36.000 feet

Στο αεροπλάνο για το Άμστερνταμ. Όλο λέω ότι τα ταξίδια τελειώνουν, όλο γκρινιάζω, και όλο δεν τελειώνουν, και όλο και πιο πολύ τα απολαμβάνω. Όταν ταξιδεύω, όχι όταν βρίσκομαι σε άλλους τόπους αλλά όταν μετακινούμαι προς αυτούς, το μυαλό μου παίρνει παράξενες στροφές. Πάντα έχω ένα βιβλίο μαζί μου αλλά σπάνια συγκεντρώνομαι. Κοιτάζω γύρω μου τα ξένα πρόσωπα – τελευταία νοιώθω όλο και πιο άνετα ανάμεσά τους, άγνωστη μεταξύ αγνώστων. Και σκέφτομαι τα γνώριμα, αγαπημένα ή όχι, πρόσωπα που άφησα πίσω μου. Άλλα ξέρουν ότι έφυγα, άλλα όχι. Άλλα με περιμένουν να γυρίσω, άλλα όχι. Σήμερα έχω εδώ μπροστά μου 4 φίλους μου. Τους ζήτησα να μου γράψουν λίγα λόγια για 5 βιβλία που τους έκαναν εντύπωση. Κοιτάζοντας τις λίστες και τα λόγια που μου γράψανε είναι σα να τους γνωρίζω λίγο καλύτερα, εδώ στα 36.000 πόδια.
1. Η Έλενα είναι καλή φίλη από το μεταπτυχιακό μου. Μου λέει πως η δουλειά της δεν τη γεμίζει – φαίνεται όμως πως έχει βρει άλλα πράγματα που το κάνουν. Δεν περίμενα ότι η λίστα της θα ήταν τόσο καλλιτεχνική (με την Έλενα πάντα διαφωνούμε – από την πολιτική μέχρι τα παπούτσια. Για αυτή τη λίστα δεν είμαι τόσο σίγουρη):

  • Πώς να διαψεύδετε μια διάψευση και άλλες οδηγίες χρήσης – Ουμπέρτο Έκo: Με έμαθε δύο πολύ σημαντικά πράγματα :α) πώς να αναγνωρίζω μια ταινια πορνό και β) πώς να βάζω αποσιωπητικά…Όλο και κάτι χρήσιμο θα μάθεις (γελώντας μέχρι δακρύων)
  • Η ζωή μου ως άντρα – Φίλιπ Ροθ: Τον αγαπήσα γιατί μου θυμίζει έναν λίγο πιο σοβαρό και περισσότερο νευρωτικό Γουντι Άλλεν. Τρελαίνομαι για το συνδυασμό εβραϊκή νεύρωση και αυτοσαρκασμός.
  • Τρελές αδελφές – Ralf Konig: Αυτό το κόμικ το έχω διαβάσει 100 φορές. Αξίζει τον κόπο μόνο για να δεις πως εικονογραφεί την «χαροκαμένη» μάνα που μόλις ανακάλυψε ότι ο γιος της είναι gay.
  • Μα είναι αυτό Τέχνη; – Cynthia Freeland: Επιτέλους κατάλαβα γιατί είναι Τέχνη ο βαλσαμωμένος καρχαρίας του Hearst. Και μετά απέκτησα και επιχειρήματα για να τον απορρίψω. (Για το Piss Christ όμως με έπεισε).
  • Chocolate&Zucchini-Daily Adventures in a Parisian Kitchen – Clotilde Dussoulier: H συγγραφέας είναι όμορφη, πετυχημένη σε μικρή ηλικία, ζει στο Παρίσι, γράφει συμπαθέστατα και φτιάχνει ευφάνταστα φαγητά. Με μια λέξη αξιοζήλευτη (ή και αξιομίσητη).Δεν έφτιαξα ποτέ κανένα, αλλα τουλάχιστον δεν εγκατέλειψα το όνειρο να πετύχω κι εγώ η ασχετη στην κουζίνα κάποτε.

2. Η Κατερίνα είναι συμμαθήτριά μου από το λύκειο. Ακολουθήσαμε τελείως διαφορετικούς δρόμους, για χρόνια είχαμε χαθεί, βρεθήκαμε διαδικτυακά και χαίρομαι πολύ για αυτό. Η Κατερίνα είναι και blogger και το βιβλιοφιλικό της blog είναι αυτό. Οι επιλογές της είναι εξαιρετικές, και ένα από τα βιβλία είναι αγαπημένο μου. Δε θα πω ποιο.

  • Η ανακάλυψη του ουρανού –  Χ. Μούλις: Πραγματική αποκάλυψη κι ας λένε για την ελαφρότητά του.
  • Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας – Γκ. Γκ. Μάρκες: Το (ξανά)διάβασα το βράδυ του πρώτου μεγάλου χωρισμού μου σερί μέχρι το πρωί, τελικά τον ξεπέρασα.
  • Το πράσινο σπίτι –  Μ. Β. Λιόσα: Όλο αλλάζω γνώμη, όλο σε αυτό γυρίζω. Περί τυφλότητας – Ζ. Σαραμάγκου Πριν από αυτό διάβαζα (και) Νταν Μπράουν, μετά όχι.
  • Το βιβλίο της ανησυχίας –  Φ. Πεσσόα: Όσο το ξαναδιαβάζω, τόσο με πωρώνει.

3. Ο Δημήτρης είναι ο αδερφός μιας πολύ καλής φίλης. Δε βρισκόμαστε συχνά, όταν, όμως, τα καταφέρνουμε, μιλάμε για βιβλία. Ένα από τα βιβλία που αναφέρει το βρήκα φρικτό. Ένα άλλο, αριστούργημα. Εννοείται πως δε λέω ποια.

