίωσης, η Nothomb εξερευνά τι είναι αυτό που μπορεί να πάει στραβά. Ή μάλλον, τι νομίζουμε ότι μπορεί να πάει στραβά.

Το βιβλίο είναι πολύ μικρό, κάτι παραπάνω από 100 σελίδες, και είναι όλα όσα είπε για αυτό η Guardian. Είναι ακριβές, φιλοσοφικό, είναι αινιγματικό. Και πολύ προσωπικό. Σε κάποια σημεία, μάλιστα, είναι ανατριχιαστικό – χωρίς να περιγράφει τίποτα ακραίο. Νομίζω ότι αυτό είναι που το κάνει να ξεχωρίζει.

Είχα κι εγώ φίλες που θαύμαζα αλλά φοβόμουν. Που έκανα πάντα αυτό που μου έλεγαν, που ανησυχούσα μην τις απογοητεύσω (με το καινούργιο μου τζιν ή με το τι ταινία πρότεινα να δούμε στον κινηματογράφο). Η απόρριψη είναι μεγάλος εχθρός. Στα 16 είναι ένας εχθρός που πρέπει καθημερινά να ξορκίζουμε. Έχω σίγουρα υπάρξει μία Blanche. Διαβάζοντας το Antichrista κατάλαβα ότι κάποιες άλλες φορές έχω υπάρξει και σκληρή, πιεστική και απαξιωτική. Christa. Antichrista.

Το Antichrista δεν είναι ένα σατανικό βιβλίο. Κακώς με επέκρινε η κυρία στο λεωφορείο. Αν την είχα τώρα μπροστά μου θα της έλεγα ότι είναι ένα βιβλίο που περιγράφει πράγματα που κι εκείνη σίγουρα έχει ζήσει. “Έχετε υπάρξει κι εσείς μια Antichrista. Κι η κόρη σας το ίδιο”, θα της έλεγα.

Πλάκα θά ‘χε!

2 thoughts on “«Ντροπή σου να διαβάζεις τέτοια βιβλία Χριστουγεννιάτικα!»

  1. Τι ωραία ιστορία και με αυτή την αφορμή «γνώρισα» ‘ένα βιβλίο που δεν γνώριζα.
    Μου θυμήσατε μιά εποχή που κι εγώ διάβαζα στο τρένο βιβλία περί μαγείας στην αρχαιότητα και εισέπραττα επικριτικές ματιές αλλά ομολογουμένως ποτέ επικριτικό σχόλιο.🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s