“What for do we nail down the dead?” Περί Ιστορίας και άλλων δαιμονίων.

Είμαι ιστορικός. Το επέλεξα, το σπούδασα, το αγαπώ και δε θα το μετανιώσω ποτέ. Για χρόνια διάβαζα Ιστορία για το πανεπιστήμιο, για τις εξετάσεις, για τη δουλειά μου, υπογράμμιζα, έβαζα θαυμαστικά και ερωτηματικά δίπλα σε παραγράφους, έκανα σημειώσεις πάνω σε βιβλία, σε άρθρα, σε τετράδια. Ούτε κατά διάνοια άνοιγα βιβλίο Ιστορίας χωρίς ένα μολύβι στο χέρι. Και φυσικά, ούτε κατά διάνοια διάβαζα Ιστορία ή ιστορική λογοτεχνία για τη δική μου προσωπική ευχαρίστηση.

Έπρεπε να πάω ένα ταξίδι στο Λονδίνο, να δω κόσμο να το κρατάει στο μετρό, να το αγοράζει από 3 διαφορετικά βιβλιοπωλεία, να δω και μία κυρία μιας κάποιας ηλικίας, φροντισμένη, να κάθεται μόνη της σε ένα υπόγειο wine bar και να το διαβάζει με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, να το απολαμβάνει λες και έχει μεγάλη παρέα, για να αποφασίσω να διαβάσω το Wolf Hall.

Η ομόφωνη βράβευσή του με το Man Booker Prize για το 2009 δεν ήταν ικανός λόγος για μένα. Είπαμε, εγώ ιστορική λογοτεχνία δε διαβάζω.

Το Wolf Hall είναι η διάσημη ιστορία των Τυδώρ, του Ερρίκου του Η’, και του έρωτά του για την Άννα Μπολέυν, ο οποίος τον οδήγησε στο διαζύγιο από την Αικατερίνη της Αραγωνίας, και, εν τέλει, στο διαχωρισμό της Αγγλικανικής Εκκλησίας από τη Ρώμη. Η Hilary Mantel επέλεξε, όμως, να τραγουδήσει την πολυτάραχη ζωή του Άγγλου μονάρχη με ένα σκοπό διαφορετικό από τους συνηθισμένους.

Ο Τόμας Κρόμγουελ έχει περάσει στην Ιστορία ως ο πανούργος αρχιτέκτονας της κατάλυσης των μοναστηριών και των αββαείων, ο σκοτεινός και παρασκηνιακός εκτελεστής του (καλού) καγκελάριου Τόμας Μουρ, ο ισχυρός σύμβουλος του Ερρίκου και Λόρδος Καγκελάριος του Παλατιού. Με λίγα λόγια, ο Κρόμγουελ είναι ένας κακός. Ένας φαύλος της Ιστορίας. Αλλά όχι για τη Mantel.

Γραμμένο στο τρίτο πρόσωπο αλλά με καταπληκτική, σχεδόν τρομακτική, ματιά στο μυαλό και τις σκέψεις του κακού Κρόμγουελ, από τον τυραννικό του πατέρα μέχρι την ανάδειξή του ως παντοδύναμου άντρα του Παλατιού (η κριτικός του Observer σχεδόν λέει σκιάχτηκε από την αμεσότητα και την αληθοφάνεια των σκέψεων του ήρωα: “I have my suspicions that Hilary Mantel actually is Thomas Cromwell”!), η Mantel μαεστρικά και με ακρίβεια εξιλεώνει ένα χαρακτήρα που η Ιστορία χρωμάτισε με τα σκοτεινότερα χρώματα.

Οι σκέψεις του Κρόμγουελ αποδίδονται με τέτοιο τρόπο που συχνά δεν καταλάβαινα εάν είναι δικές του, του εκάστοτε συνομιλητή του, της Mantel, ή απλά (και τρομακτικά) δικές μου (Σκέφτομαι σαν τον κακό Λόρδο Καγκελάριο, έλεγα. Τον κατανοώ. Τον συμπονώ. Συμπαθώ έναν από του διασημότερους κακούς της Αγγλικής Ιστορίας, έναν άνθρωπο που οργάνωσε τον αποκεφαλισμό τόσων ανθρώπων!).

Το Wolf Hall είναι ογκώδες (650 σελίδες στο αγγλικό πρωτότυπο, 2 τόμοι στην επερχόμενη ελληνική μετάφραση) και πραγματικά απαιτητικό (η φίλη μου η Ε. μου είπε πώς παραφαίνεται βαρύ – δε θα το δοκιμάσει – και δεν την αδικώ). Έτσι είναι όμως η Ιστορία. Ογκώδης και απαιτητική. Αλλά και τόσο ανατρεπτική. Τόσο συγκινητικά ανατρεπτική.

Δε γλύτωσα (σιγά μην τα κατάφερνα). Έπιασα μολύβι, και στην τελευταία σελίδα υπογράμμισα μια ολόκληρη παράγραφο. Και μετά ξανασκέφτηκα όλα όσα έγραψε η Mantel προηγουμένως αλλά και όσα σπούδαζα τόσα χρόνια: “He knows different now. It’s the living that turn and chase the dead (…) We edit their writings, we rewrite their lives”.

He”, λέει η Mantel. Ποιος, δηλαδή; Ο Κρόμγουελ; Η ίδια η Mantel;

Ή μήπως εγώ;

6 thoughts on ““What for do we nail down the dead?” Περί Ιστορίας και άλλων δαιμονίων.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s