I often like to think that if sunlight reached into everywhere on the entire planet, I’d find a way to turn myself into a shadow.

Το να κερδίσεις το μεγαλύτερο λογοτεχνικό βραβείο της χώρας σου στα 21 δεν είναι κι εύκολη υπόθεση. Ειδικά εάν πρόκειται για το πρώτο σου βιβλίο, το οποίο, παρεμπιπτόντως, έχει πουλήσει και περίπου ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Εύκολη υπόθεση δεν είναι, επίσης, να αφήσεις το σχολείο στα 15 σου, και, με τη στήριξη ενός διακεκριμένου Καθηγητή Λογοτεχνίας, που τυχαίνει να είναι και πατέρας σου, να αρχίσεις να γράφεις. Και, όλα αυτά, στην Ιαπωνία. Σήμερα.

Η ομολογουμένως εκκεντρική Hitomi Kanehara γεννήθηκε το 1983 στο Τόκιο όπου και ζει. Άφησε το σχολείο στα 15 της για να κυνηγήσει το όνειρό της – να γίνει συγγραφέας. Ο πατέρας της, Καθηγητής Λογοτεχνίας και μεταφραστής παιδικών βιβλίων, την στήριξε όσο μπορούσε και δεν έπεσε έξω. Το 2003 η Hitomi βραβεύτηκε με το βραβείο Subaru και, λίγο αργότερα, με το Akutagawa, το σπουδαιότερο λογοτεχνικό βραβείο της Ιαπωνίας, για το πρώτο της βιβλίο.

Το Snakes and Earrings είναι η σύντομη, παράξενη, παρακμιακή, τρομακτική, γοητευτική και (επίσης) cult ιστορία της 19χρονης Lui («Lui for Luis Vuitton», λέει, αλλά η αλήθεια είναι μάλλον πιο πεζή), η οποία επιδίδεται σε piercing, tattooing, σε ελεύθερες κι αδιέξοδες σχέσεις, μέχρι να αποφασίσει να σχίσει τη γλώσσα της στα δύο (σαν του φιδιού δηλαδή, ανατριχιαστικό, ε;), μήπως και καταφέρει τελικά, τι; Να ξεχωρίσει; Να επαναστατήσει; Να αγαπηθεί;

«Μακάρι να είχα πιο πλούσιο λεξιλόγιο, να ήξερα περισσότερες λέξεις», λέει προς το τέλος η ηρωίδα, «για να μπορούσα να εκφράσω το μέγεθος του πόνου και του μίσους μου». Το τραγικό, βυθισμένο στο αλκοόλ, τέλος της και ο άγριος έρωτάς της για τον 24χρονο εκκεντρικό tattoo artist και σαδιστή bisexual Shiva, κάνουν το Snakes and Earrings ένα πραγματικά ρεαλιστικό underground αστικό δράμα της γενιάς των 2000s:

«Το μόνο που ήθελα ήταν να γίνω κι εγώ μέρος ενός υπόγειου κόσμου, όπου ο ήλιος δε λάμπει, όπου δεν υπάρχουν καντάδες, και όπου ο ήχος του γέλιου των παιδιών δεν ακούγεται ποτέ».

Η Hitomi Kanehara, με μια γραφή στο μεταίχμιο της οργισμένης εφηβείας και της απογοητευμένης ενηλικίωσης, έφτιαξε ένα σκοτεινό Τόκιο, μια ιστορία αποξένωσης, αυτοπροκληθέντος πόνου και σχεδόν σουρεαλιστικής αγριότητας, από αυτές που κι εγώ σκεφτόμουν όταν ήμουν στην ηλικία της αλλά ποτέ δεν είχα το ταλέντο να γράψω.

Το Snakes and Earrings γυρίστηκε ταινία το 2008 από τον (καθώς φάινεται) γνωστό Ιάπωνα σκηνοθέτη Yukio Ninagawa. Δεν το έχω δει, δεν έχω, όμως, καμία αμφιβολία ότι θα είναι ενδιαφέρον, αν μη τι άλλο για τα (πολλά) ερωτικά τρίγωνα, αλλά και τις (πάρα πολλές) σκηνές piercing.

Θυμάμαι πως εγώ στα 20, στην ηλικία της Kanehara, δηλαδή, όταν έπιανα χαρτί και μολύβι να «γράψω», γέμιζα τη σελίδα με περιττά περίτεχνα λογοτεχνήματα. Με φιγούρες. Σε αντίθεση με μένα, η Kanehara έγραψε λιτά και σύντομα (η αγγλική μετάφραση είναι μόνο 128 σελίδες), με μια σιγουριά που συνορεύει με το θράσος. Θα μου πεις, γι’ αυτό εκείνη πήρε τόσα βραβεία κι εσύ τίποτα.

Σωστό.

3 thoughts on “I often like to think that if sunlight reached into everywhere on the entire planet, I’d find a way to turn myself into a shadow.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s