You see, Mr Hoffman, for me, dying is not the worst thing.

Ο Rex και η Saskia είναι πολύ ερωτευμένοι. Έχει συμβεί σε όλους μας. Ένα βράδυ, ταξιδεύοντας οδικώς από την Ολλανδία στη Γαλλία, σταματούν σε ένα βενζινάδικο. Επίσης συνηθισμένο. Η Saskia αφήνει το Rex στο αυτοκίνητο ενώ εκείνη πηγαίνει στο βενζινάδικο για να του φέρει μία μπύρα. Τίποτα ασυνήθιστο ως εδώ.  Μόνο που η Saskia δεν επιστρέφει ποτέ. Απλά εξαφανίζεται.

Οκτώ χρόνια αργότερα ο Rex φαίνεται να έχει ξαναφτιάξει τη ζωή του. Ή έτσι νομίζει. Γιατί η Saskia τον στοιχειώνει ακόμα. Γιατί, μαζί της, έχει εξαφανιστεί, έχει σκοτεινιάσει, έχει αλλάξει και ένα δικό του κομμάτι, ένα μέρος του δικού του εαυτού. Η Saskia τού έχει γίνει εμμονή. Και ενώ έχει συμφιλιωθεί (ή έτσι νομίζει) με την ιδέα ότι ποτέ δε θα μάθει τι έγινε εκείνη τη νύχτα σε εκείνο το βενζινάδικο του Γαλλικού αυτοκινητοδρόμου, συναντά έναν άγνωστο άντρα που του υπόσχεται να του λύσει όλες του τις απορίες με τον πιο απλό τρόπο. Ή έτσι νομίζει. Ή έτσι νομίζουν κι οι δύο.

Αυτό είναι, με λίγα λόγια, το The Vanishing του (διάσημου) Ολλανδού Tim Krabbé. Το βιβλίο είναι noir, είναι πολύ σκοτεινό, είναι μελαγχολικό και έχει ένα από τα πιο απρόσμενα twists που έχω διαβάσει ποτέ, όλα αυτά στις 128 σελίδες της αγγλικής μετάφρασης.

Ο Krabbé είπε κάπου ότι το μεγαλύτερο κομπλιμέντο που του έχει γίνει ποτέ είναι ότι ένας χειρότερος συγγραφέας θα ήθελε, λέει,  300 σελίδες για να πει αυτή την ιστορία, την οποία εμπνεύστηκε από ένα μικρό άρθρο που διάβασε κάποτε. Και δε δέχεται με τίποτα ότι είναι συγγραφέας μυστηρίου ή τρόμου. Μάλλον έχει δίκιο.

Το Vanishing μοιάζει αρκετά με τα βιβλία της Patricia Highsmith και τις περιπέτειες του κυρίου Ρίπλεϋ – μόνο που έχει έναν πολύ πιο ευρωπαϊκό αέρα (με ό,τι αυτό σημαίνει). Είναι ένα σύντομο αλλά πολύ έντονο ψυχολογικό παιχνίδι, στο οποίο οι ήρωες μοιάζουν με αβοήθητα πιόνια σε μία μεγάλη κακόγουστη φάρσα. Καθόλου εντύπωση δε μου κάνει ότι αγαπημένος συγγραφέας του Krabbé είναι, λέει, ο Paul Auster.

Εκεί που το παράλογο και ο υπαρξισμός συναντήθηκαν κι έγραψαν ένα αστυνομικό μυθιστόρημα α λα Ολλανδικά, δηλαδή.

Διάβαζα το Vanishing σε ένα μεγάλο ταξίδι στην Ευρώπη. Το ξεκίνησα στο αεροπλάνο για το Παρίσι, το συνέχισα στο τραίνο για το Στρασβούργο (στην καρδιά της Αλσατίας – όσο εντυπωσιακά υποβλητική τόσο σκοτεινή, ξένη και κρύα), κοιτώντας έξω από το παράθυρο την ατέλειωτη χειμωνιάτικη γαλλική εξοχή, διάβασα λίγο στο τραίνο για τη χιονισμένη Στουτγάρδη, και το τελείωσα στο Μόναχο. Θυμάμαι ότι δεν μπορούσα να διαβάσω πολλές σελίδες μαζεμένες. Κάθε τόσο σταματούσα, κοιτούσα κενά τους αγνώστους γύρω μου, τα ζευγάρια, τους μοναχικούς άντρες.  Δεν έκανα σκέψεις.

Α, και άκουγα αυτό το τραγούδι.

Μήνες μετά, διαβάζοντας κάποια λόγια του Paul Auster, ξαναθυμήθηκα το Vanishing. Δεν ξέρω γιατί. Παράξενο πράγμα, τα βιβλία.

“But in the end, he manages to resolve the question for himself – more or less. He finally comes to accept his own life, to understand that no matter how bewitched and haunted he is, he has to accept reality as it is, to tolerate the presence of ambiguity within himself”

Υ.Γ.: Το Vanishing έχει γυριστεί σε ταινία δύο φορές. Η μία, Ολλανδική παραγωγή, θεωρείται πια cult:

Η άλλη, Αμερικάνικη, όχι:

3 thoughts on “You see, Mr Hoffman, for me, dying is not the worst thing.

  1. Παράθεμα: Χάγη | Don't Ever Read Me

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s