Dear Diary

Το δικό μου είναι κίτρινο. Αυτό, λέει, σημαίνει ότι α) μου αρέσουν οι σκανταλιές (σωστό), β) είμαι προσεκτική (καμιά φορά), και γ) αντιπαθώ τις επανασυνδέσεις (μπα, νομίζω μου αρέσουν).

Θα μπορούσα να είχα διαλέξει γαλάζιο, πράσινο, κόκκινο της φωτιάς, πορτοκαλί ή καφέ. To Simple Diary του Philipp Keel δεν είναι απλώς ένα απλό ημερολόγιο. Κάθε του σελίδα ξεκινά με μία μικρή ερώτηση πολλαπλής επιλογής για το πώς ήταν η μέρα σου ( 1. like clockwork, 2. homework, 3. a hole in a sock – εδώ βλέπω ότι είχα διαλέξει το τρίτο), και παρακάτω έχει τυχαίες ερωτήσεις με καθόλου εύκολες απαντήσεις (A memory that comes to mind and you realize you don’t mind), ενώ κάθε μέρα έχει και ένα μικρό και άσχετο (ή μπορεί όχι και τόσο) συνθηματάκι (Opinions and onions are hard to digest). Ωραίο, ε;

O Keel είναι καλλιτέχνης και συγγραφέας, ζει στο Λος Άντζελες, και έφτιαξε, λέει το Simple Diary γιατί οι πληροφορίες είναι περισσότερες πια από το νόημά τους. Και ήθελε να θυμάται όσα τον έκαναν να χαμογελάσει. Βαθυστόχαστος δηλαδή.

Για μένα πάλι το Simple Diary ήταν η συνέχεια μία συνήθειας χρόνων. Από μικρή είχα πάντα ένα ημερολόγιο από αυτά με το λουκέτο, όπου κάθε μέρα έγραφα ευβλαβικά τι μου είχε συμβεί, ποιον αγαπούσα (στο δημοτικό), ποιος μου άρεσε (στο γυμνάσιο), ποιον γούσταρα (στο λύκειο), μαζί με ένα σωρό ασυναρτησίες για ρούχα, κουτσομπολιά και ταινίες. Κάποια ημερολόγια τα έχω ακόμα. Γελάω μόνη μου όταν τα βγάζω μέσα από το χαρτόκουτο στο πίσω μέρος της ντουλάπας μου και διαβάζω τις (κυριολεκτικά) δακρύβρεχτες σελίδες (υπάρχουν κομμάτια που πραγματικά ακόμα θυμάμαι πόσο υπέφερα γράφοντάς τα, Θεέ μου, είναι τόσο δύσκολο να μεγαλώνεις). Τις πιο πολλές φορές μάλιστα θυμάμαι πως έγραφα ακούγοντας εξίσου δακρύβρεχτη μουσική (στο Top 3 ήταν σίγουρα και σταθερά το It Must Have Been Love).

Μεγάλωσα, χρόνο δεν είχα, τα σνόμπαρα όλα αυτά και λίγο. Τον περασμένο Φεβρουάριο, μετά από ένα χωρισμό (πάντα έτσι γίνεται τελικά, μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ), το ανακάλυψα. Μόλις το είδα, ένοιωσα την ανάγκη να κρατήσω και πάλι ημερολόγιο. Όχι ηλεκτρονικό. Κανονικό. Να γράφω χωρίς να γράφω πολλά. Να το ανοίγω και να γράφω σε τυχαίες σελίδες. Στο Simple Diary γράφεις όπως θέλεις, όποτε θέλεις, σε όποια σελίδα το ανοίξεις (ανάλογα με το συνθηματάκι της μέρας, την ερώτηση της πολλαπλής επιλογής, ή και όπως τύχει).

Κάποιες ερωτήσεις τις απάντησα εύκολα (To have a good time, this person should be included more often), αν και τώρα που κοιτάω τι έγραψα διαφωνώ. Κάποιες άλλες πολύ δύσκολα (A strange individual you truly adore).

Το Simple Diary ήθελα να το μοιραστώ. Το πήρα στη φίλη μου τη Β. σε πράσινο (πρόσφατα είχα δει κάτι φωτογραφίες της σε ένα λιβάδι, μάλλον γι’ αυτό) και στην ξαδέρφη μου τη Δ. σε κόκκινο. Δεν ξέρω γιατί. Νομίζω πως η Β. δεν το χρησιμοποίησε ποτέ. Χτες ρώτησα τη Δ. αν το γράφει ακόμα. Μου είπε όχι. Όταν ρώτησα γιατί, μου απάντησε ότι τώρα νοιώθει καλά και, λέει, το ξεχνάει. “Με παρηγορούσε όμως πριν”, μου είπε.

That’s what a diary is for. Πάντα έτσι ήταν.

3 thoughts on “Dear Diary

  1. Αγαπητή Blogger,

    Έχω διαβάσει όλα σου τα άρθρα και μέχρι τώρα με έχεις πείσει να ξαναρχίσω το Norwegian Wood και να διαβάσω το Maus το οποίο και βρήκα καταπληκτικό. Το συγκεκριμένο post ήταν τρομερή έκπληξη καθώς πήρες το θέμα του γυναικείου ημερολογίου που μου είναι παντελώς αδιάφορο, και έγραψες ένα κείμενο που έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Νομίζω ότι η ιδέα του Simple Diary είναι εξαιρετική καθώς ο καθένας μας ψάχνει για ευκαιρίες στην καθημερινότητα του να αναλογιστεί για τη σημασία αυτών που του συμβαίνουν. Συνέχισε λοιπόν τις εκπλήξεις!

  2. Αγαπητή blogger το αγόρασα κι εγώ (σε κίτρινο). Με ταλαιπωρεί όμως μία ψυχαναγκαστική ανάγκη να το διαβάσω όλο πριν αρχίσω να γράφω. Προς το παρόν συγκρατούμαι. Επίσης όταν επιτέλους κρατάω το στυλό μου (που έχω περάσει 10 λεπτά να επιλέξω από τη μολυβοθήκη μου) νιώθω το μελλοντικό μου εαυτό να λογοκρίνει κάθε μου λέξη. Κι έχω και άλλες απορίες: τι ώρα της ημέρας να το γράφω; Μπορώ να περιγράψω την ημέρα πριν τελειώσει; Τα πιο σημαντικά συμβαίνουν πάντα βράδυ άλλωστε…
    Τελικά ο κόσμος είναι χωρισμένος σε αυτούς που γράφουν ημερολόγιο και σε αυτούς που δεν μπορούν με τίποτα (χωρίς ακροατήριο τουλάχιστον). Ακόμη και όταν ο Philip Keel τους το κάνει τόσο εύκολο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s