Και οι αιμοσταγείς δολοφόνοι έχουν ψυχή

Όλα ξεκίνησαν το 1995 με τη Λάμψη του Stephen King. Αν το crime fiction ήταν σχολείο, ο King θα ήταν σίγουρα ο δάσκαλος της πρώτης δημοτικού. Τα δικά μου πρώτα βήματα στο πανεπιστήμιο του horror/crime fiction ξεκίνησαν στον ιερό τόπο των Μετεώρων, σε μία σχολική «περιβαλλοντική εξόρμηση». Μία συμμαθήτρια διάβαζε τη Λάμψη στο πούλμαν, μου άρεσε το εξώφυλλο, την έβαλα να μου πει την υπόθεση, και μόλις γυρίσαμε στην Αθήνα έβαλα τη μαμά μου να πάει να μου το πάρει.

Όταν το τελείωσα, το βιβλίο πήρε θέση μαζί με όλα τα άλλα μου βιβλία, στα ράφια απέναντι από κρεβάτι μου. Αυτό ήταν. Κάθε βράδυ ένοιωθα ότι το βιβλίο με κοίταζε από το ράφι, ο Jack Torrance θα ξεπετιόταν και θα με κυνηγούσε μέσα στο δωμάτιο του Χολαργού και, καλά, η Wendy γλύτωσε, εγώ όμως σιγά μην την έβγαζα καθαρή. Σηκωνόμουν, λοιπόν, από το κρεβάτι, έπαιρνα το βιβλίο από το ράφι, το κλείδωνα στην ντουλάπα (πού να βγει μετά ο Jack από εκεί μέσα), και κοιμόμουν ήσυχη. Το πρωί, η Λάμψη επέστρεφε στο ράφι (όχι μόνη της, ευτυχώς). Και ούτω καθεξής.

Με τα χρόνια, και αφού είχα εξαντλήσει τον Stephen King και την Agatha Christie, και, για κάποιο άγνωστο λόγο, δεν κατάφερα ποτέ να συμπαθήσω την P.D. James, επιδόθηκα σε ατέλειωτη ανάγνωση crime λογοτεχνίας.  Έγινα πολύ hardcore. Απεχθάνομαι τα φαντάσματα, το μεταφυσικό στοιχείο, τις ομίχλες και τα ζόμπι. Δώσε μου σχιζοφρενείς δολοφόνους, ψυχοπαθείς σφαγείς, νεκρόφιλους, αιμοσταγείς μητέρες με ανήμπορα μωράκια, αχανή σπίτια στην άκρη του δρόμου πλάι σε νεκροτομεία, και πάρε μου την ψυχή.

Το πάθος μου αυτό το μοιράζομαι με το μοναδικό άνθρωπο που με καταλαβαίνει, τη φίλη μου τη Δ. Αφού λοιπόν εξάντλησα πλήθος σχετικών συγγραφέων, όπως τη Mo Hayder, με το Birdman, το Treatment (ε-ξαι-ρε-τι-κό!), το Ritual και το Skin, προχώρησα στον χαμηλών τόνων αλλά πολύ ατμοσφαιρικό και εξ’ίσου αιματηρό Simon Beckett (The Chemistry of Death, Written in Bone, και Whispers of the Dead), κατέληξα στο ότι η άγγλο-σαξονική παραγωγή αποδεικνύεται συχνά περιορισμένη και επαναλαμβανόμενη. Διαβάζω ισλανδική λογοτεχνία του είδους (π.χ. Arnaldur Indridason, το πολύ καλό Jar City), σουηδική (Roslund & Hellstrom, το ανώμαλο αλλά ολίγον κινηματογραφικό The Beast), και ό,τι πέσει στα χέρια μου που να μου φαίνεται αρκετά αρρωστημένο, αιματηρό αλλά και πρωτότυπο.

Πάντοτε πίστευα λοιπόν ότι οι συγγραφείς τέτοιων μυθιστορημάτων είναι λίγο psycho, ποτέ δεν μπορείς να φανταστείς τι αρρωστημένη ιστορία έχουν στο νου τους όταν τρώνε τα δημητριακά τους το πρωί, και άλλα τέτοια. Το καλοκαίρι που μας πέρασε, η Δ. μου πρότεινε το Acts of Violence ενός νέου, πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα ονόματι Ryan David Jahn. Το βιβλίο πραγματεύεται ένα πραγματικό άγριο περιστατικό στην Αμερική των 60s, το οποίο οι ψυχολόγοι αργότερα περιέγραψαν ως The Bystander Effect. Με συνεπήρε, όχι τόσο η αφήγηση ή το λιτότατο στυλ, αλλά κάτι λιγότερο περιγράψιμο, όπως είναι πάντα αυτό που σε συνεπαίρνει σε ένα βιβλίο. Και έψαξα διαδικτυακά τόσο το ψυχολογικό αυτό φαινόμενο, όσο και τον συγγραφέα. Που είναι νέος, είναι blogger (http://gunsandverbs.wordpress.com/), μάλιστα στο blog του πρόσφατα ανέφερε με πολλή τρυφερότητα τη μάχη της γυναίκας του με τον καρκίνο του στήθους, είναι ανασφαλής, και είναι και κατενθουσιασμένος που είναι υποψήφιος για το CWA New Blood Dagger award. Και αποφάσισα να του γράψω. Κάτι απλό, τι να του έλεγα δηλαδή; Του είπα «Ευχαριστώ πολύ για το βιβλίο, να ξέρετε ότι αν και δεν έχει μεταφραστεί στη γλώσσα μας, κάποιοι στη μακρινή Ελλάδα το διάβασαν και τους άρεσε». Και απάντησε! Με βρήκε μόνος του στο Facebook, και μου έστειλε στο εξής προσωπικό μήνυμα «Thanks for the note. I’m thrilled to hear it! Best, R». Πολύ μου άρεσε!  Ό,τι και να σκέφτεται, όσες δολοφονικές αιμοσταγείς ιστορίες και να φτιάχνει όταν πλένει τα δόντια του κάθε πρωί.

Advertisements

5 thoughts on “Και οι αιμοσταγείς δολοφόνοι έχουν ψυχή

  1. Μα φυσικά αγαπητέ μου, πίσω από τις εμμονές μας – όποιες κι αν είναι αυτές – κρύβεται το πληγωμένο μας εσωτερικό παιδί, που υπάρχουν φορές που φοβάται, που θέλει υποστήριξη, αγκαλιά και χάδι! Ακόμα κι αν κρατάει στα χεράκια του το δολοφονικό πριόνι!
    http://newagemama.wordpress.com

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s