«Υπάρχει μια μικρή ιεροτελεστία. Οταν στα μάτια μου, ένα βιβλίο αξίζει, τις τελευταίες του σελίδες θέλω να τις διαβάζω καθισμένος – όχι ξαπλωμένος και κατά προτίμηση καπνίζοντας. Γελοίο, αλλά ψυχαναγκαστικό. Επειδή βαριέμαι να σηκώνομαι μέσα στη νύχτα από το κρεβάτι μου και προσπαθώ να μειώσω και το κάπνισμα, δεν το καταφέρνουν πολλά βιβλία. Κάποια όμως…»

  • Διορθώσεις – Τζόναθαν Φράνζεν: Σε κάνει να σκέφτεσαι την δική σου οικογένεια, τα δικά σου λάθη, να φοβάσαι τα γηρατειά, να λυπάσαι τους ήρωες και όλα αυτά, με τις σωστές λέξεις στο σωστό σημείο, χωρίς μελοδραματισμούς, σχεδόν σαν να φαίνεται πως έγινε χωρίς κόπο.
  • Ο κλειστός κύκλος – Τζόναθαν Κόου: Ενα αργόσχολο καλοκαιρινό βράδυ που δεν είχα τι να διαβάσω, το έπιασα ξανά στα χέρια μου για να το ξεφυλλίσω. Τρεις ώρες μετά ήμουν και πάλι εθισμένος. Θα μπορούσε να μιλάει και για την ελληνική κοινωνία και την εκδίκηση του καλού.
  • Θα σε ξεχνάω κάθε μέρα – Βασίλης Αλεξάκης: Πρώτα ο τίτλος, ότι πιο συγκινητικό έχει ειπωθεί χωρίς δάκρυα και υστερίες – μόνο με ωραίο στιλ. Μετά το αντικείμενο της αγάπης: Η απούσα μητέρα του, όλα όσα δεν είχαν πει, όλα όσα τον κατηγορούσε, όλα όσα δεν πρόλαβαν. Χαστούκι, αλλά καλό χαστούκι.
  • Middlesex – Τζέφρι Ευγενίδης: Με άλλη παρέα ξεκίνησα να πάω διακοπές πριν λίγα χρόνια, με τον κόσμο του Τζέφρι Ευγενίδη κατέληξα. Εναν κόσμο τόσο όμορφα γραμμένο, με σεβασμό στην ιστορία, με υπόγειο χιούμορ και με ένα τερατόμορφο αλλά τελικά ανθρώπινο δράμα.
  • Χαστουκόψαρα – Λένος Χρηστίδης: Ας ρίξουμε και λίγο το επίπεδο. Αν το να το ρίξεις σημαίνει να διαβάζεις λέξεις που είναι βαλμένες με τέτοιο τρόπο στη σειρά που σε κάνουν όχι να χαμογελάς, ούτε να γελάς, αλλά να ξεκαρδίζεσαι στα γέλια, να κλαις. Είναι πολύ πιο δύσκολο απ’ ότι ακούγεται και ναι, το ταλέντο του ανθρώπου μπορεί να και να χαραμίζεται.

4. Όχι πως δεν το ήξερα ήδη, αλλά επιβεβαίωσα ότι  Βάσω είναι από τις καλύτερες φίλες που είχα ποτέ γιατί α) ήξερα πως θα αργήσει να μου στείλει τη λίστα αλλά β) θα μπορούσα να την είχα γράψει εγώ για αυτήν. Έχουμε περάσει ώρες συζήτησης για το Νορβηγικό Δάσος, για το οποίο τη γνώμη μου έχω γράψει κι εγώ εδώ.

  • Οι Μάγισσες – Roald Dahl: Ένα θρίλερ που διάβασα στα 9 και κατάλαβα ότι τα παιδικά βιβλία μπορούν και άρα οφείλουν να είναι συναρπαστικά. Μέσα σε 1 χρόνο είχα διαβάσει όλα του τα βιβλία για παιδιά. Τα διαβάζω ακόμα, θα τα διαβάζω και στα εγγόνια μου.
  • Μυθιστόρημα – Γιώργος Χειμωνάς: τα βιβλία του είναι όλα αριστουργήματα, διαλέγω αυτό επειδή ήταν το πρώτο που διάβασα.
  • Λογική και Ευαισθησία – Jane Austen: Το έγραψε όταν ήταν πολύ νέα και έχει θέμα τον παθιασμένο νεανικό έρωτα, που τον βλέπει με κατανόηση και ταυτόχρονα ειρωνεία. Το διάβασα κι εγώ στα 20 και άλλαξε τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τον έρωτα.
  • Νορβηγικό Δάσος – Haruki Murakami: ένα σπουδαίο βιβλίο για τη ζωή, τον έρωτα, το θάνατο και όλα τα πράγματα που υπάρχουν. Το έκανα δώρο στους δύο ανθρώπους που δύο από τους ήρωες του βιβλίου μου θυμίζουν ακόμα.
  • Ανθρώπινο Στίγμα – Philip Roth: Το θέμα του για μένα είναι το ανέφικτο της ερμηνείας των ανθρώπινων πράξεων. Το διάβαζε ο μπαμπάς μου στις διακοπές και, πριν το τελειώσει, του το πήρα, το διάβασα σε μια-μιση (δύσκολη) μέρα και μου έσωσε τη ζωή.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ!

One thought on “36.000 feet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s