Συγκυρίες, ή «Τα μάτια της έπεσαν στη μεριά της πρύμης, όπου ήταν γραμμένο το όνομα του βαποριού..»

Δεν πίστεψα ποτέ ότι τα βιβλία μπορούν να σου αλλάξουν τη ζωή. Πιστεύω όμως το αντίθετο, ότι, δηλαδή η ζωή μερικές φορές αλλάζει τα βιβλία που διαβάζουμε, τα μεταμορφώνει.

Για να εξηγούμαι, πιστεύω ακράδαντα ότι τα πάντα είναι θέμα timing. Θέμα συγκυριών. Από το αν θα σου πετύχει το φαΐ μέχρι το με ποιον θα περάσεις το υπόλοιπο της ζωής σου, εγώ πιστεύω στο timing. Έτσι και με τα βιβλία.

Θυμάμαι τα περισσότερα από τα βιβλία που έχω διαβάσει, αν όχι όλα. Κάποια αμυδρά, κάποια στην εντέλεια, θυμάμαι ακόμα και φράσεις ή αριθμούς σελίδων. Οι συγκυρίες όμως το έφεραν και κάποια συνδέθηκαν με τη ζωή μου όταν τα διάβαζα με πολύ παράξενο τρόπο. Κανένα μα κανένα όμως βιβλίο δεν μπλέχτηκε στη ζωή μου τόσο παράξενα όσο η Μεγάλη Χίμαιρα του Μ. Καραγάτση. Όσες φορές το ξανασκέφτηκα αργότερα, η Χίμαιρα δε με ενθουσίασε. Κανένα λογικό επιχείρημα δε βρίσκω για να εξηγήσω πόσο με επηρέασε το βιβλίο. Δεν ταυτίστηκα με τη Γαλλίδα Μαρίνα που υπέφερε στη Σύρα μακριά από τον άντρα της. Δε με συγκίνησε το ιψενικό τρίγωνο και οι εσωτερικές συγκρούσεις. Δεν προβληματίστηκα σχετικά με το ξένο, την κυριαρχία, την ατομική και σεξουαλική ελευθερία που τόσο έντεχνα αναπτύσσει και σχολιάζει ο Καραγάτσης. Δεν ένοιωσα την παραμικρή ταραχή με το τραγικό τέλος.

Ήταν άνοιξη του 2003 όταν άρχισα τη Χίμαιρα στο καράβι για τη Νάξο. Τι Σύρος τι Νάξος, κουνούσε και λίγο θυμάμαι, κοιτούσα μία τα νησιά για να πάρω αέρα, μία το βιβλίο. Λίγο η θάλασσα, λίγο η ηρωίδα που αγάπησε τη θάλασσα (αυτή τη θάλασσα, ακριβώς αυτή που διασχίζω τώρα, σκεφτόμουν) και άφησε για χάρη της και για τον άντρα που αγάπησε τη βόρεια χώρα της, και το βιβλίο άλλαξε. Ταυτίστηκε με το ταξίδι προς ένα νησί/προορισμό που δεν αγάπησα, το ολοκλήρωσα σε μία περίοδο δύσκολη που έγινε δυσκολότερη (όπως και η ζωή της Μαρίνας, θα μου πεις, και ίσως έχεις δίκιο). Δεν το αγάπησα όμως ποτέ. Όπως δεν αγάπησα τη Νάξο, και όσα πέρασα εκεί και μετά την επιστροφή μου στην Αθήνα. Όμως δεν το ξέχασα ποτέ. Το timing και οι συγκυρία άλλαξαν το βιβλίο.

Όταν είπα στη φίλη μου τη Β. για τη Χίμαιρα, εκείνη μου είπε άλλη μία παρόμοια εμπειρία της. Διάβαζε, λέει, το The Handmaid’s Tale της – εξαιρετικής  – Margaret Atwood σε μία παραλία της Σαντορίνης. Η Β., με το μαγιό της, πλήρως, ανέτως και ευχαρίστως εκτεθειμένη στα μάτια γνωστών και αγνώστων, διάβαζε την ιστορία της June, η οποία, στο ζοφερό, θεοκρατικό και δυστοπικό σύμπαν της Atwood υποχρεούταν να φορά διαρκώς την πορφυρή στολή της, μην αφήνοντας σχεδόν κανένα σημείο του σώματός της γυμνό. Ακριβώς όπως η Β., με το μαγιό της, ξαπλωμένη στην πετσέτα της, δήλωνε το φύλο, την ηλικία, και πιθανώς τις στυλιστικές τις απόψεις, έτσι και η June, με την πορφυρή της περιβολή, δήλωνε δημόσια πως αποτελούσε μέλος του κατά  Atwood τάγματος «γυναικών ικανών προς τεκνοποίηση». Συγκυρία και σύγκρουση στο μυαλό της Β. Και το βιβλίο άλλαξε.

Συμπέρασμα: Μη διαβάσεις ποτέ, το λέω και το εννοώ, το We Need To Talk About Kevin της Lionel Shriver όσο είσαι έγκυος.

2 thoughts on “Συγκυρίες, ή «Τα μάτια της έπεσαν στη μεριά της πρύμης, όπου ήταν γραμμένο το όνομα του βαποριού..»

  1. Αντίστοιχα έντονα συναισθήματα, είκοσι χρόνια μετά, για το βιβλίο του Καραγάτση , «Το χαμένο νησί».
    Το συγκλονιστικό με τον Καραγάτση είναι η πρωτοτυπία της γραφής του, πέρα από τη μόνιμη σεξουαλικότητά του. Από την τελευταία σκηνή στον Γιούγκερμαν μέχρι τον απίστευτο διάλογο των νεκρών στη Χίμαιρα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s