Wishing You Were Here


Βρίσκομαι στις Βρυξέλλες. Είμαι μόνη μου, ως συνήθως σε επαγγελματικά ταξίδια, και τρώω στο εστιατόριο του ξενοδοχείου. Το εστιατόριο είναι μακράν πιο μοντέρνο και σίγουρα λιγότερο καταθλιπτικό από όσο ακούγεται. Βρίσκεται στο ισόγειο αλυσίδας ξενοδοχείων και απόψε βρέθηκα εκεί. Μόνη μου. Δηλαδή όχι μόνη. Είχα παρέα μια εξαιρετική Βελγική μπύρα. Κι ένα βιβλίο.

Εδώ και χρόνια έχω καταλήξει ότι με ένα βιβλίο δεν είσαι ποτέ μόνος. Ό,τι και να γίνει, με όσους κι αν μαλώσεις (κακό), όσες φορές κι αν σε αφήσουν οι γονείς μόνο το βράδυ (εφιαλτικό), όσα δείπνα κι αν αναγκαστείς να πάρεις μόνος λόγω δουλειάς (ασχολίαστο). Αν έχεις ένα βιβλίο, είναι σα να έχεις παρέα. Κι αν είσαι τυχερός και είναι και καλό, τότε είναι σα να έχεις την καλύτερη παρέα που θα μπορούσες.

Κοιτάζω τώρα γύρω μου και βλέπω ότι εκτός από μένα μπορώ να μετρήσω άλλους τέσσερις ανθρώπους που τρώνε μόνοι. Ο ένας δε διαβάζει τίποτα. Με κοιτάζει να τον παρατηρώ. Ο άλλος διαβάζει Stieg Larsson, το πολυδιαβασμένο, πολυσυζητημένο και (για μένα) καταπληκτικό Girl With The Dragon Tattoo (τον ζηλεύω). Οι άλλοι δύο, άγνωστοι μεταξύ τους, διαβάζουν δύο διαφορετικά βιβλία του Dan Brown. Σε διαφορετική γλώσσα. Bestsellers, λοιπόν, όλα. Σκέφτομαι πως αυτοί οι άνθρωποι είναι εδώ για δουλειά. Ίσως αύριο τους γνωρίσω κιόλας στη συνάντηση για την οποία ήρθα. Αναρωτιέμαι αν κι εκείνοι ξεκλέβουν μια ματιά από το δικό τους βιβλίο και παρατηρούν εμένα. Και μετά κοιτάζω το βιβλίο που διαβάζω κι εγώ.

Πριν πολλά χρόνια, σε μία πτήση από το Λονδίνο προς τη  Αθήνα, συνταξίδευα (πρώτη και τελευταία φορά) με την ξαδέρφη μου. Εγώ ήμουν στο Λονδίνο κι εκείνη στη Σκωτία. Ένα Πάσχα κατεβήκαμε στην Αθήνα με την ίδια πτήση. Καθίσαμε δίπλα δίπλα (προφανώς), κι εγώ διάβαζα κάτι ανυπόφορα βαρετό και (προφανώς) επιδεικτικά ψαγμένο. Εκείνη διάβαζε μία Bridget Jones. Για ώρα κρυφοδιάβαζα το βιβλίο της, με πλάγιες, κλεφτές ματιές, ευχόμουνα να μη γυρίσει σελίδα πριν την τελειώσω κι εγώ (σπάνιο – πάντα διάβαζε εντυπωσιακά γρηγορότερα), και για ώρες δεν είχα γυρίσει σελίδα στο (ανοιχτό μπροστά μου) δικό μου. Όταν πια με πήρε χαμπάρι, έκλεισε απότομα το βιβλίο της και, αυστηρά, μού είπε «Τι κάνεις; Διάβασε επιτέλους το δικό σου!». Δίκιο είχε. Ποιος, όμως, διαβάζει υψηλή λογοτεχνία σε ταξίδι; Αυτός που το κάνει ας σηκώσει πρώτος το χέρι.

Απόψε, τρώγοντας μόνη μου εδώ στις Βρυξέλλες, διάβασα 80 σελίδες μιας καλής ιστορίας εγκλήματος. Χαλάρωσα, διασκέδασα, και ξεκουράστηκα από την πτήση. Είμαι έτοιμη για αύριο. Και νομίζω πως το ίδιο είναι και οι υπόλοιποι τέσσερις γύρω μου.

Με ένα βιβλίο δεν είσαι, λέω, ποτέ μόνος. Και, αν επιλέξεις σωστά, ένα βιβλίο είναι πάντα η πιο σωστή παρέα. Όπως οι φίλοι.

Ή περίπου, δηλαδή.

One thought on “Wishing You Were Here

  1. πόσο δίκιο έχεις!!
    αγαπώ τις Βρυξέλλες κ ακόμα περισσότερο αγαπώ τα βιβλία!!
    η μόνη διαφορά με τους φίλους είναι πως αυτά είναι πάντα εκεί όταν τα θέλω κ δεν με έχουν απογοητεύσει ποτέ!
    ;))

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s