I once had a girl, or should I say, she once had me…

Ο Haruki Murakami εμπνεύστηκε λέει τον τίτλο του βιβλίου του από το ομότιτλο τραγούδι των Beatles. Με εμένα έγινε το ακριβώς ανάποδο. Το Norwegian Wood είναι ένα από τα 3 αγαπημένα βιβλία μου όλων, και εννοώ όλων, των εποχών. Το αγαπάω. Νομίζω ότι δεν έχω άλλη λέξη για το πώς νοιώθω για αυτή την απλή αλλά μεγαλειώδη ιστορία.

Πριν γράψω ο,τιδήποτε άλλο, δηλώνω ότι αυτή τη στιγμή και για όσο γράφεται αυτό το κείμενο εγώ ακούω το Norwegian Wood στο repeat. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Έχουμε και λέμε: Ολόκληρο το στόρι είναι η δυνατή ανάμνηση των φοιτητικών χρόνων του Toru ενώ, 37 ετών πια, προσγειώνεται στο Αμβούργο. Η αυτοκτονία του καλύτερού του φίλου, Kizuki,  και ο μεγάλος, ομολογημένος και ανομολόγητος έρωτας (ναι, γίνεται..) με την κοπέλα του Kizuki, τη σκοτεινή και διαταραγμένη Naori (τόσο σκοτεινή και μυστήρια, τόσο απρόσιτη και απρόβλεπτη μαζί), ο εγκλεισμός της σε ψυχιατρική κλινική, η γνωριμία του με την εξωστρεφή, αεικίνητη, ομιλητική Midori (διαμετρικά αντίθετη με όλα και όλους όσους έχει αγαπήσει ποτέ στη ζωή του ο Toru), όλα αυτά με φόντο τις κοινωνικές αναταραχές της Ιαπωνίας στη δεκαετία του ’60. Αναταραχές εντός κι εκτός λοιπόν.

Πάνω από όλα, το βιβλίο αυτό είναι μία σπουδή στη μνήμη. Στη μνήμη και το πώς αυτή σμιλεύει τον κόσμο μας. Στον κόσμο του Toru κάθε αγρός έχει πηγάδι γιατί έτσι του είχε πει κάποτε η Naori, ότι έτσι πρέπει να είναι  – και από τότε εκείνος ποτέ δεν μπόρεσε ξανά να διανοηθεί αγρό χωρίς πηγάδι παρόλο που ποτέ δεν είχε δει κάτι τέτοιο στη ζωή του. Παράξενο πράγμα η μνήμη.

Η ανάμνηση που τον κρατάει ζωντανό ενώ από μέσα τον σκουριάζει, η ανάγκη να ξεφύγει, να βρει αυτό που πραγματικά τον κάνει χαρούμενο (και όχι απαραίτητα ευτυχισμένο ή ολοκληρωμένο, απλά χαρούμενο, φτάνει, για όλους φτάνει) ενώ η μνήμη τον τρώει σα σαράκι και τον ξαναβυθίζει στο σκοτεινό πηγάδι χωρίς επιστροφή, μέχρι να ξαναβγεί και να ξανακυλήσει.

Τα βαθιά υπαρξιακά ερωτήματα της  άρρωστης Naori και οι αφελείς (ή μήπως όχι;) απορίες της Midori («Τι κάνουν άραγε τα μυρμήγκια όταν βρέχει;»), συνθέτουν ένα κόσμο όπου η πραγματικότητα, η φαντασία και η φαντασίωση χορεύουν αγκαλιά (σε έναν αγρό με πηγάδι πιθανώς-μάλλον-σίγουρα-ποιος ξέρει-κανείς δεν ξέρει, ή απλά δε θυμάται). Κανείς δεν ξέρει, και καλά κάνει η Midori και αναρωτιέται τι πάει στραβά με τους ανθρώπους («There was something like that in a Jim Morrison song, I’m pretty sure. «People are strange when you’re a stranger».»)

Το βιβλίο είναι γεμάτο διακειμενικές αναφορές (κάποια στιγμή θα διδάσκεται στο Harvard, αν δε συμβαίνει ήδη), από τον F.S. Fitzgerald μέχρι τον T. Mann και τον H. Hesse, αλλά και με σκέψεις του νεαρού διανοούμενου ήρωα (η φωνή του συγγραφέα όπως πάντα, ή μήπως όχι; Μήπως είναι απλά οι δικές του μνήμες;), όπως ότι «If you only read the books that everyone else is reading, you can only think what everyone else is thinking” (λάθος-σωστό- πιθανώς-μάλλον-σίγουρα-ποιος ξέρει-κανείς δεν ξέρει, ή απλά δε θυμάται).

Όταν ο διχασμένος – στα όρια του τραγικού – ήρωας χάνει τη σκοτεινή του Naori για πάντα, και επιστρέφει στη Midori (από την οποία εκείνος δεν ένοιωσε όμως, ή δε θυμάται να ένοιωσε ότι έφυγε ποτέ όταν την εγκατέλειψε), εγώ ήμουν πλέον σίγουρη ότι μπορούσα να ακούσω το Murakami με τους  Beatles να τραγουδάνε αγκαλιά And when I awoke I was alone, this bird had flown.

Had it, though? Does it ever?

Υ.Γ.: Σήμερα ο Murakami έχασε το Νόμπελ Λογοτεχνίας από το Mario Vargas Llosa. Τι κρίμα.

Advertisements

4 thoughts on “I once had a girl, or should I say, she once had me…

  1. Damn. Μόλις μου αποκάλυψες το τέλος. Κι έλεγα, να είμαι προσεκτικός για πιθανό spoiler 🙂

    Σε σχέση με το τελευταίο σχόλιό σου ήθελα μόνο να πω: Was it ever there?

    Ετοιμάζω post για MVL. Όχι, θα καθόμουν :-p

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s