Yes, well, because it’s you, Agiati..

Τον γνώρισα στη δουλειά, σε ένα μάλλον στεγνό περιβάλλον. Είναι Αμερικάνος, περίπου 50 χρονών και ζει στην Ευρώπη τα τελευταία 30 χρόνια. Για την ακρίβεια, ζει στην πολύ Βόρειο Ευρώπη. Και μιλάει όλες τις Σκανδιναβικές γλώσσες, όπως και μερικές άλλες που μιλάμε (ή έτσι θέλουμε να λέμε) όλοι μας. Ειδικεύεται στα Σκανδιναβικά χειρόγραφα και διδάσκει σε ένα πανεπιστήμιο μιας από αυτές τις πόλεις που είναι γεμάτες design. Τις Σκανδιναβικές.

Μία από τις πρώτες μας κουβέντες ήταν για τα αυτοπαθή ρήματα. Θυμάμαι ακόμα τον ενθουσιασμό του όταν μου είπε ότι το «ονειρεύομαι» και το «ερωτεύομαι» είναι και τα δύο αυτοπαθή στα ελληνικά και τα ισλανδικά.

Επίσης, όταν του είπα ότι θέλω να τρυπήσω τη μύτη μου, μου είπε να μην το κάνω. Δε ρώτησα γιατί, και είναι παράξενο, γιατί εκείνος τρύπησε τα αυτιά του στα 18, δηλαδή πολλά χρόνια πίσω.

Με το Μάθιου διατηρούμε μια χαλαρή σχέση μέσω διαδικτύου. Η κοινή μας δουλειά έχει πια τελειώσει, και έτσι περιοριζόμαστε σε μικρά σχόλια μέσω των κοινωνικών δικτύων. Πρόσφατα (ή, μάλλον τότε το κατάλαβα εγώ), άρχισε να γράφει δημοσίως μερικά χαϊκού*. Του  ζήτησα να μου στείλει μερικά, τον ρώτησα από πότε ασχολείται με την ποίηση και, επίσης, αν μπορώ να γράψω για αυτόν στο blog μου. Με έκπληξη (και νομίζω με λίγη συγκίνηση ), έλαβα την απάντησή του.

«Ναι, λοιπόν, επειδή είσαι εσύ, θα σου εξομολογηθώ  ότι κάθε μέρα τα τελευταία 10-12 χρόνια έφτιαχνα τουλάχιστον ένα χαϊκού, συχνά όταν έβγαζα βόλτα το σκύλο (εξ’ ου και αυτές τις μέρες τα χαϊκού μου είχαν όλα χιόνι και φεγγάρι), αλλά και κάποιες άλλες φορές, για παράδειγμα το πρωί στο ντους. Για μένα αυτή είναι κάποιου είδους διανοητική ή ποιητική άσκηση.

Στα Αγγλικά δε λειτουργούν πολύ καλά οι 5+7+5 συλλαβές. Φυσικά υπάρχουν μερικοί καταπληκτικοί 5-σύλλαβοι και 7-σύλλαβοι στίχοι στα Αγγλικά (π.χ. «I once loved a girl», «Please release me, let me go»), αλλά ο φυσικός ρυθμός της Αγγλικής γλώσσας βασίζεται στον ίαμβο ο οποίος προτιμά συνήθως ζυγό αριθμό συλλαβών. Το να κάνεις, λοιπόν, ένα χαϊκού που να βγάζει νόημα είναι από μόνο του μια πρόκληση. Τελοσπάντων, μερικές φορές βάζω ένα χαϊκού στο facebook status μου – αν είμαι ευχαριστημένος, και αν δεν το έχω ξεχάσει – αλλά συνήθως τα ξεχνάω. Πολλές φορές μάλιστα, όταν τα χρησιμοποιώ, περνάνε απαρατήρητα (δηλαδή ο κόσμος δεν καταλαβαίνει, ή τουλάχιστον δεν σχολιάζει ότι είναι χαϊκού, το οποίο είναι θαυμάσιο). Τελευταία το μαρτυράω από μόνος μου, γράφοντάς τα σε τρεις σειρές.

