“A human body starts to decompose four minutes after death”

Έχω μεγάλη αδυναμία στο crime fiction. Όλο λέω ότι θα σταματήσω, ότι δε μου προσφέρει τίποτα, ότι ό,τι ήταν να δω το είδα, όλοι επαναλαμβάνονται, ποτέ όμως δεν το κάνω. Ξανακυλάω. Κάθε δεύτερο βιβλίο που διαβάζω περιλαμβάνει τουλάχιστον ένα πτώμα. Η πικρή αλήθεια είναι ότι κάποιες φορές βαριέμαι. Για πόσες σκοτωμένες / απανθρακωμένες / ακρωτηριασμένες / (πάντα) πεταμένες στα χαντάκια πόρνες να διαβάσω πια; Το παραδέχομαι. Τελευταία συνήθως πλήττω.

Η αστυνομική λογοτεχνία (όπως, περιφραστικά, μεταφράζεται το crime fiction, όρος ο οποίος διόλου τυχαία επικεντρώνεται στο έγκλημα και όχι στην τιμωρία) διαχρονικά έχει δείξει μερικά πραγματικά διαμάντια. Τα τελευταία χρόνια όμως, όσο εγώ, δηλαδή, έκανα τη διατριβή μου στο εν λόγω είδος, λίγο με τις τηλεοπτικές σειρές (όπως το CSI, το NCIS και τα συναφή), λίγο με τα σχετικά ρεπορτάζ (όπως αυτό το αριστούργημα του BBC που εξηγεί λεπτομερώς πώς τα έντομα βοηθούν στην εξιχνίαση φρικτών δολοφονιών),τα βιβλία του είδους γίνονται σχετικά τετριμμένα.

Προ καιρού, και αφού διάβασα κυριολεκτικά ό,τι έπεφτε στα χέρια μου που να είχε να κάνει με σχιζοφρενείς δολοφόνους με τσεκούρια και ανυπεράσπιστες κορασίδες, κατέληξα στο εξής συμπέρασμα: Φτάνει πια με τα κλισέ της λεπτομερούς και αρρωστημένης περιγραφής διαμελισμών, αποσύνθεσης, νυχτερινών παρακολουθήσεων μεθυσμένων κοριτσιών που φεύγουν από το μπαρ μόνες και καταλήγουν βιασμένες σε χωματερές. Αρκετά με όλους αυτούς τους πρώην forensic scientists που βαρέθηκαν το εργαστήριο, αυτομετονομάστηκαν σε συγγραφείς και γράψανε για ό,τι πιο ακραίο είδαν ποτέ τα μάτια τους. Πλήξη με τους ψυχοπαθείς που δεν ήταν ψυχοπαθείς αλλά γίνανε γιατί η μάνα / γιαγιά / θεία τους εγκατέλειψε κι από τότε τους σάλεψε.

Κάτι άλλο είναι αυτό που κάνει το crime fiction ωραίο. Που σε κάνει να θες να φτιάξεις ένα τσάι και να κάτσεις δίπλα στο τζάκι να το τελειώσεις με τη μία. Αυτό το κάτι είναι η υπόθεση. Απλά πράγματα.

Το The Chemistry of Death του Simon Beckett (αν είσαι βιβλιόφιλος δύσκολο να ξεχάσεις αυτό το επώνυμο) ήταν υποψήφιο για το CWA Duncan Lawrie Dagger Award το 2006, και είναι το πρώτο από τα τρία βιβλία που έχει γράψει ο συγγραφέας μέχρι σήμερα. Ομολογουμένως, η υπόθεση ακολουθεί πολλά κλισέ: ο Dr. David Hunter, ξακουστός forensic pathologist στο Λονδίνο, εγκαταλείπει την πόλη και την καριέρα του αφού χάσει την οικογένειά του σε ένα τροχαίο. Αποσύρεται σε ένα μικρό χωριό του Norfolk και εργάζεται ως αγροτικός γιατρός. Μέχρι που δύο παιδάκια ανακαλύπτουν το πτώμα μιας γυναίκας. Και ο David, όσο κι αν θέλει να το αποφύγει, καλείται να βοηθήσει την τοπική αστυνομία. Αυτό είναι όλο το στόρι.

Ο Beckett είναι Άγγλος δημοσιογράφος με δουλειά – μεταξύ άλλων – στον Observer και τους Times. Εμπνεύστηκε, λέει, τον ήρωά του μετά από μια επίσκεψη στο Body Farm, φημισμένο κέντρο εκπαίδευσης εγκληματικής ανθρωπολογίας στο Tennessee.

Διαβάζοντας το βιβλίο σκεφτόμουν ότι κάπως έτσι θα έγραφε η Άγκαθα Κρίστι εάν ζούσε σήμερα και ήξερε από μικροσκόπια, έντομα και ιατροδικαστική. Με άλλα λόγια, ειδεχθή εγκλήματα μέσα σε μία ατμοσφαιρικά απομονωμένη μικροκοινωνία, όπου όλοι γνωρίζονται, στην οποία ένας από αυτούς δεν είναι αυτό που φαίνεται, και όπου ο κακομοίρης ο Dr. David Hunter θα προσπαθήσει να βγάλει άκρη. Ένα παλιό καλό αστυνομικό μυθιστόρημα δηλαδή, με έντονα στοιχεία crime, ένα πολύ μοντέρνο whodunit.

Το βιβλίο κυλάει σα νερό, δεν είναι ιδιαίτερα φρικιαστικό, και, κυρίως (***καμπανάκια για την προσοχή όλων!***) έχει αναπάντεχο τέλος! Εξαιρετικό, καλογραμμένο, αναπάντεχο twist!

Γράφω αυτές τις γραμμές και ήδη ενθουσιάζομαι για την επόμενη περιπέτεια του βασανισμένου Dr. Hunter. Θα βγει τον ερχόμενο Φεβρουάριο και λέγεται The Calling of the Grave.

Ανυπομονησία. Χαρά. Τσάι. Τζάκι.

3 thoughts on ““A human body starts to decompose four minutes after death”

  1. Μετά από τόσα καλά post για crime novels, σε εμπιστευόμαστε κα. blogger! Φτιάξατε ατμόσφαιρα οπότε και ακούγεται τέλειο για τις κρύες ημέρες του χειμώνα (που δεν λέει να έρθει όμως!). Θα το διαβάσω έστω και χωρίς τζάκι.

  2. Λόγω του τίτλου νόμισα οτι ήταν της σχολής «how we die» (που παρεμπιπτόντως ήταν μοναδικό). Έχω περάσει από τα ίδια στάδια, θα το προμηθευτω

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s