It’s all a matter of perspective – or isn’t it

Σε γενικές γραμμές δεν είμαι φαν του street art – ειδικά όπως γίνεται στην Αθήνα. Με εξαίρεση τον καταπληκτικό Αλέξανδρο Βασμουλάκη,  ο οποίος εξελίσσεται και κάνει θαύματα σε άχαρους τοίχους ακόμα πιο άχαρων πολυκατοικιών του ‘80.

Κατά βάση το street art στην Αθήνα περιορίζεται σε πρόχειρα graffiti. Κάποια, βέβαια, είναι ωραία, και, όταν το θυμηθώ και έχω και φωτογραφική μηχανή μαζί μου, τα φωτογραφίζω:

Πολλά από αυτά που κατά καιρούς έχω φωτογραφίσει δεν υπάρχουν πια. Αρχικά αυτό με στενοχωρούσε, όσο όμως το σκέφτομαι λέω πως αυτή είναι και η γοητεία τους, η παροδικότητά τους.

Ποτέ μου δεν είχα δει εικαστικό street art που να μην είναι graffiti, ή, σε κάποιες ελάχιστες περιπτώσεις, γλυπτά. Δεν πίστευα ότι γίνεται καν. Μέχρι που έπεσα πάνω σε ένα βιβλίο που μού άλλαξε γνώμη: το Little People In The City του Slinkachu.

Ο Slinkachu είναι ένας Άγγλος που είχε μία πολύ απλή ιδέα. Δημιούργησε μινιατούρες, ανθρωπάκια μερικών εκατοστών, τις τοποθέτησε σε διάφορα μέρη διαφόρων πόλεων (το περιβάλλον του είναι κατά βάση αστικό αλλά λέει πως τώρα θα προχωρήσει και στην εξοχή), και τις φωτογράφισε από διάφορες γωνίες και αποστάσεις. Απλό ε; Δε θα το έλεγα.

Τα μικρά ανθρωπάκια του Slinkachu είναι πρωταγωνιστές σε όχι και τόσο μικρές ιστορίες. Πάνε για ψώνια, τσακώνονται, χωρίζουν, ερωτεύονται, καπνίζουν, κάνουν κάμπινγκ, νοιώθουν μοναξιά, ανυπομονούν, φοβούνται, είναι γονείς, πόρνες, μεσόκοπες κυρίες, κοριτσάκια με ξανθά κοτσιδάκια, είναι γιάπηδες.

Εκτός από τις μικρές και μεγάλες ιστορίες τους (γιατί, ναι, κάθε εικόνα του βιβλίου είναι πάνω από χίλιες λέξεις), τα ανθρωπάκια ήταν για μένα κάτι παραπάνω. Είδα (κυριολεκτικά)  ότι όλα τελικά είναι θέμα προοπτικής και οπτικής γωνίας. Όσο πιο κοντά ό φακός του Slinkachu, τόσο μεγαλύτερο το πρόβλημα. Ο έρωτας. Η κούραση. Η απογοήτευση. Η χαρά. Ο ενθουσιασμός. Με ένα zoom out όμως όλα αλλάζουν. Δεν είσαι μόνος. Ή είσαι ακόμα περισσότερο. Δεν πνίγεσαι. Ή, τελοσπάντων, δεν είσαι ο μόνος που πνίγεται τελικά. Τόσο μεγαλύτερη (ή μικρότερη) σημασία έχει μια αγκαλιά αποχωρισμού, ένας θάνατος, μία οικογένεια, ένας σούπερ ήρωας. Τόσο μεγαλύτερη (ή μικρότερη) απειλή είναι μία μέλισσα. Ναι, μια μέλισσα.

Ο Slinkachu ήρθε και στην Αθήνα τον Ιούλιο. Και πήγε στην Ακρόπολη. Και έστησε ΜΑΤατζήδες μπροστά στον Παρθενώνα. Τραγικό; Όχι αν κάνεις zoom out:

Ωραίο ε;

Είπαμε, όλα είναι θέμα οπτικής γωνίας.

Υ.Γ.: Εκτός από το βιβλίο, ο Slinkachu έχει και blog, και είναι αυτό: http://little-people.blogspot.com/

8 thoughts on “It’s all a matter of perspective – or isn’t it

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s