Σχετικά με τις πρώτες μου ποιητικές απόπειρες, μπορώ να σου πω ότι αφιέρωσα μεγάλο μέρος της νιότης μου (18-20) στο να ξαναγράψω το Beowulf ως την ιστορία των ερωτικών/σεξουαλικών περιπετειών ενός νέου. Μερικά αποσπάσματα αυτού του τεράστιου έπους μου δημοσιεύτηκαν, αλλά δε θα σου πω πού. Επίσης δημοσίευσα ένα μικρό αριθμό αφηγημάτων.

Έχω κανά δυο κομμάτια που μου αρέσουν, και τα οποία, με μερικές τροποποιήσεις, έχουν αντέξει στο πέρασμα του χρόνου. Αν μου υποσχεθείς ότι δε θα τρυπήσεις τη μύτη σου, μπορεί να τα μοιραστώ μαζί σου»

Του το υποσχέθηκα αμέσως. Και έλαβα το παρακάτω:

«Σε συνέχεια της συζήτησής μας χτες βράδυ, ιδού ένα όχι τόσο κακό ποίημα που έγραψα στο Μεξικό το 1975:

Outside they sweep the streets,

a dog barks

and faraway

a baby cries

profoundly

in the darkness.

Where is its mother now?

There is no breeze now;

there is no sweet breath;

there is only the man with big hat and big broom

moving slowly under my open window

with the rhythm of the beating of the heart.

It keeps me from my sleep

and reminds me of something

I had wanted to say to you

once upon a time.

Έγραψα επίσης μια σειρά (επίτηδες) κακών ποιημάτων, στη Σκωτία, το 1976. Ιδού ένα:

This morning

I had seven dough-nuts for breakfast

and thought about you.

And now, brushing away the crumbs of this morning’s dough-nuts,

I wonder where you are.

Κι άλλο ένα:

 

I heard the voop-voop of your corduroys

as you wanted down the stairs;

and now that spring is here

and the hill’s turned green

will you stay away for ever?»

Του είπα ότι τα «κακά» του ποιήματα μου αρέσουν πολύ. Το εννοώ. Μου θυμίζουν την (πολύ) μεταμοντέρνα ποίηση του Tao Lin.

Και ζήτησα στο φίλο μου, τον Τάσο Ζαφειριάδη, πολύ πολύ καλό κομίστα που ασχολείται (μεταξύ άλλων) και με αυτό του blog, να φτιάξει ένα σκιτσάκι του Μάθιου. Χωρίς να τον έχει γνωρίσει ποτέ.

Όσο για τα χαϊκού του Μάθιου που τόσο μου αρέσουν, τα χώρισα σε δύο κατηγορίες.

Βγάζοντας βόλτα το σκύλο το βράδυ Κάνοντας ντους το πρωί
It’s an act of faith, walking in the woods at night; good to have one’s dog. Head hurts this morning. Too much wine again last night. I should know better.
Freshly fallen snow and a gun-metal blue sky: could go either way.  
Not quite half a moon, in a nearly starless sky; a sense of absence.  

*Το χαϊκού είναι μια ιαπωνική ποιητική φόρμα, παραδοσιακά αποτελούμενη από τρεις ομάδες των 5, 7, 5 συλλαβών, οι οποίες τοποθετούνται σε τρεις στίχους για έμφαση ή σε έναν, χωρισμένο με κενά. Το χαϊκού είναι με συνολικά 17 συλλαβές η πιο σύντομη μορφή ποίησης στον κόσμο. Συνήθως περιγράφει μια εικόνα της φύσης και δίνει στοιχεία για την εποχή του χρόνου.

 

4 thoughts on “Yes, well, because it’s you, Agiati..

