Thoughts of a dry brain in a dry season

Ακούω Μάνο Χατζιδάκι, αυτό εδώ το κομμάτι. Διαβάζω στο ένθετο του CD ότι ο Χατζιδάκις εμπνεύστηκε τον τίτλο του από ένα ποίημα του T.S. Elliott, το Wasteland (“What are the roots that clutch, what branches grow out of this stony rubbish?”). Διαβάζω ακόμα κάποια λόγια που είχε πει σε μία διάλεξή του στο Θέατρο Τέχνης το 1949: «Σκεφτείτε τις ιδιαίτερα σκληρές συνθήκες του τόπου μας. Η ζωτικότητα καίγεται, η ιδιοσυγκρασία αρρωσταίνει, η ομορφιά παραμένει». Σκέφτομαι. Σκέφτομαι όμως και τα λόγια ενός άλλου ανθρώπου που διάβασα πριν λίγο: «Τα μάρμαρα από μόνα τους δε λένε τίποτα. Κάποιοι άνθρωποι τα αναδεικνύουν». Το είπε σήμερα, μπροστά από ένα μαύρο πανό που ύψωσαν στα Προπύλαια της Ακρόπολης οι απολυμένοι συμβασιούχοι του ΥΠ.ΠΟ, ο επικεφαλής του συνδικαλιστικού τους οργάνου, ο κύριος Χασομέρης. Σκέφτομαι ότι ευτυχώς που δεν τα είπε ντουβάρια. Καλοσύνη του.

Εξηγούμαι: Έχω κι εγώ υπάρξει συμβασιούχος ωρομίσθια κεντρικής διεύθυνσης του ΥΠ.ΠΟ. Απολύθηκα κι εγώ («αυτοδικαίως» στο τέλος του έτους), έχοντας υποστεί ουκ ολίγες φορές τα γνωστά και άγνωστα καψόνια κάποιων καλοπροαίρετων συναδέλφων μου. Ακόμα θυμάμαι, και ξέρω πια πως δε θα ξεχάσω ποτέ, πόσα μεσημέρια έφευγα από το γραφείο κλαίγοντας. Είδα πολλούς εξαιρετικά αξιόλογους συναδέλφους να προσπαθούν να κάνουν οικογένεια με τον ευτελέστατο μισθό τους (όταν τον έπαιρναν), με την αγωνία της ανανέωσης ή της επόμενης σύμβασης. Τους εκτιμώ και με συγκινούν. Αλλά σήμερα θύμωσα.

Σε πρόσφατο ταξίδι στη Βιέννη βρέθηκα σε μία έκθεση του μουσείου Albertina. Η έκθεση, με θέμα βαρετό εκ πρώτης όψεως, αφορούσε στη ζωγραφική και στα σκίτσα του Michelangelo. Πήγα λίγο επιφυλακτικά. Βγαίνοντας είχα την εντύπωση ότι μόλις είχα πάει σε μία μικρή γιορτή τέχνης. Τα έργα αριστουργήματα («Ο Caravaggio σίγουρα μελέτησε τις φωτοσκιάσεις των προσχεδίων του Michelangelo!» έλεγα κατενθουσιασμένη στη φίλη μου), το στήσιμο της έκθεσης θαυμάσιο, ο κόσμος εντυπωσιασμένος, οι φύλακες όλοι χαμογελαστοί.

Πήγα κατευθείαν στο μαγαζί του Albertina. Ποτέ μου δεν αγοράζω τους οδηγούς των εκθέσεων, γιατί δεν μπορώ να τους μεταφέρω, γιατί είναι βαρετοί και γιατί είναι πανάκριβοι. Όχι όμως αυτός ο οδηγός αυτής της έκθεσης. Αυτός ήταν βαρύς αλλά όχι βαρετός, έκανε μόνο 29 ευρώ (τόσο κάνει μία μέτρια ελληνική έκδοση ενός μέτριου ελληνικού βιβλίου). Σε 414 μεγάλες γυαλιστερές σελίδες γεμάτες με τα έργα του μεγάλου καλλιτέχνη, με (αγγλικό) κείμενο γραμμένο από σοβαρούς επιστήμονες, με κέφι όμως (είχαν στο νου τους, οι άνθρωποι, ότι δεν απευθύνονται σε διδάκτορες της Μεσαιωνικής τέχνης), είχα την έκθεση στα χέρια μου. Τώρα την έχω και στην Αθήνα.

Κοιτάζω τώρα το βιβλίο σα να είναι ένα μικρό τρόπαιο. Ένα μικρό λάφυρο από την κεντρική Ευρώπη. Μία μικρή μου νίκη. Σκέφτομαι και την πονεμένη αλλά περήφανη Ακρόπολη σήμερα.

Ακούω Χατζιδάκι και στο νου μου έρχεται πάλι το Wasteland.

Thoughts of a dry brain in a dry season

Υ.Γ.: Την προηγούμενη φορά που η Ακρόπολη γέμισε μάυρα πανό είχα γράψει αυτό το κείμενο. Ελπίζω να μην ξαναχρειαστεί να γράψω κάτι τέτοιο ποτέ.

One thought on “Thoughts of a dry brain in a dry season

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s