(Write it!) a disaster

Κάποια είναι χειροπιαστά, πιο χειροπιαστά δε γίνεται. Ένα βιβλίο με μια αφιέρωση (που διάβασες και δεν τόλμησες να ξανανοίξεις). Ένα βραχιόλι (που φόρεσες και καταχώνιασες σ’ένα συρτάρι). Μια φωτογραφία (όπου κι οι δυο γελάτε, χα, ιδέα δεν είχατε). Ένα ρολόι. Ένα φλιτζάνι. Κάτι τέτοιο τελοσπάντων.

Κάποια άλλα δεν πιάνονται. Ένα τραγούδι. Μια μυρωδιά. Μερικά μηνύματα στο κινητό. Και όλα αυτά τα email.

Μου έχει τύχει να χωρίσω Χριστούγεννα. Έλεγα στις φίλες μου, μα, τέτοιες μέρες βρήκα; Χριστουγεννιάτικα; Λες κι όποιος χωρίζει Απόκριες, 25η Μαρτίου, Πασχαλιάτικα ή κατακαλόκαιρο τη βγάζει πιο καθαρή.

Συμπτωματικά εκείνες τις ημέρες είχα ανακαλύψει το εξαιρετικό project της Miranda July και του Harrell Fletcher, Learning to Love You More (για το οποίο έχω γράψει αυτό το post). Το “Say Goodbye” ήταν η τελευταία δοκιμασία που ανέθεσαν οι δύο καλλιτέχνες στο κοινό. Μέσα, λοιπόν, στη φόρτιση των ημερών, πήρα ένα κόκκινο στυλό και έγραψα μια μεγάλη λίστα από Αντίο. Μερικά από αυτά ήταν τα εξής:

Goodbye Tuesday morning red wine hangovers. Goodbye waiting for your call. Goodbye over-analyzing the possibilities. Goodbye saying no before considering saying yes. Goodbye yellow silk bracelet. Goodbye customized morning coffees. Goodbye old boots. Goodbye A7 bus. Goodbye nice lady at the bakery opposite. Goodbye sea urchins. Goodbye black ring I never got. Goodbye Highlands trip.

Κοιτάζοντας πρόσφατα αυτά τα Αντίο, θυμήθηκα ένα πολύ γνωστό ποίημα, το One Art, της Elizabeth Bishop.

The art of losing isn’t hard to master;
so many things seem filled with the intent
to be lost that their loss is no disaster,

Lose something every day. Accept the fluster
of lost door keys, the hour badly spent.
The art of losing isn’t hard to master.

Then practice losing farther, losing faster:
places, and names, and where it was you meant
to travel. None of these will bring disaster.

I lost my mother’s watch. And look! my last, or
next-to-last, of three beloved houses went.
The art of losing isn’t hard to master.

I lost two cities, lovely ones. And, vaster,
some realms I owned, two rivers, a continent.
I miss them, but it wasn’t a disaster.

— Even losing you (the joking voice, a gesture
I love) I shan’t have lied. It’s evident
the art of losing’s not too hard to master
though it may look like (Write it!) a disaster.

Η φίλη μου η Βάσω λέει είναι “πασίγνωστο, πολύ συνηθισμένο”. Αμφιβάλλω λίγο, και δεν ξέρω αν συμφωνώ μαζί της στο ότι μιλάει απαραίτητα για ένα θάνατο. Νομίζω πως μιλάει για το χωρισμό. Γενικώς. Συμφωνώ, όμως, με τη Βάσω, το ποίημα είναι ένα αριστούργημα.

Φαίνεται πως από την Elizabeth Bishop μέχρι τη Miranda July, από τον Gabriel Garcia Marquez μέχρι το Milan Kundera κι από τους βεδουίνους της ερήμου μέχρι τους Εσκιμώους, ο χωρισμός έχει κάτι κοινό – τα αντικείμενα που αφήνει πίσω του. Χειροπιαστά ή μη.

Τον περασμένο Οκτώβριο εγκαινιάστηκε στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας ένα (πάρα) πολύ πρωτότυπο μουσείο. Το Μουσείο των Διαλυμένων Σχέσεων είναι ένα μαυσωλείο κειμηλίων χωρισμών, τα οποία συγκεντρώθηκαν κατά τη διάρκεια μιας περιοδεύουσας έκθεσης. Σκοπός δεν είναι η μιζέρια και η μαυρίλα (πω πω, τι μου έμελλε να πάθω, βάλε κι άλλο ένα ποτηράκι) – κάθε άλλο! Το Μουσείο (που δέχτηκε πάνω από 1.000 επισκέπτες την πρώτη βδομάδα της λειτουργίας του) θέλει να βοηθήσει κάθε πληγωμένη καρδιά. Ο πρώην που σε άφησε για μια άλλη σού είχε κάνει δώρο μια τσάντα που τώρα τη βλέπεις και σπαράζεις; Τη χαρίζεις στο μουσείο, τους λες την ιστορία σου και ξαλαφρώνεις. Κάπως έτσι δηλαδή.

Πιο πολλή εντύπωση μου έκανε ο πήλινος νάνος κήπου που δώρισε κάποιος στην έκθεση. Ήταν «ρηχός και άκαρδος ο νάνος, και σηματοδότησε τη μέρα ενός χωρισμού εκσφενδονιζόμενος στο παρ μπριζ ενός αυτοκινήτου». Α, και το πορτοκαλί ανδρικό εσώρουχο, «μικρό σε νούμερο αλλά καθόλου δε με ένοιαζε».

Η έκθεση των Διαλυμένων Σχέσεων (σκέφτομαι πως ο καθένας μας έχει τη μικρή προσωπική του συλλογή), είναι περιοδεύουσα. Έχει περάσει από την Αμερική, τη Γερμανία, τη Σερβία, τη Νότιο Αφρική. Αν κάποιος αποφασίσει να τη φέρει στη Αθήνα, ας με ενημερώσει παρακαλώ. Μου αρέσει πολύ.

One thought on “(Write it!) a disaster

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s