  1. Αγαπητή Αγιάτη(is it Ayati or what),

    Όσο σε διαβάζω τόσο κολλάω. Έγραφα εχθές το βράδυ ένα κειμενάκι για τις ιστορίες και τα παραμύθια. Το ανέρτησα και στο δικό μου blog, αν θέλεις να το δεις. Εκεί, ανάμεσα στον Santa και τον Όλιβερ Τουίστ, υπάρχει και ο Χάρυ Πότερ. Για χρόνια πάλευα για αυτό το βιβλίο και εξακολουθώ να το κάνω με κάθε ευκαιρία. Το »the boy who lived» είναι το δικό μου »call me Ishmael». Τι ωραία ιστορία!
    Και, ξαφνικά, ανοίγω το blog σου και αρχίζω την εξερεύνηση σε παλαιότερες αναρτήσεις. And they lived happily ever after. Μα, δεν είναι προφανές; Έπεσα πάνω στο κειμενάκι για τον Χάρυ Πότερ. Αυτό το βιβλιαράκι έχει συνοδέψει τόσο όμορφα τη ζωή μου που δεν μπορώ να με σκεφτώ χωρίς αυτό. Την ώρα που τα γράφω αυτά, ρίχνω κλεφτές ματιές στο ετοιμόρροπο ράφι απέναντι: πολύ λίγα ράφια θα άντεχαν με άνεση το βάρος της συλλογής μου. Έχω τον Χάρυ Πότερ σε πααααρα πολλές εκδόσεις. Δερματόδετα, Αγγλικά, Ελληνικά, Αρχαία Ελληνικά, διπλά και τριπλά αντίτυπα(μερικές φορές ξεχνούσα να τα πάρω μαζί μου και έτσι τα αγόραζα ξανά), επιστολόχαρτα, συνοδές εκδόσεις, μινιατούρες. Τα memorabilia του αγιάτρευτου fan. Κάποια Χριστούγεννα στην Πράγα αποφάσισα να κάνω ένα δώρο στον εαυτό μου. Βρισκόμουν στην Πράγα: τι πιο χαρακτηριστικό από μία μαριονέτα. Ήμουν εγώ: τι πιο τέλειο από μία μαριονέτα του Χάρυ Πότερ. Ο δεκατριάχρονος εαυτός μου την αγόρασε και την κρέμασε στο δωμάτιό του. Ο σημερινός-ελαφρώς μεγαλωμένος-εαυτός μου τη βλέπει ακόμα να αιωρείται από εκείνο το καρφί στον τοίχο δίπλα από το κρεβάτι του. Έχει το μήκος του βραχίονά μου. Την αγόρασα μεγάλη για να τη φχαριστηθώ.

    Τα φιλιά μου,
    Ρ.

    ΥΓ. Θα στα έγραφα σε ένα μέιλ, αλλά δυστυχώς δεν έχω τη διεύθυνσή σου. Συγχώρεσέ με για το ανεπίτρεπτο μέγεθος του σχολίου μου.

    1. Ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια και μην το σκέφτεσαι το μέγεθος (δε μετράει!).
      Ο Χάρυ Πότερ ήταν για μένα μια διέξοδος σε μία πολύ πιεσμένη περίοδο της ζωής μου και τον αγαπώ πολύ. Ο Άρχοντας, τον οποίο επιχείρησα να διαβάσω λίγο αργότερα, δε με κράτησε το ίδιο, κι έτσι εκτίμησα το Χάρυ ακόμα περισσότερο.
      Όσο για το Νορβηγικό Δάσος, που αναφέρεις σε ένα άλλο σχόλιό σου, δεν ξέρω κατά πόσο μοιάζει με τα πραγματικά δάση της Νορβηγίας, είναι, όμως ένα δαιδαλώδες βιβλίο – να το διαβάσεις (και να μου πεις πώς σου φάνηκε!).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s